Bij vele muziekliefhebbers was dit album in onze regionen vrij onopgemerkt gebleven tot in 2005, toen het opnieuw onder de aandacht is gekomen vanwege het overlijden op 45 jarige leeftijd van de Texaan. Maar ook in 2005 had ik Chris Whitley nog niet echt opgemerkt (Dat dacht ik toch). Het is pas in 2010, door het album Black Dub van Black Dub (een project van Daniel Lanois) met de belgische zangeres Trixie Whitley -ja, de dochter van- dat ik over Chris ben beginnen lezen. Door zijn levensverhaal te lezen was ik ook benieuwd geworden naar zijn muziek. Als eerste kennismaking met die muziek had ik gekozen voor het postuum uitgebrachte album Dislocation Blues (2007), een schitterend album in samenwerking met Jeff Lang. Vanwege die meevaller daarna zijn debuut opgezocht, meteen ook het best gekende album van Chris Whitley.
Omdat men Chris overtuigd had dat hij in Belgie makkelijker succes zou hebben met zijn muziek, ruilde hij destijds de States voor ons regenlandje. Naast musiceren met o.a. 2 Belgen en Nacht Und Nebel, verwekte hij daar ook zijn dochter, Trixie. Toen hij na zijn terugkeer naar de VS werd opgemerkt door Daniel Lanois hielp die Whitley aan een platencontract bij Columbia. Daarop verscheen dit debuutalbum, Living with the Law. Toen ik dit album binnen haalde, nu weeral een jaartje geleden, stelde ik tot mijn grote verrassing vast dat het vol stond met reeds gekende nummers. Waarschijnlijk is de plaat in 1991 toch niet zo onopgemerkt gebleven als ik gedacht had, en is er op Studio Brussel indertijd heel wat uit gedraaid. Bij zijn overtlijden in 2005 woonde ik al in Spanje, en hier heb ik nooit veel naar de radio geluisterd, het moet dus zo goed als zeker vanuit de periode van de release komen.
Een album met gevoelige, mooie maar getormenteerde, persoonlijke liedjes, gekarakteriseerd door het schitterende met country en blues beinvloede gitaarspel van Chris en diens breekbare, maar ook doorleefde zangstijl.
Een pareltje voor de liefhebbers.

Weer een thrash album uit het forum topic dat uit begin jaren negentig stamt, maar meer klinkt als mid-eighties. Als je dit ter zijde laat, is dit ook toch weer een album dat nu naast het betere werk uit die tijd (mid-eighties dus) kan beluisterd worden. De zanger stoorde mij al niet vanaf de eerste kennismaking, maar overtuigde ook niet echt. Dat is ondertussen echter al veranderd! Nu ik de songs echt begin te kennen, vind ik hem zelfs één van de troeven op dit album! Het is het hele plaatje samen, de stem, de zanglijnen, de soms naar Metallica refererende riffs en de composities die dit album een toch wel unieke air geven, dewelke pas na meerdere beluisteringen echt uit de verf komt.
Voordat het hier album v/d week gekozen was, had ik nog nooit eerder iets van deze band gehoord, dus sentimentele gevoelens bij mijn eerdere beoordelingen speelde geen rol. Integendeel, als iets uit '90 klinkt als '80, heb ik eerder de neiging extra kritisch te worden. Maar als je dit album, zoals Sir, vergelijkt met een parel, is het inderdaad zo! Eerst moet je de harde schelp kraken, maar dan vind je echter in dit geval een vuile parel, die lanzaam, en pas na vele keren opnieuw opwrijven, zijn ware schoonheid laat bewonderen.
Bij elke beluistering vind ik dit album weer ietsje beter worden, en dat maakt het een plezier deze nog maar eens uit de kast te halen.
Omdat ik (voorlopig?) vind dat er toch ook zwakkere momenten in voorkomen, hou ik het (voorlopig?) op een dikke 4**