Natuurlijk ben ik een megafan van rauwe blues en rammelrock en van donkere poëzie en van zangers die hun teksten recht uit hun hart lijken te scheuren. Maar tegelijk ben ik ook gefascineerd door het fenomeen popmuziek.
Hoe slaag je erin om uit gepolijste tonen een melodie te creëren die in de hoofden van miljoenen mensen blijft kleven? Om een bedrieglijk eenvoudige tekst voort te brengen die miljoenen mensen meekwelen? Komt het omdat er muzikale technieken zijn die een melodie op de juiste manier laten binnenkomen in ons hoofd en laten blijven hangen, zoals Max Martin beweert, De Man Die Al Twintig Jaar Alle Pophits Schrijft? Of komt het gewoon omdat de radio’s en de uitgaansgelegenheden die hitjes platdraaien en het publiek toch alles slikt dat Een Grote Naam voortbrengt?
Om een antwoord op dat Geheim te vinden, draai ik soms wekenlang diezelfde popplaat tot mijn brein overkookt. 1989 van Taylor Swift, bijvoorbeeld, of deze Teenage Dream. Dat Katy Perry doorbrak met I Kissed a Girl herinner ik me nog alsof ’t gisteren was (en ik vind ’t nog altijd een even groot zeiknummer). Hot N Cold vond ik dan veel beter, soulvoller. Van deze plaat kan ik me echter enkel Firework herinneren, dat in een act zat op het vrij podium van mijn middelbare school waar ik stand-upcomedy bracht. De overige nummers zijn volledig aan me voorbijgegaan. Ofwel heeft deze cd weinig zielen beroerd in België, ofwel kwam dat omdat ik toen mijn oren sloot voor alles waar geen gierende gitaarsolo’s van zeven minuten in voorkwamen.
Op zich zitten hier heel wat frisse ideeën in. Een filmisch conceptalbum over jeugdherinneringen en -dromen trekt altijd wel mijn aandacht, en heel wat melodieën blijven echt wel door je hoofd spoken. En Perry doet soms echt haar best om goed te zingen. Maar dan schreeuwt ze weer eens alsof ze Milk Inc. aanvoert in een kolkend Sportpaleis, en krijg je clichés voorgeschoteld als You make me feel like I'm losing my virginity, Snoop Dogg die een beetje komt meezeiken, een pseudo-'donker' clubnummer als Who Am I Living For? of een absolute auditieve marteling als Peacock. En dan vraag ik me af waarom ik ook alweer naar deze plaat aan ’t luisteren ben, en niet iets nuttigers aan ’t doen ben. Zoals padden overzetten.
Het probleem zit ‘m meestal in de arrangementen. The One That Got Away is tekstueel het sterkste nummer van deze plaat, Perry’s poging om in haar ziel te laten kijken en een kwetsbare, melancholische jeugdherinnering neer te zetten, wat perfect past in het concept dat deze plaat beoogt. Alleen verpest die repetitieve beat alle pure gevoelens die het zou kunnen overbrengen. Dit leende zich in mijn lekenogen eerder tot een country-achtig arrangement, met akoestische gitaar, contrabas en viool. Zo gaat het ook met de andere nummers: die dromerige synths in het titelnummer spreken tot de verbeelding, maar worden te snel gekneveld door de drammerige drummachine, net als de speelse intro van Last Friday Night en die saxsolo (ook al is hij zo synthetisch als heel het lichaam van mevrouw Perry). En iemand als Heather Nova had van Firework iets heel moois kunnen maken, zonder heel de tijd die bam-bam-bam-bam, alsof pakweg Dimitri Vegas & Like Mike hier achter de knoppen zaten. Of Regi.
Volgende keer met échte instrumenten en betere teksten, Katy, en dan doe ik nog eens de moeite om naar jou te luisteren. Maar nu heb ik weer genoeg kermismuziek en suikerspinnen binnen en keer ik terug naar rauwe blues, rammelende gitaren en donkere poëzie. Het Geheim heb ik echter nog niet ontdekt. Misschien komt het wel gewoon omdat ik niks kén van muziek - ik kan geen noot lezen, geen toon houden bij het zingen en niet eens op de maat klappen. Misschien moet ik gewoon bij mijn leest blijven en gedichten blijven performen voor zes toeschouwers in een verdwaald café.

Keane was zo'n groepje dat de ene radiohit na de andere scoorde toen ik in het zesde leerjaar zat. Luchtige pophitjes, gelukkig nergens drammerig, maar ook niet meer dan dat. Daarna ben ik (en ik blijkbaar niet alleen) ze wat uit het oog verloren.
Groot was dan ook de verbazing toen ze plots opdoken op de affiche van TW Classic. Net voor Bruce Springsteen dan nog wel, de man waarvoor iedereen zijn ticket gekocht had. Maar als Bruce headliner is, dan mag de rest van de dag nog gevuld worden met coverbands of schlagerzangers. Toch was te horen aan het publiek dat ze écht niet gekomen waren voor Keane. Zeker niet toen het optreden begon met een melig nummertje dat niemand kende. Maar daarna speelden ze Bend and Break en heel de wei barstte los.

Dat zette me er toe aan om de muziek van Keane eens te herbeluisteren. Ik heb Hopes and Fears nu al een aantal keer gedraaid en ontdekt dat er heel wat meer inzit dan luchtige pophitjes die gelukkig nergens drammerig worden. Melancholie, heimwee naar een persoonlijk verleden dat we misschien anders hadden willen beleven. De jaren gaan zoals ze gingen en veel kleine dingen waar we waarde aan hechtten, zijn we kwijtgeraakt doorheen de tijd. Er is geen onderscheid meer tussen wat geleefd wordt en waar we op wachten, waar we op hopen. Verloren zijn de prille wegen om te ontkomen aan de tijd. Rest ons enkel nog liedjes te zingen over dat wrange gevoel. Somewhere Only We Know is zo'n lied, over een plaats die we meedragen in ons hart. Of het meesterlijke This Is the Last Time. Of Bend and Break, dat op fenomenale wijze openklapt en eigenlijk bijonder tragisch is. Ik zie je morgen nog wel, wanneer je opstaat. Als ik niet ineenklap en breek, tenminste.
Helaas is Everybody's Changing te veel 'boysband' voor mij, ondanks het oprechte uitgangspunt van de tekst, en is de tweede helft van de cd te onevenwichtig. Die nummers komen niet in de buurt van het ij-zer-ster-ke openingstrio.
Maar wat maakt dat uit? Hopes and Fears is een emotionele plaat, maar geen sentimentele. Zang, toetsen en drums vormen een mooi, warm geheel. De juiste snaren worden hier bespeeld, waardoor netjes opgeborgen gevoelens en herinneringen weer worden bovengehaald. Vooral de eerste drie nummers ga ik nog regelmatig beluisteren. Op een plek die alleen ik ken.