Ik ken(de) nog niet veel van The Yardbirds wanneer deze schijf werd voorgesteld in het 1001 topic, en gebaseerd op wat ik al eens beluisterd had, vond ik ze nogal wisselvallig.
Dat was ook weer mijn indruk na de eerste kennismaking met dit album. Maar na meerdere luisterbeurten schaar ik me achter de meest enthousiaste reacties hier... wat een prachtige plaat!
Het negatieve "wisselvallig" is omgeslagen naar de positieve betekenis van "afwisselend".
En nu op zoek naar meer van The Yardbirds!

Ik vind de negatieve kritieken op dit album toch een beetje overtrokken. Ik ben het helemaal eens dat Malmsteen na dit album niet veel spectaculairs meer op zijn naam heeft staan, en dat hij, zoniet als gitarist, dan toch zeker als composer, een beetje overroepen was. Maar dat is natuurlijk het gevolg van dit album, dat toen toch insloeg als een bom, met iets dat nooit eerder gehoord was. Natuurlijk waren er andere supersnelle solisten, natuurlijk waren er anderen die reeds klassieke invloeden in hun speelstijl, of in rock muziek verwerkten. Maar niets klinkt, of klonk als dit album, ook niet Malmsteen's eigen latere werk (de opvloger misschien nog een beetje). Ik ben het ook niet eens met de "notenpoeper" kritiek. Naast een uniek geluid hoor ik hier gitaarsolo's en muziek waar veel gevoel, schoonheid en emotie in schuilhouden. Toch eens een beetje beter beluisteren zou ik zeggen. Dit album staat nog als een huis, en is zeker een echte klassieker in het metal/hard rock repertoire.