Drieëndertig was Leonard Cohen toen hij debuteerde met deze plaat. Stokoud, is dat in feite. Op zijn drieëndertigste was Bob Dylan al een eeuwigheid een legende en stierf Jezus aan het kruis.
Maar misschien moest Cohen wel eerst die levenservaring opdoen voor hij deze plaat kon maken. Hij had alles gelezen wat er te lezen viel en alles gepakt wat er te pakken viel, de wereld gezien en mooie vrouwen liefgehad. Dus was het tijd om naar Nashville te trekken en countryzanger te worden. Onderweg bleef hij echter plakken in de folkscene van New York, wat deze prachtplaat opleverde.
Zelfvertrouwen is dan ook wat je hoort wanneer je naar Songs of Leonard Cohen luistert. Iemand die het leven ten volle geproefd heeft, er met beide voeten instaat en die ervaringen vertaalt naar wondermooie poëzie. Die is tijdloos, plaatsloos, bovenwerelds bijna. Cohens stem hypnotiseert je en sleept je mee door een nachtelijke wereld, waarin relaties tussen mensen centraal staan. Je ziet het streepje licht onder de deur van de buren, in een verder aardedonkere gang, en vraagt je af of ze van elkaar houden en hoe ze dat duidelijk maken. Je voelt de koude wind terwijl je ronddoolt door een naamloze buurt aan de rand van de stad en kijkt naar de ramen van de huizen, waarachter zich films afspelen waarvan het geluid is uitgezet. En dat allemaal op de tonen van betoverende melodieën, gespeeld door muzikanten die weten wat hun taak is in het geheel: de sfeer die de teksten uitademen ondersteunen en vergroten.
Hoogtepunten op deze wonderlijke trip zijn Suzanne, The Stranger Song, So Long, Marianne en Stories of the Street, maar het beste voelt het aan om deze tocht steeds volledig te ondernemen. En keer op keer weggeblazen te worden.

Het Astral Weeks van Link Wray. De man van talloze instrumentale nummers (zoals het dreigende Rumble) keert hier terug naar zijn geboortegrond en bezingt de wegen en de bossen en de rivieren. Het harde gitaarwerk van Wray wordt vermengd met blues, country en folk en zo ontstaat iets prachtigs. Het geheel komt soms in de buurt van Creedence Clearwater Revival, maar is toch iets heel unieks. Jammer dat zo weinig mensen dit kennen (en dat het album zo slecht verkrijgbaar is, je moet de nummers op het internet bij elkaar sprokkelen). Zalige plaat vol ruwe parels van nummers.

Helemaal eens met Marcello hierboven. Een vergeten ruwe parel, net als Wrays titelloze plaat uit 1971, maar deze is nog net dat ietsje beter. Nummers als I Got to Ramble, Backwoods Preacher Man, Walkin' Bulldog en Super 88 voeren je mee naar een plek hier ver vandaan, vol rauwe blues, country, folk en het meesterlijke gitaargeluid van Link Wray. Wat een energie kruipt er in die nummers! En wat een dijk van een stem had Wray! Een prachtplaat, een absolute aanrader voor fans van The Rolling Stones en Van Morrison (want daar doen de nummers wat aan denken). Echter weer jammer dat ook dit album amper te verkrijgen is.

Even wat reclame maken voor de kringloopwinkel. Want in de cd-bakken daar vind je tussen Helmut Lotti Goes Classic en kerst-cd's die ooit bij Libelle hebben gezeten ook af en toe een parel als deze cd. Ik kende Live van twee monsterhits uit mijn lagere schooltijd (They Stood Up for Love en Overcome), maar wist wel dat ze hun roem vooral te danken hadden aan dit album, dat ik echter nog nooit beluisterd had.
Eigenlijk zou de hoes een waarschuwing moeten bevatten: deze nummers krijgt u niet meer uit uw hoofd. Hele dagen zit ik nu al met Selling the Drama, I Alone, All over You en Shit Towne in mijn hoofd. En dat is positief, want het zijn grandioze rocknummers waarbij de gitaren en drums zorgen voor knetterende energie en de stem van Ed heel veel emotie weet over te brengen. De teksten variëren van errrg bizar ('Our love is like water: pinned down and abused for being strange.' Euhm...) tot errrg mooi. Throwing Copper is een heerlijk frisse plaat om naar te blijven luisteren, een plaat met een ziel.

Na de theatervoorstelling Laurie & Lou deze plaat nog eens beluisterd. 'Alles wat je kent van Lou Reed staat hierop,' zegt acteur Mitch Van Landeghem in de voorstelling, en dat klopt wel: ik weet dat ik als tiener tegelijk Berlin en Transformer ontleende in de bib en verbaasd was dat ik van Berlin geen enkel nummer kende en van Transformer zowat alles. Vicious, Perfect Day, Walk On The Wild Side en Satellite of Love behoeven geen introductie meer, van de cabareteske nummers als New York Telephone Conversation ben ik minder fan, maar bij herbeluistering valt me op hoe sterk Wagon Wheel, Hangin' 'Round en I'm So Free blijven hangen. Make Up klinkt dan weer erg vooruitstrevend en riskant voor die tijd (of dat ligt aan de manier waarop het in de voorstelling gebracht wordt) en dus erg bewonderenswaardig.

Mijn recensie op Luminous Dash:

Op het kruispunt van culturen ontstaan de mooiste verrassingen. Lubiana studeerde jazzzang in Leuven, maar begeleidt zichzelf op de kora, het wonderlijke snaarinstrument uit Kameroen, het land van haar vader. Die combinatie levert iets onvergetelijks op.

Gemoedelijk beginnen we aan haar eerste ep met Self Love. Lubiana’s goddelijke stem kronkelt zich om dromen en verlangens, bezweert demonen en brengt ons in een staat van hypnose waaruit we nooit meer willen ontwaken. De jazzroots van Lubiana horen we dan weer terug in I Think ‘Bout You, dat ons meeneemt naar een rokerige nachtclub in een film vol passie en spanning.

My Man Is Gone klinkt als een eeuwenoude mythe over een vrouw die haar man aan de horizon ziet verdwijnen en hoopt dat hij ooit naar huis terugvaart, wat het tegelijk brandend actueel maakt. Helaas kabbelt het nummer iets te veel om bij te blijven, maar opnieuw is daar die betoverende stem die je redt uit de mist en veilig naar de kust brengt.

Feeling Low is onvergetelijk. Swingend, meeslepend, zonnig, hoopgevend: als er één nummer het verdient om voortdurend op de radio te zijn, laat het dan alsjeblief dit zijn. Wat dan weer niet had gehoeven, is de cover van Let It Be die de ep afsluit. Waarom zou je een perfect nummer coveren? Desondanks laat Lubiana nog maar eens zien wat ze met haar stem en haar kora kan. Laat dit handvol nummers het begin zijn van een mondiale veroveringstocht, want dit soort hoopvolle muziek kan de wereld altijd gebruiken.