menu

Hier kun je zien welke berichten Cabeza Borradora als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Agrypnie - 16[485] (2009)

3,5
Black metal, post-black metal... het zal me worst wezen, wat in ieder geval black is is de sfeer op dit album. Met dit door je hoofdtelefoon, de ogen gesloten, waan je je zelfs onder een parasol aan een Spaanse Costa meteen in de donkerste krochten van een post-apocaliptisch braakland. De aangename warmte van de zon op je huid veranderd plots in de verschroeiende hitte van naar zwavel stinkend hellevuur.
Erg sfeervol dus, vooral door de mooi uitgewerkte composities en het gelaagde, melodieuze gitaarwerk. Wat het voor mij verpest is de zanger, die bijna nooit boven het gemiddelde van de black metal rochelende zombies weet uit te komen (het niveau van dat gemiddelde in acht genomen zegt genoeg). Een andere spelbreker zijn de drums, die verschrikkelijk, soms op het irritante af, klinken. Leuke kennismaking, maar al bij al niet iets waar ik vlug naar zal terug grijpen.

Alchemist - Organasm (2000)

4,0
Als de welbekende en nobele MuMe-ridder van de jaren 80 metal in het betreffende topic komt opzetten met een album uit 2000, dan kan dat natuurlijk om niets anders gaan dan een equivalent voor het vinden van de Heilige Graal.
Ik heb zonet zijn stukje hier aangaande het album gelezen. Dat we beiden op deze aardkloot geland zijn in de sixties, in Vlaamse klei, met de armpjes reeds in luchtgitaar-positie, voorbestemd om onze prille tienerjaren ondergedompeld in de NWoBHM en ander zwaar metaal door te brengen, was al langer bekend. Maar nu blijken we beiden ook nog een zwak te hebben voor de natuur en cultuur van het kleinste der continenten.
De oorsprong van deze "Heilige Graal" brengt ons naar de hoofdstad, Canberra (populaire quizvraag). In verhouding tot de meer bekende Australische (wereld)steden, een provinciaal nest, maar de muziek klinkt erg universeel. Teveel stijlen en invloeden om op te noemen eigenlijk. Progressief, thrash, noise, doom, psychedelisch, stoner... opgefleurd met modern klinkende keyboards en samples, maar evengoed met etnische en akoestische klanken...
Dit alles, en meer, vormt samen een vernieuwend, modern klinkend stuk metaal. Ja, edelmetaal zeg maar, met een zanger die al zijn mogelijkheden uit de kast haalt, van grunten, brullen en krijsen tot melodieuze, zuivere en harmonische stukken en/of lange uithalen, bijna alle mogelijke aspecten van de metal-vocals passeren de revue. Wanneer er al in het eerste nummer, tussen de zware, slome riffs, naast het mysterieuze gefluit(!) ook het geluid van een didgeridoo opduikt, ben ik al verkocht. Gooit de zanger wat later in het nummer er ook nog eens een lekkere scream door, en de toon is gezet. Dit kan niet meer stuk!
En inderdaad, in een overwegend zware, doomy sfeer -maar niet voortdurend sloom, het ritme wordt regelmatig opgedreven, waarbij de drums soms worden ingekleurd met etnisch aandoende percussie - wordt er hier heerlijke muziek ten gehore gebracht. Vervelen, of de aandacht verliezen is gewoonweg onmogelijk bij zo'n vloedgolf aan creativiteit en details. Dit heeft bij mij wel tot gevolg dat ik na een eerste luister beurt nog niet echt een zicht heb op de nummers an sich. Maar ook daar lijkt een "veelbelovend" niet misplaatst. De nabije toekomst zal het uitwijzen. Want dit is er niet eentje om lang aan te kant te laten liggen.

Anvil - Forged in Fire (1983)

4,5
Leg dit 1983 album naast andere '83 albums zoals "Kill'm'All" van Metallica en "Show no Mercy" van Slayer en oordeel zelf! Let ook op het drumwerk, ge-ni-aal!!

Anvil - Hard 'N' Heavy (1981)

4,0
Ik ben het hier volledig eens met Kronos. Anvil is een van de meest ondergewaardeerde bands die ik ken. Ware pioniers in het gerne. Dit album haalt nog niet het (metal) niveaux van de opvolgers "Metal on Metal" en "Forged in Fire", en is dus nog meer een hard-rock georienteerd album, geen heavy metal zoals we het nu kennen. Maar hey! Dit is uit 1981!! (Judas Priest - British Steel , Saxon - Strong Arm of the Law en de absolute topper van dat jaar Iron Maiden - Killers)
P.S. Alleen voor het drumwerk is deze plaat al een 3,5 waard!

Anvil - Metal on Metal (1982)

4,5
Rinus schreef:
[...]misschien een beetje ondergesneeuwd in Nederland. [...]

Kronos schreef:
Ik vraag me af of Anvil op een Belgische site even slecht zou scoren. [...]


Het is niet alleen hier en nu, maar ook toendertijd door velen links laten liggen, of onder gewaardeerd geweest. Waarom is mij nog altijd een raadsel. Aan de pers zal het zeker niet gelegen hebben (Gunstige reviews, interviews en frontcovers, ook o.a bij Aardschok) en op vele grote metal festivals stonden ze ook (o.a. Heavy Sound Festival in Poperinge). Zelfs andere muzikanten staken hun bewondering voor Lips en Co. niet onder stoelen en banken. Het puberale imago (waar nogal eens naar verwezen word) vind ik een zwak argument, ik zie niet in waarom sexueel getinte teksten zoveel "onvolwassener" zouden zijn als satanische, of geweld-verheerlijkende.
Ik heb hem nu weer eens opstaan, en dit blijft toch gewoon een heerlijk album. Originele "sound" (mede door de vocals van Lips), schitterende solo's, en dat drumwerk van Robb Reiner....
Anvil was toendertijd mijn ultieme air-drum band!

Asian Dub Foundation - Punkara (2008)

4,0
Iggy Pop heeft ooit op een festival gezegd dat Asian Dub Foundation de beste band was die hij in de laatste dertig jaar gezien heeft.
Dat dit geen holle woorden waren bewijst hij hier in de cover No Fun, waarin hij meezingt. Bij de eerste beluistering komt deze cover een beetje raar over. Speel je het nummer echter een paar keer achter elkaar en je voelt hoe Iggy zich thuis voelt in het rebelse sfeertje bij Asian Dub Foundation. De levende legende herbeleeft hier zijn baanbrekende beginjaren van bij The Stooges.

Ook de rest van de cd is terug wat steviger dan zijn recentste voorgangers. De nieuwe zanger Al Rumjen (King Prawn) heeft een wat rauwer stemgeluid dan zijn voorganger Ghetto Priest. Maar voor mij blijft de rapper/frontman van de originele line-up Deeder Zaman, die in 2000 de band verliet, een groot verlies. Maar terug naar het heden. Naar traditie weer veel hoogtepunten afgewisseld met wat mindere nummers. Maar de uitschieters mogen er weer wezen. De opener knalt er al meteen lekker in en met Burning Fence is ook niks mis, laten we zeggen een typisch AFD nummer. Daarna No Fun in een geslaagd AFD jasje, met Iggy Pop dus die op zijn eigen unieke manier het refreintje "No Fun" in de strijd gooit. Vervolgens het wondermooie Speed of Light, dompelt je in dat bijna vergeten lekkere sfeertje van Transglobal Underground met Natacha Atlas.
Op een ska drafje gedragen volgt Ease Up Caesar, het bijna uitsluitend instrumentale S.O.C.A. mengt op unieke wijze het uit de beginperiode zo typische ADF op Drum and Bass gebaseerde ritme met jazz aandoende blazers die recht uit de folklorische Balkan muziek lijken te zijn geplukt. Dit alles overgoten met een elektische elektrische gitaar-sausje, gekruid met wat oosterse vocalen. Daarna gaat de muzikale reis verder met enkele meer "typische" ADF nummers, een mooie instrumentale "chill-out" Bride of Punkara en als afsluiter Stop the Bleeding, wat qua sfeer neigt naar de wat zachtere, meer pop klinkende songs uit Community Music. Muzikaal knap in elkaar gestoken, maar emotioneel raakt het me nauwelijks...