stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

40 JAAR GELEDEN

YELLO 1985 STELLA

James Bond in Zwitserland. Een gorilla in smoking. Confetti in een cocktailglas. Stella (1985) is het vierde en beste album van klankentapper Boris Blank en stemmenrover Dieter Meier. De plaat gooit meteen drie azen op tafel: de singles Desire, Vicious Games en het volstrekt eigenzinnige Oh Yeah. Die laatste track wordt aanvankelijk nog ingezet als b-kant van Desire maar zal in 1987 als a-kant uitgebracht worden en uitgroeien tot één van Yello's meeste geciteerde nummers. Desert Inn neemt even gas terug. Stalakdrama is één van de filmische instrumentals die op de meeste Yello albums voor de nodige suspens zorgen. Op Koladi-Ola komt het mormel op de hoes tot leven. De tweede plaatkant opent met de new wave pastiche Domingo. Een raadsel waarom dat nummer niet op single verscheen. Sometimes (Dr. Hirsch) lijkt weggeplukt uit een vergeten 007 score. Let Me Cry geeft de plaat een rock boost. Ciel Ouvert bouwt opnieuw een instrumentaal rustpunt in. En Angel No is het waardig coda van een album dat luistert als een avontuurlijke soundtrack. In 2005 werd Stella (1985) geremasterd en voorzien van vier bonustracks. Blue Nabou is de instrumentale b-kant van Vicous Games. En voor de rest tellen we drie 12" versies. Al koos de remaster helaas niet voor de volledige extended versie van Vicous Games (die ben ik op YouTube gaan zoeken). In Vicious Games zit hetzelfde roerstokje als in The Perfect Kiss van New Order. Een jaar later verschijnt The New Mix In One Go (1986). Een voor het CD format ontworpen verzamelaar die de beste stukken uit vijf jaar Yello van een opfrisbeurt voorziet. Het was het eerste Yello album dat ik integraal beluisterde. Tussen de 18 tracks zitten maar liefst 6 nummers uit Stella (1985): Vicious Games, Sometimes, Oh Yeah, Angel No, Koladi-Ola en Domingo. Aangevuld met deep cuts en klassiekers als Bostich, I Love You en Lost Again.

TUBULAR BELLS II (1992)

Dit Oldfield album is de laatste jaren het meeste in mijn achting gedaald. Ik weet nog dat ik de live première via de radio volgde. In 1992 was ik nog op en top fan. En deze update van Tubular Bells mocht toen nog gezien worden als een verdienstelijk project. Het werd Oldfields eerste langspeler voor Warner. Beide delen van zijn meesterwerk uit 1973 werden opgedeeld in zeven titels. Geniaal om alle thema's van nieuwe accenten te voorzien alsof je naar een broer of zus van het origineel zat te luisteren. Sentinel (ook goed voor een hitnotering als single) was knap en veelbelovend. Maar uiteindelijk vallen de andere zes stukken die het eerste deel van TB vervolledigen vandaag een beetje tegen. Ik stoor me aan het feit dat ze eerder in elkaar gemixt worden dan in elkaar overvloeien. Trevor Horn zat achter de knoppen. Wat Mike met het tweede deel van TB deed, vind ik beter. Alleen Altered State klinkt een beetje gek. "Are you dead mummy," vraagt een kinderstem. "I don't think so," antwoordt een vrouwenstem. Ondertussen slaakt de holbewoner zijn oerkreet. Oldfield en de getroebleerde relatie met zijn zieke moeder. Wat je wel vaker ziet is dat de eigentijdse facelift van een album na vele jaren gedateerder gaat klinken dan het origineel.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl

TUBULAR BELLS III (1998)

Deze 90's Oldfield plaat is het meeste in mijn achting gestegen. Met name de stukken The Source Of Secret, The Inner Child en het afsluitende trio Moonwatch, Secrets en Far Above The Clouds kan ik goed verdragen. We trippen als het ware mee in een Tubular chill room. De vocale inkleuring vind ik meestal mooi. Daartussen zitten een paar dubieuze stukken die ofwel weinig toevoegen aan de reeds genoemde titels, ofwel weinig met Tubular Bells te maken lijken te hebben ofwel... Neem nu Outcast. Dat is Mike's caveman moment uit Tubular Bells (Part 2) op de dreigende gitaarriff uit Tubular Bells (Part 1). Hoe gek is dat? Of Man In The Rain. Dat lied is heel nadrukkelijk gearrangeerd (tot en met de gitaarsolo) als een kopie van Moonlight Shadow. Alsof Oldfield hier twee keer een imitatie van zichzelf neerzet. De finale is op zich ook merkwaardig: de buisvormige bell op de Afrikaanse beats uit de finale van Ommadawn. Mikes knipoogjes naar eerder werk werken voor mij maar als ze subtiel gebeuren. En dat is niet altijd het geval op Tubular Bells III. Ik vind het misschien ook een te gemakkelijke titel voor een plaat die meerdere kanten tegelijk uitgaat.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl

TR3S LUNAS (2002)

Tr3s Lunas heeft geen al te goeie reputatie bij Oldfield fans. Daarom was ik bij de eerste draaibeurt blij verrast. De opbouw deed me aan The Songs Of Distant Earth (1994) denken waarbij Oldfield een verhaal vertelt in evenveel hoofdstukken als er nummers zijn. En het helpt als je zo naar Tr3s Lunas luistert. Het is allemaal wat gladder en minder uitgediept maar de plaat weet wel mijn aandacht vast te houden. En de vocale stukken storen me niet. To Be Free vind ik zelfs één van zijn beste singles. Of er nog groeimarge is, durf ik niet beweren. TSODE vind ik geslaagder dan deze nochtans verdienstelijke zusterplaat.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl

MUSIC OF THE SPHERES (2008)

En twaalf jaar na Mont St. Michel (zie Voyager uit 1996) durft Mike een volledige orkestrale plaat aan. Music Of The Spheres intrigeerde me het meest van alle albums die ik niet meer had opgepikt na Guitars uit 1999. Ik vind het album geslaagd, al stoor ik me omdat hij in Harbringer (en de reprise ervan) toch weer met het Tubular Bells motiefje gaat stoeien. Ik begrijp best hoe belangrijk dat debuut voor Oldfield geweest is maar het hoeft niet keer op keer herhaald te worden. Echt sterk vind ik Harmony Of The Spheres in de vocale stukken. Zowel in het door Hayley Westenra gezongen lied On My Heart als in de koorstukken. Mike is zelf sporadisch te horen op klassieke gitaar en laat voor de rest het orkest zijn werk doen. Misschien stijgt deze plaat in de achting in mijn ranking als ik ze nog beter leer kennen.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl

VOYAGER (1996)

Mike eert zijn folk roots op Voyager. Het is zijn new age plaat. Alles is zo vlekkeloos ingespeeld. Geen zuchtje rock aan de horizon. De gitaren klinken bijna als synthesizers. Er staan maar vier eigen composities in de tracklijst van tien. Daarvan vind ik Wild Goose Flaps Its Wings de mooiste. Maar ook Mont St. Michel is het ontdekken waard. Het staat wat los van de rest van de plaat. Oldfield wordt geruggensteund door een symfonisch orkest. Voyager was voor mij een teleurstelling omdat het geluid van de jaren '70 en '80 hier helemaal ontbreekt. Vandaag voel ik wel dat deze plaat met eerbied werd gemaakt. Maar draaien doe ik ze zelden.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl

GUITARS (1999)

Guitars (1999) is een korte plaat met tien instrumentale gitaarstukken. Meer nog, alles wat je hoort werd door de gitaar gegenereerd. Het leek wel alsof Oldfield op die manier wilde reageren op de kritiek dat er op zijn laatste platen meer synthesizers dan gitaren te horen waren geweest. Guitars is een afwisselend album maar het contrast tussen rockende stukken en easy listening is bij momenten groot. Dat rocken doet Mike hier berekend en geraffineerd. De ingetogen titels neigen bij momenten naar muzak. Dit was de plaat waarna ik destijds afhaakte. Als ik ze nu draai, ben ik milder. Alles klinkt loepzuiver en daardoor misschien net iets te steriel. Een plaat om op de achtergrond te draaien als je aan het werk bent.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl

RETURN TO OMMADAWN 2017

Ook ik dacht... eindelijk, hij doet het nog eens een keer... Twee lange stukken waar je evenveel vinyl kanten mee kan vullen. Maar na beluistering bleef er weinig hangen. Waarom moest Mike ook alweer teruggrijpen naar een ouder werk? En vooral... de flarden die het originele album uit 1975 oproepen, lijken haast gesampled. De koren, de drummers en die verwijzingen naar On Horseback. Zelfs de hoes nodigt niet uit om dichterbij te kruipen. Ik heb het gevoel dat de Oldfield koek op was na Music Of The Spheres (2008) of als ik nog wat strenger ben na Tubular Bells III (1998). Return To Ommadawn smaakt naar een glas water met een beetje Ommadawn extract. Maar the real thing was het al lang niet meer. Helaas.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl

LIGHT + SHADE (2005)

Er zijn ook Oldfield platen die me onverschillig laten en daar is Light + Shade (2005) een uitstekend voorbeeld van. Deze release bestaat uit twee schijfjes. Het eerste (Light) bevat stemmige muzak die me wat doet terugdenken aan de composities op Guitars (1999). Vlekkeloos ingespeeld maar tegelijk van een steriliteit die me niet weet te raken. Er blijft nauwelijks wat hangen. Op disc twee (Shade) kiest Oldfield voor stukken met een wat donkerder randje. Maar dat is niet zozeer wat ik ervaar. Ik hoor eerder een muzikant die hip bij de tijd wil zijn. Misschien is Shade wel de meeste overbodige schijf uit Mikes hele oeuvre?

Mike Oldfield - MusicMeter.nl

stem geplaatst

stem geplaatst