Ik blijf met gemengde gevoelens zitten bij dit album. Het geschreeuw van het publiek vind ik geen meerwaarde, in tegendeel. Sommige interacties met het publiek roepen bij mij het sfeertje op van een een dominee en zijn volgelingen in een zwarte protestantse kerk. Ik hou niet van kerken, en ook niet van de opgefokte versies van Think en Night Train. Wat mij betreft hebben de studioversie's veel meer "soul".
James Brown is natuurlijk wel een fantastiche zanger, gewoonweg geweldig hoe hij hier tekeer gaat, maar dat doet ie ook op de studio versies.

In verhouding tot de reputatie van het album, voor mij dus een lichtlijke tegenvaller. Momenteel heb ik met mijn 20 All Time Greatest Hits! verzamelaar nog steeds genoeg James Brown in huis. Ik twijfel nog tussen 3,5 of 4.

"File under endzeitstemmungspunk" zegt het "Deunion Album"-label op de hoes van JaKa's definitief laatste album. En inderdaad, zo somber en donker als "Bravohotelcrazyhorse" en "Wenn Die Menschen Einmal Nicht Mehr Sind" zijn we ze van deze grindpunkers niet gewend. Maar zoals het bij de anarchie van een endzeitstemmung past, schiet dit album echt alle kanten uit (voor mij de sterkte, voor anderen misschien de zwakte van dit album), zowel qua sfeer/stemming, als muzikaal gezien. Een haast 43 minuten durende metal-explosie, waarbij flarden doom, death, interview-samples, thrash, koebellen, punk, techno, grind, sirenes, hardcore, grooves, en nog wat meer herrie in stukken en brokken om de oren komen gevlogen. Hierdoor kan je bij de eerste indruk het gevoel overhouden dat het aan "songwriting" ontbreekt, maar na een x-tal draaibeurten betrapte ik me erop dat ik al meermaals voluit aan het meebrullen/schreeuwen was. Het mooie aan deze multi-cocktail-explosie is dat er (ook weer op dit album) toch voldoende "ruimte" gelaten is in de muziek. Geen overwelmende "wall of sound" waar het naar lucht-, licht- en herkenningspunten snakken is, maar een heerlijke old school vibe, weliswaar in een anarcho-avantgardisch jasje. Tegenstrijdig? Misschien wel, maar misschien toch ook weer logisch voor een band die ooit ontstaan is uit een duo waarvan de snarenplukker (Klaus Nicodem) dweepte met de braziliaanse crossover-legende Ratos de Porão en de drummer (Christof Kather) hoofdzakelijk jazz, Ilse Werner en easy listening beluisterde.

Zie ook: Metal album v/d week.