Wat een leuke verrassing, deze van Sabu Martinez.! Dat Spaans accent in Billumba-Palo Congo, en een heuse plena (Choferito-Plena), dat ruikt wel heel erg sterk naar Puerto Rico (deel van onze familie/gezins roots).
Ik was echter nog niet bekend met Sabu, dus maar even wat opgezocht. Geboren in Spanish Harlem, NY, en vanaf 1944 een tijdlang in Puerto Rico gewoond ...

Ik vind alles op het album niet even sterk. Het eerder vernoemde Billumba-Palo Congo en Aggo Elegua vind ik de dieptepunten (te weinig variatie, maar ook geen trance-effect). Hoogtepunten aanduiden is moeilijk, is eigenlijk al de rest
Ik vind de songs waar gitaar inkomt erg leuk ( Rhapsodia del Maravilloso , Tribilin Cantore). Op El Cumbanchero is het ook lekker uitfreaken op de congas, en de ritmes in Asabache, maar vooral in Simba doen zo de oermens in je weer opspringen. Heftig!
Vanwege mijn puertoricaanse connecties binden de plenas mij te sterk aan de Kerstsfeer, en ik hou niet zo van Kerst. Verder doen de plenas, die daar door families en groepen vrienden gebracht worden, vanwege hun amateuristische uitvoeringen onder invloed van het rijkelijk vloeiende Pitorro (zelfgestookte, illegale rum) teveel aan carnaval van bij ons denken, een andere aangelegenheid waar ik geen fan van ben. Ondanks dit alles, kan ik niet ontkennen dat de Choferito-Plena tot een ware parel onder de plenas kan gerekend worden.
Toch minstens al een 3.5 voor dit heerlijk intense abum!

Ik heb dit album na ongeveer 20 jaar nog eens beluisterd (aanleiding was de keuze van de voor mij toen nog onbekende opvolger in het MAvdW topic), en was me dat een vermoeiende zit! De simpele gitaarriffjes en de bazooka-drums in een ebarmelijke productie doen aan het belgische Acid uit die tijd denken, alleen wisten die het in plezierige garage(punk)speedmetal liedjes te gieten. Hier gaat het al snel irriteren en vermoeien. De zanger haalt enkele keren heerlijk - typerend voor die tijd - hoog uit, maar voor de rest gaat hij me vreselijk vervelen, net zoals het merendeel van de songs. Zal wel aan mij liggen, maar ik hou dus helemaal niet van dit soort power-metal-achtige zangers. Net zoals op een demo(tape) van een veelbelovende groep (en hoger schat ik dit album niet in) hoor je (nadat ik de opvolger heb gehoord, moet ik er eerlijkheidshalve bijzeggen) hier en daar een flard van wat de toekomst kan (/heeft) brengen(/gebracht).
Dit album wist me toendertijd tussen al die andere schitterende releases niet echt te overtuigen, en ik heb het ook niet zoveel gedraaid. Jaren later had ik het met een grote kuis samen met andere mindere albums weggedaan. En ook nu blijkt weer dat dit voor mij de juiste beslissing was.
En nu maar weer snel naar "After the Fall from Grace"!

Naar aanleiding van de zeer lovende recensies in de vlaamse pers over Steve's optreden op Rock Werchter op zoek gegaan naar de man zijn albums. Deze was mijn eerste, en is mij zo goed bevallen dat ik ook zijn debuut (met de zweedse studio muzikanten The Level Devils) en zijn laatste (met die lange, maar geweldige titel) uit 2008 heb binnengehaald. Vergeleken met die twee albums klinkt deze stiller, rustiger, meer akoestisch, meer als pure oer-blues. Persoonlijk hou ik toch meer van de twee andere albums, die wat steviger, meer rock getint zijn.
Pluspunt op dit album: Geen gesproken stukken zoals op de andere albums. Live misschien wel leuk, maar op een album is dit na de eerste luisterbeurt al een "skip" moment.

Wat volgens mij die punkgolf (en dit album) speciaal maakt (en wat ook de vlam in de discussie heeft gehouden), is dat in tegenstelling met bv. rock and roll, beat-muziek en andere nieuwe gernes die de muziekwereld op zijn kop hebben gezet, punk zelf natuurlijk nooit waanzinnig populair is geweest en nooit zo een massa-aanhang heeft gehad (behalve een periode in Londen misschien) dan die andere vernieuwers. Toch heeft dat golfje, dat ook nog van korte duur was, een vergelijkbare impact gehad op bepaalde culturele aspecten van de maatschappij (sociologische veranderingen door punk shat ik nihil) zoals in de pop en rockmuziek zelf, de mode en beeldende kunst. Het valt dus ook zo direct niet op, omdat die veranderingen slechts uit invloeden bestonden. Het was niet de punk zelf die door de maatschappij omarmd werd, maar er werd wel stevig uit gemolken.
Verder is het voor muziekliefhebbers, zoals de meerderheid hier op dit forum, muzikaal technisch gezien ook gene straffe kost, en voor mensen die zich wat meer in alternatieve muziek verdiepen, was het in 1977 ook niet echt nieuw. Al vind ik toch wel dat dit album, mede door de a-typische stem van Rotten, de wat langere nummers en de goede productie (ook de leadguitar die wat meer "metal" klinkt) een wat een vreemde eend in de punk van die tijd. Ik heb hem de laatste dagen nog eens enkele malen beluisterd (was weeral lang geleden), en doe er toch weer een halfje bij. Schokken doet hij al lang niet meer natuurlijk, maar als fuifplaat, om als (oude) rocker nog eens goed uit de bol te gaan, blijft hij zelfs heden ten dagen toch nog goed overeind vind ik. Terug een 4.

Blijft bij elke beluistering maar beter worden (en heb hem toch al zo'n 'tig maal gedraaid). Een van de weinige hedendaagse metal albums waar ik als vanouds helemaal tering-gek op uit de bol zou kunnen gaan, als ik nog die fitheid en energie had van mijn tienerjaren.... Maar vanuit mijn luie zetel, met dit album op max. volume, herleef ik in mijn hoofd weer die wilde, gekke en rebelse uitspattingen van mijn tiener-weekends. We want more! (tips welkom)

Gepikt uit het zware metalen forum:

Hun debuutalbum Scorn Defeat is vrij standaard black metal, maar vanaf het tweede album Infidel Art is het "schizo"-gehalte (als je begrijpt wat ik bedoel) geleidelijk steeds meer toegenomen met het voorlopig laatste album Imaginary Sonicscape IMHO als magistraal hoogtepunt (waarbij het schizo-gehalte op Hail Horror Hail sowieso al vrij hoog was).

zie ook hier

Buiten de zang klinkt hier althans voor mij niks Black Metal aan. Lekkere riffs, goede gitaarsolo's, en veel melodie. Kortom, de good old eighties metal-sfeer, overgoten met een geschift sausje Hammond orgel, gekruid met jazz, klassieke, orchestrale soundrack en andere onverwachte (gekke) invloeden. Luister bijvoorbeeld naar het schitterende A Sunset Sun, hoor ik daar verdomme zefs Oasis niet invallen met een riffje?

Had deze binnengehaald omdat hij regelmatig voorkomt in lijstjes met de belangrijkste metal releases uit 2001. Volgens mij terecht! A must have voor elke metalhead die een beetje openminded is. ****

Inderdaad, en hét andere hoogtepunt was natuurlijk deze "Show No Mercy", tenminste voor degenen die deze periode bewust hebben meegemaakt. De impact die dit album bij zijn release naliet, hebben ze zelfs met Reign in Blood niet geevenaard. (al scheelde het niet veel ) De opwinding, het uitwisselen van tapes (dit MOET je gehoord hebben!)... het nieuws verspreide zich als molotovcocktail vuurtje, de kruitdampen en opwinding van een muzikale revolutie hingen overal in het metal-milieu. Het kriebelt nog steeds als ik er aan terugdenk

Een onbekend, en haast verloren gegaan pareltje voor de liefhebbers van die typische eind jaren 60 - begin jaren 70 rock, waarin lustig getapt werd uit het jazz-, soul-, folk- en pop vaatje, en dit alles vermengd met de onvermijdelijke psychedelische noot. Voeg hierbij het feit dat deze jongens uit Venezuela komen en hun roots in hun muziek niet verloochenen, en je krijgt een toch wel redelijk uniek album, dat liefhebbers van bv. Jethro Tull, Focus, Iron Butterfly e.a. toch moet kunnen bekoren.

Het rockalbum van de week. Zie HIER voor meer info, links etc...

Ik ben het volledig eens met de mening van aERodynamIC waaruit deze quote genomen is.
Het mooie is dat ze die metamorfose van lelijk eendje naar prachtige zwaan blijft tentoonstellen. Mooi voorbeeld hiervan in dit filmpje. Het is toch voor een groot deel die verandering van een wat brute, non-chalante en beetje lompe verschijning, die in een paar seconden voordat ze begint de zingen transformeerd naar een ware diva met engelenstem, wat je het kippevel-gevoel bezorgt. Dit zal wel blijven bijdragen aan haar succes, al is dat tergelijk ook haar zwakte, en die van het album. Zoals reeds vermeld, een mooie stem, maar er ontbreekt toch nog wat variatie in haar zangtechniek om een heel album te blijven boeien.
Afwachten wat de toekomst voor/van haar brengt. Natuurlijk hoop ik, zoals bijna iedereen, het allerbeste. Dromen die uitkomen helpen ermee voor zorgen dat mensen (kunnen) blijven dromen, en voor hoevelen onder ons is dat niet de drijfveer om iets van het leven te maken...