Mijn recensie op Luminous Dash:

Iemand met meer verstand van hoe ons brein werkt, moet zich maar eens over deze vraag buigen: hoe komt het dat sommige muziek zo verslavend is? Neem nu Patches: er schuilt iets in de chemie van haar melodieën, zang en klankkleur waar ik maar geen genoeg van krijg.

Hot Enough is het nummer waarmee het allemaal begon voor Patches en nog steeds klinkt het even verleidelijk. De ideale sirene dus die je naar deze ep lokt. Adults gaat a capella van start, waarna de toetsen subtiel invallen en zich langzaamaan een hijgend r&b-nummer ontpopt.

“I never get to that place where it’s safe to fail”, horen we op Ex. Patches begrijpt de kunst om openhartige teksten te schrijven zonder sentimenteel over te komen. Een ander onmisbaar onderdeel van de magie is de haarfijne productie van Aram Santy. De strijkers die we op Ex al horen, komen op Younger tot volledige rijping. Daar klinkt ook Patches’ stem alsof een heel koor haar bijstaat, terwijl er maar één iemand kan zingen als zij.

Van het vijfde nummer, (And Then), is het precieze nut niet meteen duidelijk. Het instrumentale snippertje (een patch, misschien?) is enkel de aanloop naar de ideale afsluiter, Bye Bye Bye. Geen episch ontploffende finale, maar een ingetogen en weemoedige afscheidsbrief waarmee Patches ons vaarwel wuift. Hopelijk maar voor even, want wij junkies kunnen nooit lang zonder haar muziek.

“Muziek is directe emotie”, vertrouwde een enthousiaste leerkracht mij ooit toe. “Bij poëzie komt de emotie achteraf, nadat je klaar bent met lezen. Bij muziek is ze er meteen tijdens het luisteren.” Pianiste Paulette Verlée bewijst die stelling met verve. Op haar eerste album bespeelt ze vakkundig gevoelige en andere snaren.

Met opener Emergency levert Paulette meteen haar visitekaartje af. Pianotoetsen dwarrelen als sneeuwvlokken terwijl de muziek je meeneemt op wandeling door een verstild landschap. Toch gaat ze niet alleen op pad: Jan Viggria, gitarist van mijn favoriete bende lawaaimakers The Guru Guru, borstelt abstracte soundscapes aan haar zijde. De broze, barokke cello die je daar door hoort waaien, is van Michel Boulanger.

Samen smeden ze tien ontroerende composities. In February steken de noten hun kopje op als sneeuwklokjes om vervolgens aan het wervelen te gaan in een epische sfeer. In haar perstekst verwijst Paulette naar illustere voorgangers als Erik Satie en hedendaagse inspiratiebronnen Nils Frahm en Ólafur Arnalds, maar de cinefiel in mij denkt meteen weemoedig aan legendarische soundtracks van Joe Hisaishi (Kikujiro) en Yann Tiersen (Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain). Misschien moet ik zelf maar eens het scenario pennen voor een vertederende coming-of-agefilm, met Paulettes muziek als leidraad.

Morning Face speel ik al anderhalf jaar af in allerhande playlists en blijft mijn favoriete nummer van dit album. Hier vloeit Paulettes pianospel gretig over de grenzen van de jazz. Maar wie heeft nood aan afbakeningen en genres als je ook gewoon kan gaan zitten en genieten? Anders mis je misschien de briljante climax, waarin de gitaar een sleutelrol opeist.

Daarna krijgen we zeven van de tien nummers nog eens te horen. Alleen voor piano en strijkers deze keer, zonder elektronica en gitaar. Smullen voor muziekdetectives die de meerwaarde van elk detail willen ontdekken, ik was al tevreden geweest met de originele tien. Gelukkig hoeft het geen of-of-verhaal te zijn: Paulette heeft zoveel zin in muziek dat ze ons beide versies van haar nummers gunt. Voor nog meer directe emotie.

(Mijn recensie op Luminous Dash)

Twee jaar na dit album zag ik het levenslicht, dus in tegenstelling tot velen hier breken er geen tintelende jeugdherrineringen in me op bij het luisteren van Ten. Ik ontdekte deze plaat tegelijk met MusicMeter en de Tijdloze 100 van Studio Brussel, toen ik in het vijfde middelbaar zat. Mijn eerste kennismaking was er één van walging: ik bespeurde niets, maar dan ook niets aantrekkelijks in deze nummers. De opgezwollen stem van Vedder irriteerde me mateloos en de teksten vond ik voer voor huilprogramma's op VijfTV. Boehoe Eddie, ga maar wat janken dat je pa niet je echte pa is.
Maar ik moet toegeven dat dit een groeiplaat is. Okee, de teksten van Alive, Black en Jeremy blijven tranerig (al zitten er ook heel mooie vondsten in), maar de zang bevalt me nu al veel meer en muzikaal rocken die nummers geweldig, ze zijn sterk opgebouwd en worden ongelooflijk krachtig gebracht. Na Jeremy zakt het album wel wat in en nemen we een lange duik in het Meer van Hetzelfde. Jammer, want als ze het niveau van de eerste zes nummers hadden kunnen volhouden, was dit echt een dijk van een plaat geweest.