Dit is een machtig album. Ik lees wat commentaren over jonge ventjes, energiek maar niet historisch enz. Hmmm... misschien niet. Maar ik ben zelf ook een jong ventje en ik kan hier heel erg van genieten. De muziek is inderdaad erg energiek. Muzikaal en vocaal tip top in orde. De Arctic Monkeys hebben een eigen sound en zijn in mijn ogen een hele bijzondere en sterke band. Ik kan geen genoeg krijgen van Favourite Worst Nightmare.

-Brianstorm: Meteen bij het eerste nummer geeft iedereen de volle 200%. Wat is dit een enorm lekker nummer zeg! Tijdens school zet ik meestal een cd op tijdens het huiswerk maken, dat werkt gewoon fijner. Maar bij dit nummer kan ik niet stilzitten. Dan moet ik wel even mijn pen neerleggen en genieten (meedijnen met mijn hoofd en even met mn gitaar onversterkt meespelen ). Instrumentaal is dit nummer geweldig, hoewel de Monkeys hier nog redelijk veel power chords gebruiken klinkt het allemaal best 'uniek'. Ook de zang van Turner is erg sterk hier. Erg aanstekelijk nummer, geweldige opener. 5*

-Teddy Picker: Iets minder 'hard' dan Brianstorm, maar enorm lekker. Het riedeltje is alleen ietwat simpel. De zang van Alex klinkt erg goed en hij wordt mooi aangevuld door de gitaren en drums. De tekst is ook erg goed, met de nodige kritiek op het bestaan van beroemdheden en onder andere een verwijzing naar Duran Duran(?). Save it for the morning after. En dan die geweldige solo, van hoog naar laag, heerlijk gewoon. En dan die afsluiter. "When there's people like you!" 4,5*

-D is for Dangerous: Klinkt opnieuw weer erg lekker. Alleen is de zang iets minder dan normaal. Ook erg mooi vind ik dat ze de gitaren even gewoon stil laten vallen om de bass te laten horen. Dit doen ze wel vaker en dit vind ik erg goed. De bass is duidelijk aanwezig en niet een nauwelijks hoorbaar onderdeel zoals je dat in aardig wat bands wel tegenkomt. Erg mooi gitaarspel van de heren weer, jammer dat hij zo plotseling afloopt alleen. 4*

-Balaclava: In mijn ogen instrumenteel ietsje minder (behalve dat stuk na de tekst zegmaar), maar de zang maakt veel goed. Erg fijn nummer. 3,5*/4*

-Fluorescent Adolescent: erg leuk deuntje en een erg goede tekst. Heel veel meer heeft dit nummer helaas niet meer te bieden. Een goed nummer, maar wat overgewaardeerd. Niet de gitaren, maar de bass steelt hier de show. 3,5*

-Only Ones Who Know: Het slechtse nummer van het album. Instrumenteel heel saai en de zang is niet bijzonder. Het lied wordt alleen maar gered omdat Alex een mooie stem heeft. Maar er valt nog net naar te luisteren. 1,5*/2*

-Do Me a Favour: Fantastisch nummer. Het eerste gedeelte moet het vooral hebben van de rustige drum en bass. De Monkeys laten zich van een iets andere kant zien, die overigens net zo goed is als hun vrolijke en energiekere kant. Na een tijdje komt de gitaar wat meer naar voren, deze is ook rustig maar klinkt goed. Maar het beste moet nog komen, dit is het mooiste als je het nummer voor het eerst luistert. Na dat ene zinnetje: "...Will force you to be cold." BAM! Ze gaan daar dan zo flink tekeer! Al die emotie en energie eruit, heerlijk. 4,5*

-This House is a Circus: Erg lekker. Het begint met simpele gitaar maar erg goede zang. De bass speelt het riffje al zachtjes op de achtergrond. En dan net zoals bij Do Me a Favour: "...In dead man's eyes." Dan worden de gitaren pas echt goed gebruikt, wat klinkt dat toch enorm lekker zeg! En daarna krijgen we hetzelfde deuntje te horen maar dan met een erg leuk effect eronder. Jammer dat dit eigenlijk het beste stuk van het nummer is en het nummer hierna niet meer piekt. 4,5*

-If You Were There, Beware: Hier zijn de gitaren gewoon geweldig. Alleen zakt het nummer in het midden ietwat in. Maar plotseling distortion en weer volle bak van alle vier de heren. Daar kan ik zo erg van genieten, ze herhalen het kunstje iedere keer, maar het werkt ook iedere keer. 4*

-The Bad Thing: Gewoon leuk, maar nergens heel bijzonder. 3*/3,5*

-Old Yellow Bricks: Simpel nummer, maar toch wel pakkend op een of andere manier. De zang is erg sterk en de drums vullen het nummer prima op. De bridge en solo zijn wel verrassend en maken de eentonigheid van de rest van het nummer helemaal goed. 3,5*

-505: Jammer genoeg niet een erg goede afsluiter van een geweldig album. 505 is nogal saai, na tweeënhalve minuut komt er pas echt vaart in. 2,5*/3*.

Heerlijk album, deze kan ik blijven draaien. Ik ben nu wel zeer benieuwd Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, al verwacht ik niet dat die het niveau van Favourite Worst Nightmare kan evenaren. Geweldig album van een fantastische band.

4,5*

Humbug, het nieuwe album van de Arctic Monkeys, en het is een heerlijk album. Het album is iets anders, volwassener dan de vorige, maar toch is de stijl van de eerste herkenbaar. Humbug is iets somberder, maar dat bevalt me wel.

-My Propellor: Lekkere binnenkomer, dit nummer zet al meteen de toon van het album. Iets somberder dan je gewend bent van ze, maar het klinkt toch wel erg lekker. 4*

-Crying Lightning: Als je de bass in het begin hoort weet je al bijna dat dit een topper is. Instrumentaal geweldig, erg goede tekst en deed me een beetje denken aan de nummers op FWN. De riedeltjes zijn erg aanstekelijk, vooral dat gedeelte dat vlak voor de solo onder andere gespeeld wordt. Turner zingt hier prachtig, ik vind zoiezo dat die vent een erg speciale en mooie stem heeft. En die solo is me toch een knaller. Erg vet, origineel en dat geslide is echt killing voor je vingers. 5*.

-Dangerous Animals: Na Crying Lightning het beste nummer op het album. Het enige nadeel aan Dangerous Animals is dat hetzelfde deuntje 3 en halve minuut een beetje simpel is. Maar, dat deuntje is wel erg aanstekelijk en heerlijk om met je hoofd op mee te dreunen. De solo klinkt ook erg lekker. Erg lekker nummer. 4,5*

-Secret Door: Bijzonder nummer, maar het luistert wel lekker weg. Toch ben ik niet zo super enthousiast als de meeste hier. Een mooi nummer, maar toch mistte ik iets. Er had wel iets meer pit ingemogen. 4*

-Potion Approaching: Erg fijn nummer, alleen hier geldt hetzelfde als bij Dangerous Animals. Ietwat te simpel, er had wat meer afwisseling in gemogen. Het hoge piepgeluid dat je ergens hoort vind ik trouwens fantastisch, zo'n klein detail kan een nummer nog leuker maken. De bridge vind ik uitstekend. 4*/4,5*

-Fire and the Thud: Een wat minder nummer, maar Fire and the Thud wist me op het laatst toch nog wel te verrassen. Er wordt op het laatste veel goed gemaakt. 3*/3,5*

-Cornerstone: vond ik niet zo denderend. Heeft ook niet de feeling van de Arctic Monkeys vind ik, maar dat is mijn mening. Instrumentaal een klein beetje saai. 2,5*

-Dance Little Liar: Rustig nummer dat erg fijn wegluisterd. Maar er wordt een solo tegenaangegooid! Enorm lekker is dat zeg, als die gitaar, bass en drums zo tekeergaan na een rustig gedeelte. Dan komt dat gevoel van 'Yeah! dit is vet' ook om de hoek kijken. 3,5*

-Pretty Visitors: Een wat ruiger nummer en dat mocht ook wel. Vooral de zang van Turner vind ik mooi in dit nummer. Toch had ik ook hier weer wat meer variatie in van riedeltjes willen horen, want dit is ietsje te eentonig. Nog steeds een sterk nummer, daar niet van. 4*

-The Jeweller's Hands: Een wat tegenvallende afsluiter van een erg sterk album. 3*.

De nieuwe Arctic Monkeys bevallen me prima, al is dit album toch wat minder dan Favourite Worst Nightmare. Dit blijft toch een van mijn favoriete bands. Erg lekkere muziek, een eigen sound en met veel plezier en liefde gemaakt. Die nieuwe kapsels bevallen me trouwens ook wel. Alex ziet er goed uit zo en Jamie is heel erg veranderd zeg!

4*.

Favourite Worst Nightmare en Humbug zijn geweldige albums. Zo geweldig dat ik bijna zeker wist dat hun debuut een tegenvaller zou zijn. Maar toch heb ik hem maar aangeschaft. Ik kende de helft van de nummers, de meeste waren wel goed, maar niet van het hoge niveau van Favourite Worst Nightmare. Maar de nummers die ik niet kende zorge hier voor de grote verrassing. Na een stuk of 5 keer luiteren ben ik best verbaasd... dit album is misschien wel beter dan het geweldige Favourite Worst Nightmare! (al scheelt dat dan niet heel veel) De Arctic Monkeys zijn hier op hun best, de nummers zijn erg lekker en erg energiek. Dit is ook hun 'uitbundigste' album.

-The View from the Afternoon: Met twee raggende gitaren en Helders die losgaat op de drums is de toon voor het album meteen gezet. De jongens leven zich lekker uit op hun instrumenten en dus kun je 40 minuten heerlijke rock 'n roll verwachten. Dit nummer klinkt erg goed, is lekker ruig en heeft zo'n lekker riffje waar twee gitaren elkaar steeds afwisselen. Geweldig is dat het nummer op een gegeven moment 'afloopt'... en dan weer verder gaat. Heerlijk! Fijne opener. 4*/4,5*
-I Bet You Look Good on the Dancefloor: En na The View from the Afternoon gaan we gewoon weer genieten van een uitbundig en flink distorted nummer. Deze keer hebben we een gitaar die de akkoordjes doet (erg aanstekelijk deuntje) en de gitaar die op een paar momenten de hele gitaarhals verkent (in het begin bijvoorbeeld). 4*
-Fake Tales from San Francisco: Jammer, we hebben net mee kunnen schreeuwen en luchtgitaren op de eerste twee nummers. Vol verwachting wacht je op de derde knaller, maar het derde nummer is geen knaller. Het is niet slecht, maar doet zeker onder aan de vorige nummers. 3*
-Dancing Shoes: Dit had het derde nummer op het album moeten zijn, deze rockt weer lekker. Het begint al goed met een fijne basslijn. Daarna komen de gitaren in actie en ook hier weer een erg lekker riffje. De tekst van dit nummer vind ik erg mooi en je kan ook heerlijk meezingen. "The only reason that you came..." Tenslotte nog een heerlijke solo en Alex die de longen uit zijn lijf schreeuwt, wat wil je nog meer? 4*
-You Probably Couldn't See for the Lights, But You Were Looking Straight at Me: Leuke titel. Ik wordt een beetje eentonig... dit nummer rockt ook gewoon. Gitaren spelen opnieuw een erg lekker riffje, maar vooral de samenzang is erg leuk (Alex en Helders en Jamie?) 4*
-Still Take You Home: Zucht... hetzelfde verhaal als bij vier van de vorige nummers. Alle instrumenten geven weer volle bak en zorgen voor een geweldig nummer. Sterk deuntje en een erg fijne solo. 4*/4,5*
-Riot Van: 'Pfeeeew... even een pauze tussen al dat gitaargeweld door'. Zouden de toen pas 18 jarige jongens dat gedacht hebben? Ik in ieder geval wel. Tot nu toe is het album geweldig, maar even lekker rustig met je voet mee tikken op de maat in plaats van meedreunen met je hoofd en trommelen met je vingers is ook lekker. Een rustig nummer met goede zang van Alex. 3,5*
-Red Light Indicates Doors Are Secured: Weer een swingend nummer met een simpel, maar pakkend deuntje. Erg goede solo ook. 4*
-Mardy Bum: Dit is een minder ruig nummer. Best wel een verrassing, maar geen teleurstelling. De gitaren spelen een heerlijk deuntje en Alex zingt prachtig. De tekst is zoals die eigenlijk altijd van Alex is: Prachtig. De bridge is opeens iets heftiger waarna we overschakelen naar een heerlijke solo. Dit nummer kan blijven luisteren. 4,5*/5*.
-Perhaps Vampires Is a Bit Strong But...: Begint ook erg rustig... zijn de Monkeys nu dan moe geworden van al die lekkere nummers in het begin? Nee! Na een paar seconden gaan ze er weer tegenaan. Fantastisch! Ik kan er gewoon van genieten hoe ze tekeergaan op die instrumenten, zo energiek, zo heerlijk om naar te luisteren. Jammer genoeg is de bridge een beetje saai en de solo valt ook een beetje tegen. Jammer dat het zo eindigt... maar dan schreeuwt Alex: "All you people are vampires!" en sluiten we het nummer op een goede manier af. 4*
-When the Sun Goes Down: Jajaja, dit is toch wel dé topper van het album. Het begin is heel goed, leuk om op mee te zingen en dan. "He's a scumbag don't you know". Power chords en Alex die de snaren mute en daarna gaan we over op dat geniale riffje. Dit is zo'n machtig moment, die overgang van rustig naar heftiger. De zang van Alex is erg goed, de drums en de bass zijn in topvorm en de gitaren spelen dat heerlijke riffje waar ik geen genoeg van kan krijgn. Daarna even bekomen van die sublimiteit die we over ons heen kregen door af te sluiten zoals we begonnen. Fantastisch nummer, misschien wel het beste nummer van de Monkeys. 5*
-From the Ritz to the Rubble: Lekker nummer, maar toch vind ik hem wat minder dan de andere nummers, weet niet waarom. 3,5*
-A Certain Romance: Een geweldige afsluiter, iets wat ik niet had verwacht na Favourite Worst Nightmare en Humbug. De afsluiters op deze albums (505 en The Jeweller's Hands) vielen enorm tegen. Het enige nadeel van dit nummer is dat het intro en de solo te geweldig zijn. Het intro (flink gitaargeweld gevolgd door een lief riedeltje) is fantastisch. De solo is geniaal. Alles wat hier tussen in zit is zeker niet slecht, maar steekt af bij deze twee stukken. Daarom vind ik het nummer een beetje inkakken. De bass is trouwens enorm goed en Helders levert ons weer uitstekend drumwerk (vooral dat intro ) 4,5*.

Wat een geweldig album en vooral een fantastisch debuut. Deze zal vaak in mijn cd speler te vinden zijn!

4,5*.

Bloc Party was voor mij, voordat ik dit album beluisterde, een redelijk onbekend bandje. Ik kende de bekendere nummers Helicopter, Banquet, Hunting for Witches en Signs. Vooral die eerste twee zijn erg sterke nummers, maar de rest van hun muziek leek me niet zo interessant. Bloc Party leek me een geinig bandje, een bandje dat een paar hits heeft en binnen een paar jaar vergeten is. Door de nummers Helicopter en Banquet heb ik dit album toch maar besteld. Ik had hun optreden op Lowlands op internet gezien en ik werd niet weggeblazen, al zag het er wel goed uit. Ik was toch best benieuwd naar het album, alhoewel ze op Lowlands nogal emotieloos leken.(Russel en Gordon zeggen niets en trekken altijd hetzelfde saaie gezicht) Zonder al te veel verwachtingen zette ik het album maar eens op. Ik dacht zelfs dat dit album vaak in de kast zou staan en de Arctic Monkeys en Red Hot Chili Peppers zich weer meester zouden maken van mijn cd-speler. Maar daar had ik het toch flink mis.

-Like Eating Glass: Een bijzondere sound en een lekkere binnenkomer. Nogal schelle tonen maken snel plaats voor een leuk 'fade' effect. Dit bijzondere begin wekte meteen mijn interesse, ik was benieuwd wat dit nummer nog meer te bieden had. Dit nummer wekte ook meteen veel interesse voor de 12 overige nummers. Ik ging achterover zitten en genieten, in plaats van globaal luisteren of het leuk klonk. Like Eating Glass heeft iets wat de andere nummers ook hebben, maar toch zijn ze weer allemaal anders. De zang van Kele is geweldig, die vent heeft een prachtige stem (al is hij live zo opgewonden dat hij redelijk vaak overslaat, jammer). Hij zingt zo zuiver en kan zeer rustig en laag zingen, maar ook de hoge tonen zijn geen probleem. Russel speelt de heerlijkste riffjes. Op dit nummer is zijn riedeltje wat simpel. Maar er is nog een tweede ding. De effecten op de elektrische gitaar klinken zo lekker en geven je een relaxt en fijn gevoel. De bass is ook erg goed, al is dat in dit nummer nog niet merkbaar. De drums zijn minstens net fantastisch als ik die van Matt Helders gewend ben. Maar even terug naar Like Eating Glass want ik dwaal helemaal af in mijn enthousiasme. Een erg goed begin. 4*

-Helicopter: Wat een geweldig riffje en wat een geweldig samenspel van Kele en Russel. Daarna komen de drums die het nummer nog meer kracht geven en de Gordon houdt Kele en Russel goed bij. De zang van Kele is genieten geblazen, maar ook de zang op de achtergrond (Gordon of Matthew?) geven het nummer net die extra flair. En weer zo'n lekker effect, of in ieder geval een bijzonder deuntje. Tijdens het refrein "Are you hoping for a miracle" doet Russel een paar bends die erg goed klinken. Net voordat het nummer een beetje teveel van hetzelfde begint te worden komt de solo. Opzich geen hoogstaande solo, maar het tremolo picken en het riedeltje van Russel werken wel aanstekelijk. Bijzonder goed nummer. 4,5*

-Positive Tension: Toen ik dit nummer voor het eerste hoorde skipte ik het meteen. Die zang van Kele vond ik belachelijk. De tweede keer besloot ik het nummer helemaal te luisteren. Het is maar beter dat ik verder luisterde dan mijn oren lang zijn, want dit is het beste nummer van het album. Die belachelijke zang duurt maar een paar seconden en daarna komt het nummer echt op gang. Kele begon belachelijk, maar wist me te betoveren met zijn zang in de rest van het nummer, vooral het refrein is prachtig samen met die achtergrond zang. Net als je denkt dat het niet beter kan komt de bridge. Geweldig riedeltje van beide gitaren en de drums zwellen aan tot het hoogtepunt van het nummer: "So fucking useless!" Wow! En wat een sterke solo daarna, wat een uitbarsting van gitaarspel. 4,5*

-Banquet: Weer een erg sterk nummer. Deze keer niet twee gitaren die een bijzonder riedeltje spelen, maar elkaar afwisselende gitaren. Alle elementen van de vorige nummers zijn ook weer aanwezig. De bridge is ook hier weer erg sterk, met name door de achtergrond zang (volgens mij Gordon hier). Daarna komt er een kleine solo, maar die had wel wat krachtiger gemogen van mij. Het nummer wordt mooi afgesloten, maar ik had toch iets meer solo verwacht. 4*/4,5*

-Blue Light: Hier laten onze creatievelingen uit Noord Engeland hun andere kant zien. Een rustig nummer met veel gevoel. Het uitbundige gitaarspel is aanwezig, maar iets minder. Vooral de zang is belangrijk. Qua zang slaagt dit nummer al helemaal, wat een gevoel legt Kele in zijn stem zeg. Het verhaal achter dit nummer vind ik ook erg mooi. Waarschijnlijk iemand die aan drugs verslaafd is, maar zijn liefde is het geneesmiddel voor zijn verslaving. Voor haar wil hij het onmogelijke doen, stoppen met drugs. 4*

-She's Hearing Voices: Heerlijke drums! Dat valt meteen op aan She's Hearing Voices. De samenzang in dit nummer vind ik geweldig. Russel leeft zich weer uit met een lekker effect en heerlijke riedeltjes. De bridge is niet bijzonder, maar bouwt op naar de solo die erg lekker is. Russel geeft zijn snaren er flink van langs! 4*/4,5*.

-This Modern Love: Goed nummer, maar het komt pas laat op gang. Ik ben niet zo goed in teksten en de betekenissen enzo.. maar gaat dit nummer over een man die verliefd is op een prostituee? "I'll pay fory you... anytime." 4*

-The Pioneers: Hier zakt het album toch wat in. Geen slecht nummer, maar toch minder dan al het vorige. Het haalt het allemaal net niet bij wat ik verwacht van een Bloc Party nummer. Er zit helaas ook geen lekkere solo in. 3,5*

-Price of Gasoline: Mooi nummer over een redelijk actueel 'probleem'. De tegenstellingen in zang zijn heerlijk. Ik bedoel hiermee dat Kele erg laag zingt voor zijn doen, maar het volgende momenten weer met meer volume gaat zingen en hogere tonen haalt. De gitaar is niet zo bijzonder, maar de bass steelt hier stiekem toch wel de show. Ook hier ontbreekt helaas een solo die het nummer helemaal af kon maken. 3,5*/4*.

-So Here We Are: Een heerlijk ontspannend nummer. Het gitaarriedeltje is erg mooi en blijft in je hoofd hangen. En wat zingt Kele weer prachtig, een applausje waard. 4*

-Luno: Lekker nummer dat het tempo weer een beetje omhoog krikt. Over de zang van Kele heb ik al genoeg gezegd. Russel krijgt hier weer de kans om zijn gitaarkunsten te laten horen. Kele ondersteunt hem hierbij met akkoordjes. 4/4,5*.

-Plans: Goed nummer, maar hier had toch iets meer pit ingemogen. Het is iets te tam. De solo maakt veel goed. 3,5*/4*.

-Compliments: De afsluiter. Het begint allemaal heel rustig en ook heel duister, somber. Sluit je ogen en laat je meeslepen door die basslijnen, die zachte stem van Kele en het hypnotiserend werkende gitaarspel. Een heerlijk nummer om bij weg te dromen. Na afloop zit je nog even na te genieten, niet alleen van dit nummer, maar van het hele album. 4*

Ik ben overdonderd. Wat een prachtig album. Ik dacht dat deze een beetje zou verstoffen in mijn kast, ha! Ik denk eerder dat de cd verslijt omdat ik hem vanaf nu heel vaak ga luisteren! Bloc Party is een erg goede en verfrissende band. Ik twijfel nog wel of ik de andere albums ga aanschaffen. Het lijkt me moeilijk om deze te overtreffen, ik wacht dus nog eventjes.

4,5*

Een kleine tegenvaller.

Elliott Smith was een geniaal artiest. Ik maakte kennis met hem doordat een van zijn nummers, Angeles, in de film Paranoid Park werd gedraaid. Een nummer dat bij mij zeer goed in de smaak viel. Ik ben meer muziek van Smith op gaan zoeken en ook ben ik informatie gaan zoeken over Smith zelf.

Elliott Smith was depressief, kijk naar een foto van hem en je ziet hem zelden lachen. Al dit verdriet verwerkte hij in zijn muziek, zijn nummers zijn ook best somber. Maar toch is dit album het niet voor mij. Smith heeft een paar prachtige nummers, van dit album zijn dat Between the Bars (4*), Angeles (5*) en Say Yes. Vooral die laatste twee kan ik zovaak horen als ik wil, maar die zal ik altijd mooi vinden. Geweldige nummers die zijn gevoelens goed voelbaar maken. Maar de rest van de nummers op het album zijn wat minder. Ze zijn niet per se slecht, maar halen het niet bij de drie genoemde nummers. Elliott fluistert wat in de microfoon en tokkelt op de gitaar maar deze nummers raken je niet echt. Ze hebben niet de kracht en emotie die zijn beste nummers wel hebben. Het album is ook niet slecht, maar ik zet liever een andere op. Het verveelt namelijk nogal snel om naar liedjes te luisteren waar bijna geen verschil in zit. Voor mensen die kapot van hun werk thuiskomen met barstende koppijn en geen zin om iets anders meer te doen kan ik Either/Or wel aanbevelen. Rustige muziek om even bij weg te zakken.

3*. Jammer, Elliott Smith is toch wel een kleine favoriet van mij.

Ik ben niet echt een Guus Meeuwis fan, maar zijn muziek heeft meestal wel iets leuks. Deze cd zetten mijn ouders regelmatig op en die is erg leuk, maar als ik hem vaker hoor krijg ik van de meeste nummers wel genoeg. Opvallend is Op Straat, een heel mooi nummer, ongeveer net zo mooi als het origineel Streets of London. Wat zijn muziek vooral waard maakt om eens naar te luisteren is zijn mooie zangstem.
Leuk cd'tje.

3,5*

De muziekstijl waar ik het meeste naar luisterde was Britpop/rock. Daar kwam vorige maand verandering toen ik een hoop nieuwe Amerikaanse bands ontdekte, die vooral veel bluesrock en folk speelden. Voor deze overstap ontdekte ik echter het hoogtepunt van Britpop. Spijtig genoeg is deze band al uit elkaar, maar de prachtige muziek is gelukkig vastgelegd op cd's waarvan ik er nu een in mijn cd-speler stop.

1. Well Well Well: Een leuk nummer. Ik raak niet meteen overtuigd door de muzikale kwaliteiten van de jongens, maar het klinkt allemaal goed. Wel valt meteen de stem van Joe Carnall op. Hier zingt hij nog niet op zijn best, maar wat een mooie stem heeft hij zeg. Dit nummer biedt echter niet genoeg variatie om mijn aandacht er de hele tijd bij te houden. -3,5*

2.Showroom: Beter dan de vorige track. Dit nummer heeft een lekker catchy deuntje en een simpele, maar erg lekkere bass die perfect met de drums mengt. Dan komt het refrein, erg lekker, kun je lekker op meeschreeuwen. Dan de bridge, deze overtreft het refrein, nog meer schreeuwplezier. -4*

3.Send in the Boys: Het begin spreekt me niet zo aan en ook het deuntje begint na een tijdje te vervelen. Precies op tijd komt het refrein, simpel, maar doeltreffend. Weer erg leuk om op mee te zingen. De solo maakt het riffje dat door het hele nummer gespeeld wordt meer dan goed. -3,5*

4.What About Next Time: Hier begint het vuurwerk pas echt. Erg fijn gitaarspel ten eerste. Hier komt de stem van Joe Carnall echt tot zijn recht. Ik zwicht al voor Alex Turners stem, maar Carnall zingt zelfs nog beter. Heerlijk liedje met een geweldig refrein. -4,5*

5.Lipstick Licking: Yeah! wat begint dat al lekker, vooral die drums! De tekst van het nummer is vooral erg mooi. Het refrein is wederom geweldig en het riffje is erg aanstekelijk. Dan die solo, ik kan niet stil blijven zitten als ik hem hoor, erg goed. Dit nummer is me van dit album het meeste bijgebleven op een bepaalde manier. Het heeft een speciale betekenis voor me. -4,5*

6.Cheshire Cat Smile: Catchy deuntje, leuke tekst, ze doen het weer. Opzich lijkt het allemaal redelijk simpel. Riffje, tekstje, liedje. Maar in combinatie met die zang en die energie die erin is gestopt werkt het als een tierelier en is ook dit nummer gewoon weer erg goed. -4*

7.Stockholm Syndrome: Even gas terug. Een leuk nummer hoor, maar minder dan de vorige reeks. -3,5*

8.Storm in a Teacup: Een bijzonder leuk riffje dat meteen mijn aandacht erbij pakte. Daarnaast erg goed gezongen weer en een leuke tekst. Maar laat je niet misleiden door het speelse begin, het refrein is heel anders, een stuk serieuzer en erg pakkend. De bridge en refrein tillen het geheel naar iets hoger niveau en maken dit nummer helemaal compleet. -4,5*

9.Last Bus: Een van de minste nummers van de plaat. Beetje te simpel en niet zo pakkend. -3*

10.Brewster: Dit nummer pakt weer wel meteen de aandacht en houdt die de hele speelduur vast. Fijn riffje en een goede tekst, uiteraard weer heel mooi gezongen door Carnall. Erg mooie stem. De solo is erg goed. -4*/4,5*

11.What You Could've Won: Leuk nummer, maar is toch een tandje terug in vergelijking met de meeste nummers van het album. -3,5*/4*

12.Roll Out The Barrel: Een mooie afsluiter van een erg sterk album. Opgenomen op een feest bij iemand thuis, maar dat drukt de pret niet. Een erg mooi akoestisch nummer, met veel gevoel gezongen door Carnall. Is trouwens een erg leuk nummer om te spelen. -4*/4,5*

Ik kan goed begrijpen dat mensen dit niet meer dan een tussendoortje vinden. Ik vind het echter geweldig. Ik hou van deze muziek en je hoort gewoon het fanatisme en plezier waarmee ze spelen. De vergelijking met de Arctic Monkeys wordt ook vaak gemaakt. Begrijpelijk, maar deze jongens zijn minstens even goed. Een erg toffe band.

Album krijgt 4,5*. Zit te twijfelen of dat niet wat hoog is, maar Milburn hoort toch tot een van mijn favoriete bands, dus dan mag het.

Gruizig en meeslepend.

Nine Inch Nails is een bijzondere artiest. Pas na de derde keer dat ik ooit eens een nummer van hem beluisterde, besloot ik een album een kans te geven. Eigenlijk sprak de muziek me niet zo aan.

De eerste luisterbeurt van The Downward Spiral beviel me niet zo goed als ik had gehoopt. Een paar nummers waren wel tof, maar over het algemeen een cd vol herrie.

Maar dit is een album dat je heel vaak moet luisteren, wil je het meersterwerk erin zien. Dit bevat meer dan slechts herrie. Het eerste gedeelte is geweldig met wat harde, rauwe, opzwepende nummers. De nummers zijn heel goed opgebouwd, lekker distorted en dat geschreeuw van Reznor heeft zijn charmes. De teksten zijn erg sterk en hoe Reznor ze brengt zijn ze des te effectiever. Langzaam opbouwen en dan de hele lading emotie eruit gooien.

Het erg lekkere nummer Closer zie ik als een scheiding in de cd. Hierna komen er wat rustigere nummers, voor wat je rustig kunt noemen. Tot en met het laatste nummer kun je je heerlijk mee laten slepen in de spiraal van ruwheid, pijn en verdriet. Dat klinkt heel erg, maar blijkt nog heel aangenaam bij het maken van huiswerk.

Na 13 nummers ben je aangekomen bij de laatste track; Hurt. Een prachtig nummer, totaal niet in de stijl van de andere nummers, maar wel met die ongemakkelijke ruis eronder. Heel ontroerend.

Vreemd genoeg werkt dit album heel ontspannend, ik kan me er helemaal in verliezen en me er goed door concentreren.

Nine Inch Nails is het afgelopen jaar uitgegroeid tot een van mijn favoriete artiesten.

Red Hot Chili Peppers, deze band is lange tijd mijn alltime favourite geweest. Persoonlijk neig ik nu meer naar de Arctic Monkeys, maar de Chili's hebben een speciaal plaatsje in mn hart. Nog steeds is het een van mijn favoriete bands, maar ik luister nu dus ook andere muziek. Californication is ook lang mijn favoriete album ooit geweest (maar dat was omdat ik maar één album had en dat was deze )

-Around the World: De vrolijkheid spat van dit nummer af, heerlijk hoe Flea en Frusciante tekeergaan op die instrumenten. Vooral de bass in dit nummer is heerlijk, typisch Flea! Erg lekker nummer, maar je moet er wel voor in een vrolijke stemming zijn. 4*

-Parallel Universe: Goed nummer, maar een beetje eentonig. Iets meer variatie had wel gemogen. Maar over het algemeen een lekker nummer. De solo valt een beetje tegen (vooral als je Frusciante's kunsten bij Slane Castle hebt gehoord). 3,5*

-Scar Tissue: De Peppers op een rustige en beheerste manier, dit soort nummer staan wel meer op het album. De gitaar en zang vullen elkaar perfect aan en maken dit nummer erg genietbaar. Frusciante heeft ook nog de ruimte om een paar kleine solo's en de uiteindelijke, relaxte solo te spelen. Erg fijn nummer, 4*.

-Otherside: Een van de allerbeste nummers van de Peppers. Toen de Peppers nog compleet vreemd voor me waren vond ik dit nummer al fantastisch. Dat riedeltje is gewoon zo aanstekelijk en Anthony's zang is hier op zijn best. Flea vult voor de rest alles perfect aan. De tekst van Otherside vind ik heel mooi, vooral omdat die zo abstract is. Het is niet zeker wat er allemaal mee bedoeld wordt, maar waarschijnlijk gaat het over het afkicken van drugs. En de zin "I heard your voice throug a photograph" verwijst dus misschien naar de ex-gitarist. Het nummer wordt er bij de bridge nog beter op. De bass is zo geweldig in combinatie met de drum en de zang haalt he niveau alleen nog maar omhoog. En dan wordt er afgesloten met een korte, maar zeer krachtige solo. Klein detail: de achtergrondstemmen na de solo, zo mooi. Een van mijn favoriete nummers ooit. 5*

-Get on Top: Klinkt erg Peppers achtig, erg funky met originele en speelse bass en gitaar. Leuk nummer, maar ook niet meer dan dat eigenlijk. De solo is wel erg goed, zoals je van Frusciante kunt verwachten. 3,5*

-Californication: Een bijzonder mooi nummer. Het albekende deuntje pakt me iedere keer weer. Californication is ook een heerlijk meezing nummer. Het nummer wordt geweldig afgesloten met een rustige, maar zeer mooie solo. 4,5*

-Easily: Na het redelijk droevige Californication kun je weer even losgaan op Easily. Muzikaal niet zo bijzonder, op de solo na, erg lekker gitaarspel van Frusciante weer. Vooral de zang klinkt hier erg lekker, vooral het refrein klinkt super. 3,5*

-Porcelain: Een wel erg rustig nummer, helemaal niet iets voor de Peppers. Niet echt slecht, maar hier had wel wat meer pit in gemogen. 3*

-Emit Remmus: Een van de mindere nummers op het album, deze keer is er ook geen solo aanwezig om het wat mindere eerste gedeelte goed te maken. Er valt naar te luisteren, maar liever niet. 2*/2,5*

-I like Dirt: Aardig nummer, erg vrolijk. Alleen dit nummer slaagt er niet helemaal in die vrolijkheid over te brengen zoals Around the World dat wel doet. De solo is erg funky. 3*

-This Velvet Glove: Verrassend mooi nummer. Deze moet je best vaak luisteren om de schoonheid erin te ontdekken. De gitaren (akkoorden op de achtergrond en elektrische op voorgrond) zijn uitstekend. Het main deuntje is erg mooi. De achtergrondzang draagt ook zijn steentje bij en het refrein is bijzonder krachtig. Dit alles en een mooie tekst zorgen voor een erg mooi geheel. 4,5*

-Savior: Klinkt gewoon goed. Het leuke aan Savior is dat het nummer op een gegeven moment een verrassende wending krijgt. De muziek wordt iets rustiger en de mannen gaan meer over op zang. En ook dit nummer wordt afgesloten met een heerlijke solo. Frusciante bewijst maar weer eens dat hij niet zomaar een gitarist is. 3,5*

-Purple Stain: Apart nummer, maar het klinkt wel geinig. De bass en gitaar klinken erg lekker samen. Alleen klinkt Anthony's stem een beetje te vreemd hier. Maar een erg leuk nummer, 3,5*.

-Right on Time: Nogal een saai nummer. Iets te chaotisch allemaal. Niet echt speciaal, de bass haalt het nummer nog een klein beetje omhoog. 2*

-Road Trippin': Akoestisch! Een mooie afsluiter van het album en wat een verrassing ook. De elektrische instrumenten en funky effecten zijn ingeruild voor akoestische gitaar en bass. En we horen zelfs violen op de achtergrond. De drums zijn ook aan de kant gezet bij dit lied. Maar ondanks dat het een stuk anders is, is het toch een erg mooi nummer. Muzikaal erg fijn en de zang is erg mooi. Kiedis blijft toch een erg goede zanger. 4*

Een zeer geslaagd album van de vier heren. De Peppers hebben een eigen sound en die moet je liggen. Ik kan er geen genoeg van krijgen.

4*

Stadium Arcadium... ik kan eigenlijk niet beschrijven wat voor gevoel ik bij dit album heb. Woorden als 'fantastisch', 'geweldig', 'geniaal', 'pareltje', enz. enz. zijn niet genoeg om het album te beschrijven. De Peppers zijn bij elkaar gaan zitten en hebben alles, hun goede en slechte tijden, gebeurtenissen in hun persoonlijke levens samengeraapt. Wat je dan hebt is een grote hoop met emotie en gevoelens. Hieruit zijn 28 nummers gekomen. Er zitten mooie, droevige nummers tussen, maar het overgrote deel van de nummers is erg vrolijk. Stadium Arcadium ademt een gevoel van vriendschap, broederschap. De Peppers hebben waarschijnlijk enorm veel plezier gehad bij het maken van de muziek op dit album, misschien waren ze ook trots op zichzelf omdat ze al zolang meegaan en het goed met elkaar hebben. Ze weten in ieder geval dat gevoel over te brengen, die vriendschap. Fantastisch.
28 nummers. Ongelooflijk dat er bijna geen enkel nummer tussen zit dat ik niet mooi vind. Er zijn hooguit acht nummers die ik wat minder vind, dat houdt in: wel aardig. De overige twintig nummers variëren van goed tot prachtig. Elk nummer heeft iets bijzonders en ieder nummer is gemaakt met veel liefde en zijn lekker energiek. De bekende nummers als Snow, Tell Me Baby en Dani California zijn erg goed. Maar een groot deel van de minder bekende nummers zijn net zo goed, of meestal beter.
Ook doet elk bandlid wat we van hen verwachten. Kiedis heeft een mooie stem en laat hier horen dat hij op veel verschillende manieren kan zingen. Hij legt ook veel gevoel in zijn stem. Flea bewijst maar weer eens een van de beste bassisten op aarde te zijn. Zijn bassdeuntjes zijn zo geweldig. Zo mooi, Flea doet energie, creativiteit en liefde voor muziek in een blender en giet het dan in de input van zijn bassgitaar. Heerlijk om naar te luisteren. Net zo geweldig, of eigenlijk geweldiger, is Frusciante. Op bijna elk nummer speelt hij een geweldige solo. Briljant gewoon, bij elk nummer wordt je verrast door een heerlijke uitspatting van een gitaarsolo. En tot slot begeleid Smith de mannen weer zoals vanouds op een goede manier met zijn drums.

Een machtig album van een van mijn favoriete bands. 4,5*

Zeer bijzonder.

Eigenlijk niet iets wat ik normaal luister. Ik had zo mijn bedenkingen over een band bestaande uit alleen vrouwen, maar wat een vooroordeel was dat!
Geweldige psychedelische rock. Heerlijk om je mee te laten sleuren in een combinatie van ontspannend, maar sterk gitaarspel, de zeer sterke bass en drums die de nummers een typisch randje geven en de zweverige zang. Soms gaat de zang voor mij te ver richting het randje. Iets te schel en te hoog, maar gelukkig zijn die momenten redelijk schaars.
Elephants is toch wel het beste nummer van de plaat. Heerlijke gitaar, zeer sterke zang, maar vooral die basslijn is erg tof. Deze volgt de gitaar en zang niet precies, maar speelt er wel lekker op in en past goed bij de drums.

Zeer interessante band, heerlijke muziek en heel ontspannend.

4*.

Voor de geinteresseerden: Zoe kreeg een commissie van Yamaha Music Europe om een korte behind the scenes te maken ter promotie van haar album. In deze mini docu beschrijft ze haar schrijfproces voor de nummers, Beggar, Hollow, Heal, Monthly Friend en Buddy.

Wyldest - Monthly Friend: Making of the album

Geregisseerd en gemonteerd door mijzelf.