Ik weet niet van welke versie deze tracklist komt. Van de originele 10" release wellicht? Maar dan zijn de hoesafbeelding en het label niet correct.
Dit is de tracklist van mijn versie (RCA, hoes zoals hier nu afgebeeld):

Side One:
1. "I Want to Be Evil" (Lester Judson, Raymond Taylor) – 3:31
2. "C'est si bon" (Henri Betti, André Hornez, Jerry Seelen) – 2:58
3. "Angelitos Negros" (Andrés Eloy Blanco, Manuel Alvarez Maciste) – 3:27
4. "Avril au Portugal (The Whispering Serenade)" (Raul Ferrão, Jimmy Kennedy) – 2:53
5. "Let's Do It (Let's Fall in Love)" (Cole Porter) – 3:04
6. "My Heart Belongs to Daddy" (Cole Porter) – 3:01

Side Two:
1."Uska Dara (A Turkish Tale)" (Traditional) – 3:08
2. "African Lullaby" (William Greaves) – 2:52
3. "Mountain High, Valley Low" (Bernie Hanighen, Raymond Scott) – 2:36
4. "Lilac Wine" (James Shelton) – 3:45"
5. "Under the Bridges of Paris" (Vincent Scotto, Jean Rodor, Dorcas Cochran) – 2:41
6. "Smoke Gets in Your Eyes" (Jerome Kern, Otto Harbach) – 3:05

Eatliz is een, volgens hun bio, zeskoppige female fronted art-rock band uit Tel Aviv (Israel). (Bah, wat haat ik dat etiket "art-rock" ) . Hun muziek wordt ook wel eens gecatalogeerd onder de noemer alternatieve en/of progressieve rock. (Ze hebben in Israel o.a. het voorprogramma van Porcupine Tree and “Zappa Plays Zappa” verzorgd). Zelf noemen ze hun muziek compilcated pop. Hun laatste album (Teasing Nature uit 2010) neigt inderdaad meer naar pop met een weerhaak, maar op deze Violently Delicate valt er nog een heerlijke balans tussen progressieve rock en gecompliceerde pop te beluisteren, met af en toe die onweerstaanbare midden-oosten, maar ook jazz invloeden. Beschrijven blijft moeilijk, maar met de door hunzelf aangehaalde hoofdinvloeden (Mr. Bungle, Björk and Portishead) door elkaar te gooien kan je je wel een redelijk idee vormen. Het wonderlijke, want zeldzaam bij dit soort muziek, is dat al die verschillende stijlen en invloeden (na een paar beluisteringen) niet alleen mooi in elkaar vallen, maar ook plaats laten aan echt mooie songs! Niet alleen softere songs met hitlijst-ambitie zoals Attractive (Video), maar ook verwrongen pop-rock parels zoals Hey (video).
Het zal je niet verbazen dat deze videos niet onopgemerkt zijn gebleven (Hey heeft een tiental internationale prijzen in de wacht gesleept, waaronder de Spike Lee award), en je merkt meteen dat de band naast hun muzikale vakmanschap een grote troef hebben in zangeres Lee Triffon, dewelke niemand onberoerd zal laten. (Zelf zegt ze: [...]Or they think we're great, our they can't stand us, and that's good[...])

Het is moeilijk andere favoriete tracks aan te duiden, want zo goed als heel het album is de moeite, maar mis toch zeker ook niet Big Fish, I Don't Care en Be Invisible (Dat halverwege het nummer ontpopt in een heus oosters feestje!)
Je kan (hier) de betreffende nummers (of het integrale album) beluisteren.

Via het rock album v/d week bij deze terechtgekomen.
Ik ken Brand New Sin alleen van naam, dus mijn ervaring is niet beinvloed door enige voorkennis. Ik vind dit een zeer degelijk album, zeer degelijke zanger, en zeer degelijke muzikanten. En dat is tergelijk ook mijn kritiek. Nooit wordt er eens op geen enkel vlak buiten de lijntjes gekleurd, wordt het echt spannend, verassend of echt virtuoos. Nu is er zoveel muziek te beluisteren dat wel net iets meer biedt dan "degelijk", dat ik nooit de spontane drang voel om dit album aan mijn playlist toe te voegen.
Een drietje dus, voor het vakmanschap.

Om deze beter op zijn waarde te kunnen schatten ook nog eens geluisterd naar de (zwarte) tijdsgenoten Bo Diddley, Little Richard en Fats Domino.
Wat me meteen opviel is dat The Sun Sessies er wat betreft productie duidelijk positief uitspringt. In vergelijking met de oer-rockandroll van Little Richard in Here's Little Richard klinkt Elvis toch ook wel beschaafd; gepolijster; laat ons zeggen, radio-vriendelijker. Maar dankzij zijn ongeloofelijke veelzijdige stem en unieke zangstijl blijft hij bijna evenwaardig opzwepend en provocerend klinken.
Ook erg opvallend dat bij Elvis hier de elektrische gitaar overheerst, terwijl bij Little Richard en Fats Domino blazers en piano (nog) de eerste viool spelen. Bo Diddley komt met zijn gelijknamige single uit '55 nog het dichste in de buurt van deze prille Elvis (of vice versa) vind ik.
Little Richard zou ik ondanks de blazers toch eerder met rock associeren. Presley hier, al heeft ie de gitaren, valt naar hedendaagse normen toch meer richting pop.

Samenvatting: De uitzonderlijke kwaliteiten van Elvis staan buiten kijf, en zelfs met zijn zwarte collega's als referenties, was het voor die tijd toch een erg origineel en opvallend geluid. Dit in combinatie met zijn blanke huid, sex-appeal, charisma en de heersende tijdsgeest kon het bijna niet anders dan op succes uitdraaien. Ook heden ten dage blijft dit plaatje nog erg entertainen. En daar is mijn score op gebaseerd: 4****