menu

Hier kun je zien welke berichten RockAround als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Whilla Whisper - Whilla Whisper (2020)

3,5
Mijn recensie op Luminous Dash:

Het is al iets meer dan een jaar geleden dat we voor het eerst van Whilla Whisper hoorden. Haar Little Days greep me meteen bij de kraag: die prachtige stem terwijl de gitaar knispert en klatert, daar mag je een mens al eens voor wakker maken, op kleine en grote dagen. Nu is dat nummer de opener van Whilla’s eerste ep. Met slagwerk dat binnenvalt als een zonneharp klinkt het nog mooier.

Daarna volgt Narrow: pure kwaliteitsdroompop met een meeslepende tekst over een relatie die op de klippen loopt terwijl er nog zoveel liefde over is. Raging Wars gaat op dat thema verder. Met “We could fall apart and fall back together” krijgen we een zin om in te kaderen. Waar Whilla in het refrein van Narrow haar duivels ontbindt, houdt ze het hier sereen tot de laatste noot.

Black And White zoekt opnieuw het theatrale op, terwijl een rockende gitaar het tempo opdrijft. The House is niet zo beklijvend als de eerste drie nummers, maar biedt een rustige afsluiter van een mooie debuut-ep. Want ook voor haar luisteraars heeft Whilla Whisper nog heel veel liefde over.

Wolf Alice - Blue Weekend (2021)

4,0
geplaatst:
Ik deel hier graag ook mijn recensie op Luminous Dash:

In hun eigen Engeland wordt al maanden uitgekeken naar de nieuwe plaat van Wolf Alice, terwijl Belgische fans elke keer opnieuw moeten uitleggen hoe die favoriete groep van hen nu weer heet. Misschien verandert dat wel met deze derde plaat, Blue Weekend. Misschien was het wel om een Belgische doorbraak te forceren dat de groep in Brussel neerstreek om dit album op te nemen, maar dat betwijfel ik. In elk geval: Wolf Alice is de groep rond zangeres Ellie Rowsell, die met My Love Is Cool en Visions Of A Life al twee albums afleverde die de perfecte balans vonden tussen roes en extase, tussen rammen en dromen.

Blue Weekend begint redelijk onopvallend. Pas in het tweede nummer, Delicious Things, laat de groep in haar ziel kijken. Ellie zingt dit verhaal over een nachtelijke odyssee in de Hollywood Hills zo breekbaar alsof ze het enkel in jouw oor fluistert. Ook Lipstick On The Glass heeft die bezwerende, hypnotiserende kracht. Toch ontbreekt er iets in vergelijking met de vorige albums. Deze plaat is gelikter dan zijn voorgangers, met meer synthesizers en meer galm.

Natuurlijk is er nog plaats voor scherpe randjes. Smile was even slikken bij de eerste kennismaking, met die psychedelische intro, vettige dreunen en Ellie die een poging lijkt te ondernemen om te rappen. Hier valt het echter wel op z’n plaats. Dat onverwachte is immers net wat je van Wolf Alice moet verwachten. Ook op Play The Greatest Hits trekken ze alle registers open. Gitaren beuken erop los, Ellie schreeuwt zich de longen uit het lijf en er is plaats voor die typische portie mafheid waar het viertal zo van houdt. Je zou bijna vergeten dat het diezelfde groep is die meteen daarna met Feeling Myself een sensueel, bluesy nummer aflevert. Tegelijk bevat de plaat ook tussendoortjes als Safe From Heartbreak (if you never fall in love) en No Hard Feelings, die te veel op veilig spelen om echt te beklijven.

Op How Can I Make It OK? klinkt de groep op haar jarentachtigst. Met de perfecte dosis weemoed in haar stem zingt Ellie “To live in fear isn’t to live at all”. Pas tegen het einde lijkt het nummer open te barsten, en toch gaat de groep hier niet volledig op het gaspedaal staan. Of toch niet zoals ze dat deden op Don’t Delete The Kisses. Krijgen we wanneer weiden weer in festivalterreinen transformeren wel de complete extase te horen die dit nummer verdient?

Daarna is het tijd voor The Last Man On Earth, het pronkstuk van de plaat. We zweven mee naar stranden waar nog nooit iemand een voet gezet heeft, naar eilanden die nog geen naam hebben gekregen. Hier is Wolf Alice op haar fascinerendst en wordt elk potentieel tot op de bodem benut. Ook op afsluiter The Beach II laten de vier horen wat ze in hun mars hebben. Gek genoeg klinkt dit slotakkoord veel meer als een beginpunt. Dit had de prikkelende opener van de plaat moeten zijn. Probeer het maar eens, om meteen nadat de laatste noten weggestorven zijn weer Delicious Things af te spelen.

David Bowie zei ooit dat de sfeer van de stad waar je een album opneemt, het geluid ervan ook bepaalt. Wolf Alice was nog maar net neergestreken in Brussel om Blue Weekend in te blikken toen de wereld in lockdown ging. Heeft het daarmee te maken dat de groep op deze plaat niet helemaal tot het uiterste lijkt te gaan? Of komt het doordat er toch niets anders te doen was, ze dan maar alle tijd staken in het polijsten van de nummers? Blue Weekend is een album geworden dat alle juiste ingrediënten bevat, en toch niet meteen overdondert bij de eerste luisterbeurten. Misschien moeten we nog even wachten voor de puzzelstukjes op hun plaats vallen. Tot we Wolf Alice weer live aan het werk kunnen zien, en niet elk weekend meer blue hoeft te zijn.

Wolf Alice - Creature Songs (2014)

4,0
Wolf Alice is een verademing in het hedendaagse rocklandschap. Ze slagen erin om een perfect evenwicht te vinden tussen hemelse melodieën en diffuus gitaargeweld. De stem van de zangeres, die soms erg breekbaar klinkt en dan weer bijzonder krachtig, wordt daar op een schitterende manier mee verweven. Deze nummers bevatten een enorme rijkdom aan klanken: zo klinken de gitaren niet altijd 'gewoon' als gitaren (luister bijvoorbeeld naar het zalige Heavenly Creatures) en wordt de menselijke stem in al zijn facetten benut. Het resultaat bestaat uit vier erg sfeervolle en subliem opgebouwde nummers die me reikhalzend doen uitkijken naar het album van de groep, dat ergens in de lente moet verschijnen.

Wolf Alice - My Love Is Cool (2015)

4,5
Wolf Alice doet iets wat andere groepen niet doen. De combinatie van beukende gitaren en zachtere melodieën speelt daar zeker een grote rol in. De teksten, die melancholie en hardheid perfect verweven, ook. Maar het geheime wapen van deze groep is de zangeres. Haar stem kan alle kanten uit, van hemelse gezangen over dreigend gefluister tot het betere rockgebrul...

Pfff.

Een maand heb ik deze cd al in mijn bezit en ik slaag er maar niet in te verwoorden waarom ze me zo betovert, waarom Wolf Alice me meteen bij mijn nekvel greep toen ik voor het eerst hun nummers Moaning Lisa Smile en Heavenly Creatures beluisterde (die helaas niet op deze cd staan), eind vorig jaar, toen ze genomineerd waren voor de Sound of 2015 van de BBC. Ze zagen die titel voorbijgaan aan Years & Years, een stelletje poseurs dat muziek maakt die door ieder bandje in ieder gehuchtje op aarde kan gemaakt worden. En dat terwijl Wolf Alice zulke unieke, bezielde, sfeervolle, begeesterende muziek maakt. Ze zullen het nooit leren bij de BBC. Hoe dan ook, deze cd gaat mijn schrijverschap te boven, want deze recensie is barslecht. Trek je hier dan ook niets van aan en beluister de cd gewoon. En vertel iedereen die je kent dat ze deze moeten beluisteren. Want in Engeland mag Wolf Alice dan wel een hype zijn, in België breken ze maar niet door. Studio Brussel draait hen niet en Humo schrijft niet over hen, terwijl we normaal doodgegooid worden met De Nieuwste Hype Uit Engeland. De zakken. Daarom promoot ik de groep maar wat. Misschien mag ik dan in ruil de rug van de zangeres masseren na elk optreden. Dan vergeet ik al snel dat deze recensie zo slecht geschreven is. Het doel heiligt de middelen.