Zoals de zangeres je onvermijdelijk aan Bjork doet denken, doet de muziek me steeds weer Bettie Serveert oprakelen. Hier weliswaar soms mooi opgesmukt met een eenzame strijker of blazer, wat de sfeer zeker ten goede komt. De fragiele stukken komen ook beduidend uitgebreider aan bod hier. Maar dat neemt niet weg dat ik het, net als bij Bettie Serveert altijd, wat vermoeiend vind het hele album aan een stuk uit te luisteren. Dat moet haast wel te wijten zijn aan een persoonlijke afwijking, want ik geef graag toe aan mijn sado-masochistische neiging dit album regelmatig eens in zijn geheel te laten voorbijkomen. Een drang die ik ook (nog) steeds heb bij de betere albums van de eerder vernoemde fantastische noorderburen.

Meer dan maar gewoon geinig. Goede zanger voor dit soort muziek. Muziek die lekker droog en stoffig klinkt, zoals het hoort. Te gek ook dat je merkt dat dit met veel plezier in slechts 11 uur in elkaar is gezet, lekker live garage gevoel. Rock&stones! Of stoner-rock avant la lettre. Geen wonder dat John Garcia dit als een invloed heeft vermeld.

Ik vind het echt bewonderingswaardig dat zoveel mensen hier reeds de tijd genomen hebben om dit album te beluisteren, terwijl het aan muziekaanbod toch niet ontbreekt.
Zelf heb ik er nog geen noot van gehoord, en ben er ook niet benieuwd naar. Dit lijkt me echt zo'n album waarvan het enige genietbare de recensies en commentaren zijn. (Daarom ben ik dus ook hier ) Het geeft me wel wat gemengde gevoelens, want ik dacht van mezelf een avontuurlijk muziekliefhebber te zijn, met dikwijls zelfs een voorkeur voor "crossover" allerhands. Waarom ik hier dan toch geen trek in heb? Laat ik het voor een keer nog maar eens over de culinaire boeg gooien: Er bestaan nu eenmaal gewoonweg dingen waarvan je op voorhand gegarandeerd weet dat ze niet smaakvol met elkaar te vermengen zijn. Als iemand mij chocolade-ijs met erwtensoep eroverheen serveert, gepresenteerd als zijn nieuwste culinaire creatie, zal ik daarvoor ook vriendelijk bedanken. Ik voel echt niet te behoefte om te weten hoe dat smaakt, en zal achteraf ook niet met een wringend gevoel zitten misschien toch iets gemist te hebben.

Geweldig album dit, dit is helemaal mijn ding: Dit swingt dat het rockt, vandaar
Ik ga na de eerste beluistering al naar 4,5, omdat ik er zeker van ben dat ik dit niet kan overschatten.
Geweldige muzikanten, geweldige stemmen, geweldige songs, geweldige ambiance... of zoals ik al zei, geweldig album! Armstrong on speed...

Dit als achtergrondmuziek is een schande! Dit album is een down tempo trip-hop pareltje van jewelste! Met de nadruk op "TRIP", en is totaal misplaatst als achtergrondmuziek, maar beluister je bij voorkeur met je hoofdtelefoon, volume vol open, en in het pikkedonker. Met deze combinatie is een bijna 1 uur durende geweldige trip gegarandeerd! Gebruik van geestesverruimende middelen verder overbodig.
Lowpass was de band van Mario Vaerewijck. Deze was samen met Eric Van Wonterghem de stichter van Insekt, en had voordien bij Vomito Negro gezeten. Insekt was 1 van de leiders met internationale herkenning in de EBM (Electronic body music) scene begin jaren 90 met albums als “We can’t trust the insect”, “Stress”, “Dreamscape” en “In the eye”. En al blijkt niemand nu (nog) iets van hen te weten, ze staan toch maar vermeld op U2's Achtung Baby als grote invloed.
Verder vinden we in de rangen van Lowpass Marlon Waghemans, die voordien gitarist was bij Jason Rawhead en de Canadese Juliet Coy Carion, echtgenote van Xavier Carion (Channel Zero, Sons of Jonathas).
Al deze muzikale talenten en invloeden worden hier in Fear of the Flood verwerkt tot een album dat verwijst naar o.a. Portishead en Tricky, maar met genoeg intiviteit en originaliteit om een eigen gezicht te behouden. De songs op zich zijn misschien niet zo overtuigend, maar het genie van dit album zit hem vooral in de muzikale lagen, de ontelbare details, versierinkjes... Een driedimensionaal universum waarin je van het ene naar het andere geluid zweeft. Bij elke beluistering neem je weer een andere weg. Het best te vergelijken met het heelal, te uitgebreid om in 1 keer door de menselijke geest te omvatten.
Cirkels in the Square en Your Words waren "hitjes" op Studio Brussel. De band bleef ook live op een podium overreind, met optredens op Pukkelpop en Lowlands. Ik heb ze zelf gezien in het lokale jeugdhuis. Gewoonweg schitterend! (Al bleek de meerderheid van de aanwezigen dat niet door te hebben )
****

Folk is wel een erg mager genre-aanduiding om deze toch wel redelijk experimentele meltingpot van jazz, postrock, folk, blues, avant-garde, roots e.a. te duiden. Typisch belgisch zou je haast stellen, ware het niet dat de engelse brusselaar Fred Lyenn Jacques dit album in de VS met muzikanten uit het ondergrondse New Yorkse clubcircuit in elkaar heeft geknutseld. Vooral de bijdragen van Marc Ribot en de leden van zijn Ceramic Dog zijn aanzienlijk. Zelf zou ik niet goed weten hoe deze muziek te omschrijven, maar bij kwadratuur.be beginnen ze de omschrijving zo: [...]spooky, buitenaardse rootsmuziek; alsof Sixteen Horsepower optreedt tijdens een Halloweenparty op Jupiter. Rootsgetokkel, bluesriffs, spokende strijkers, [... lees hier verder]
Niet helemaal mijn smaak -ik heb af en toe, zoals bij Sixteen Horsepower wel het geval is, wat meer vaart nodig- maar voor de liefhebbers die het vooral van sfeer moeten hebben zeker een pracht-debuut! Mijn favoriete track: With Grace Your Temper.