menu

Hier kun je zien welke berichten Cabeza Borradora als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

The Devil's Blood - The Time of No Time Evermore (2009)

4,0
Mij doet dit qua sfeer wat denken ergens aan een Danzig meets The Cult, met een eigen gezicht weliswaar. Meer dan een erg fijn plaatje in ieder geval. De (lichte , misschien terechte) kritiek dat het in feite niks meer is dan ordinaire retro-hardrock wordt naar mijn gevoel ruimschoots goedgemaakt door de perfecte doseringen. Zowel in de geluidsmix (die zang net iets te zacht, zodat het toch weer die perfecte sfeer weergeeft, de gitaarsolo's helder genoeg maar niet alles wegdrukkend, de drive gevende ritmesectie...), maar ook qua compositie's. Dit alles maakt dat ook het retro-gevoel niet overheerst, en het toch ook erg hedendaags aanvoelt.
Ik ken hun voorgaande werk (nog) niet. Moest dit hun debuut zijn zou ik vrezen dat het een toevalstreffer zou kunnen zijn. Maar afgaande op de commentaren hier blijkt dit alvast niet het geval te zijn. Gelukkig maar! Ik lust wel meer van dit.

edit: Nog een bedankje aan laboomzaa. Doordat dit zijn keuze was in het rockalbum v/d week topic heb ik met dit album toen voor het eerst kennisgemaakt! Voor mij een van de ontdekkingen van het laatste jaar.

The Mothers of Invention - Freak Out! (1966)

4,0
Cabeza Borradora schreef:
In mijn heel jonge jaren heb ik bij een vriend eens kennisgemaakt met Zappa. Dat was toen helemaal niet bevallen. Ik vond het te arty-farty, de zang te zeurderig en vervelend, de melodietjes dikwijls belachelijk, en boven alles, het klopte gewoon niet. Door deze negatieve ervaring heb ik Zappa tot op de dag van heden links laten liggen. Ondertussen ben ik zowat 30 jaar ouder, en heb ik ondertussen uiteraard een geheel andere beleefswereld. Allee, dat denk ik toch
(quote uit het forumtopic 52 essentiële pop/rock klassiekers)

Bij de eerste (her)kennismaking bleef mijn (voor)oordeel nog overeind. Maar na ondertussen meer dan een tiental draaibeurten verder heb ik een volledig andere indruk en beleving van dit album. Het complexe en arty-farty heeft plaatsgemaakt in de meeste songs voor simpel en catchy! Ik hoor hier nu duidelijk de stempel van zijn tijd in (waarmee ik niet wil zeggen dat het passee zou zijn). The Stones, en de in het forumtopic reeds gepasseerde tijdsgenoten The Beatles, The Beach Boys, Bob Dylan, The Kinks, The Byrds, zelfs Elvis Presley sluimeren hier achter vele noten. De zang vind ik meestal gewoon okee, soms zelfs opvallend in positieve zin. De (zang)melodien zijn dikwijls poppy, maar buiten enkel uitzonderingen daargelaten nooit vervelend. In de teksten heb ik me niet verdiept, omdat dat niet mijn gewoonte is. Muziek is bij mij puur emotioneel, en ik kan harder geraakt worden door een chinese tekst waar ik de ballen van snap dan door de best uitgewerkte, intelectuele of poetische prikkelende tekst in een voor mij verstaanbare taal. Voor die prikkelingen lees ik wel een boek of dichtbundel.
Met dit album is voor mij toch nog maar eens bewezen dat je muziek niet moet snappen om erdoor geraakt te worden. Alhoewel het misschien toch wel hierdoor komt dat ik Who Are the Brain Police? nog steeds kut vind, Go Cry on Somebody Else's Shoulder en How Could I Be Such a Fool? te pruimen binnen het albumcontext, maar te melig als op zichzelf staande songs. Uit It Can Happen Here en The Return of the Son of Monster Magnet blijkt duidelijk dat er bij de release van dit album nog geen sprake was van iTunes en mp3: Wie gaat er in godsnaam betalen om dit soort opvulsel binnen te halen?

Edit:
Toch nog even toevoegen vanwaar mijn relatief hoge score (4); voor een album waar toch enkele totale miskleunen opstaan, en dat ik o.a. omschrijf als poppy en simpel. Dat laatste is mijn eerste indruk als ik het album nu afspeel, maar het leuke is dat het slechts schijn is natuurlijk. Het steekt erg vernuftig in elkaar, en er gebeurd constant vanalles zodat je je nooit gaat vervelen. Dat is het geniale en leuke aan dit soort albums. Je moet er eerst moeite voor doen, maar daarna krijg je er blijvertjes voor in de plaats, in tegenstelling tot veel muziek die direct aanslaat, maar je na een -tal luisterbeurten reeds de strot uitkomt.

The Sheepdogs - Learn and Burn (2010)

4,0
Spijtig dat bij dit album, ondanks zijn passage in het rock album v/d week, nog steeds niet meer stemmen en reacties te vinden zijn. Een van de leukere, en meestbelovende releases uit 2011!

Wat de The Black Keys doen met bluesrock doen The Sheepdogs met southern rock: Het in een 21ste eeuws jasje stoppen zonder het traditionele geweld aan te doen.
Een band om in de gaten te houden!

The Yardbirds - Roger the Engineer (1966)

4,0
Ik ken(de) nog niet veel van The Yardbirds wanneer deze schijf werd voorgesteld in het 1001 topic, en gebaseerd op wat ik al eens beluisterd had, vond ik ze nogal wisselvallig.
Dat was ook weer mijn indruk na de eerste kennismaking met dit album. Maar na meerdere luisterbeurten schaar ik me achter de meest enthousiaste reacties hier... wat een prachtige plaat!
Het negatieve "wisselvallig" is omgeslagen naar de positieve betekenis van "afwisselend".
En nu op zoek naar meer van The Yardbirds!

Therion - Sitra Ahra (2010)

4,5
Erg verslavend album dit, althans voor mij. Ik vind dit veruit het beste van Therion sinds Vovin. Heel wat beter dan de voorganger Gothic Kabbalah. Waarom? Weet ik eigenlijk zelf niet. De formule van Therion is gekend, de ingredienten zijn ongeveer dezelfde. Ligt het aan de dosering van deze? Aan persoonlijke smaak? Waarschijnlijk. Maar een pareltje als Land of Canaan moet toch elke fijnproever doen watertanden.

Dit album geeft mij hetzelfde plezier als +40 jarige wat Don't Break the Oath van Mercyful Fate mij als 18 jarige bezorgde. Genieten op alle vlakken, qua composities, solo's en vocalen. Veel afwisseling, dikwijls verrassende wendingen, maar altijd met het gevoel dat het klopt. Op het eerste gehoor ook weer niet te ingewikkeld, maar bij elke draaibeurt wordt het beter, en vervelen gaat het nooit.

Ik had de nieuwe van Melechesh als mijn metal-album van 2010 verwacht, maar tot nu toe blijft het voor mij Sitra Ahra van Therion.

Trash Talk - Trash Talk (2008)

3,0
Dit ligt in het straatje van de jaren '80 crossover, maar weet daar niks aan toe te voegen. Matigheid troef: Zang, songs, productie en originaliteit. Toch ook een positieve noot: Hij duurt erg kort.