Toen Bowie overleed, beluisterde ik eens al zijn platen na elkaar. Nu doe ik dat opnieuw, maar niet in chronologische volgorde. Young Americans was nu het vertrekpunt van mijn odyssee.

De ontstaansgeschiedenis van deze plaat, over hoe Bowie in Philadelphia soul en funk oppikte, is al door zowat iedereen hierboven beschreven, dus hou ik m'n mond. Maar zoals anderen ook al opmerkten: wat zit deze stijl Bowie als een op maat gemaakt jasje. Het titelnummer en Fame bleven meteen aan m'n ribben kleven, sommige andere nummers als Fascination en Somebody Up There Likes Me moest ik een paar keer beluisteren voor ik besefte hoe fantastisch ze in elkaar zitten en hoe swingend ze zijn. De blazers, de achtergrondzang, de goddelijke melodieën: er is iets verslavends aan, en je hoort ook dat Bowie zelf er maar geen genoeg van kon krijgen. Enkel Across the Universe doet me weinig, voor de rest is dit een album om meerdere keren na elkaar te beluisteren. Op naar meer werk van deze briljante dandy!

Natuurlijk is dit het album van Sultans of Swing. De schaduw van dit nummer (nooit begrepen waarom je dit op Musicmeter blijkbaar moet haten, net als Hotel California overigens) hangt over de rest van de plaat. Héérlijk nummer, met dat geweldige, Django-achtige gitaarwerk, om je duimen en vingers tot aan je ellebogen af te likken. Maar ook Down to the Waterline klinkt prima, swingend, broeierig en bluesy. Jammer dat nummers als Water of Love naar mijn mening wat belegen overkomen. Mooi debuut, maar geen plaat die staat als een huis, ondanks de geniale en oerklassieke single die ze voortbracht.

De vijf minuten die debuutsingle Home Cinema lang is, meer had ik niet nodig om reikhalzend uit te kijken naar het eerste album van Dishwasher_ (met underscore). De groep neemt je mee op een tocht door de verzengende hitte van de woestijn naar een achtervolging in een neonverlichte grootstad om te eindigen op een surrealistisch dansfeest, waarna je je afvraagt of dit niet allemaal een droom was. De debuutplaat van dit trio beloofde dus meer van dat soort knetterende avonturen te bevatten.

Dishwasher_ bestaat uit bassiste Louise van den Heuvel, drummer Arno Grootaers en saxofonist Werend Van Den Bossche, maar minstens zo belangrijk is de elektronica die de drie toevoegen om hun geluid te creëren. Zo veranderen ze voortdurend van gedaante: een kwikzilveren saxofoonmelodie die kronkelend zijn weg zoekt, kan een vingerknip later al gedrenkt zijn in de digitale effecten, klassieke percussie gaat naadloos over in ravende uitzinnigheid.

Het trio labelen als een jazzband zou hen niet genoeg recht aandoen, zo lezen we in het persbericht. Terwijl je overduidelijk de vrije geest van jazz en de daarbij horende improvisatie hoort in de creaties van het drietal. Natuurlijk zijn er nog andere invloeden: graag zou ik weten waar de loeiharde, metal-achtige kopstoot die Bahá’í opent vandaan komt, de Arabisch aandoende melodie van Buraq en de Balkaninvloeden in het elf minuten durende epische prijsnummer Terra. Maar eigenlijk is dat allemaal zo belangrijk niet: dit is een album waardoor je je vooral moet laten meeslepen.

Net zoals zoveel vertegenwoordigers van de nieuwe golf, of zeg gerust vloedgolf aan Belgische groepen die met jazz experimenteren, is Dishwasher_ immers op zijn best als ze alle registers opentrekken en al hun invloeden en ingevingen bij elkaar voegen. Wanneer het drietal even op veilig speelt, zoals in het veel conventionelere Marwan, verslapt de aandacht van de luisteraar dan ook.

Soms gaan ze uit de bocht: zo zal ik Kuhl, dat veel zoekt en uiteindelijk maar weinig vindt, niet snel afzonderlijk afspelen. Maar zelfs daar krijgt de groep punten voor durf en innovatiedrang. Wie voluit experimenteert, weet dat er af en toe al eens een proefbuis ontploft, zolang je in die queeste maar opzwepende ritmes en melodieën die de juiste snaar raken ontdekt.

(Mijn recensie op Luminous Dash)