Een meer dan aardig debuut, waarvan de lage score grotendeels te wijten is aan de erbarmelijke, en vooral rommelige productie ervan.
Nu waren wel meer (thrash)metal platen uit die periode vergezeld van een dun, schraal geluid, wat in veel gevallen het primitieve karakter versterkte, en daardoor nog charmant overkwamen ook.
Dit album echter, klinkt hierdoor vooral erg rommelig. Dit is jammer, want nummers als Butchers Block, Frigid Bitch, Fighting Evil, en vooral Twisted Cross is gewoon goede (technische) thrash met een licht progressieve inslag.
Ook de stem van Kenn Nardy, met hier en daar zijn typische ijzige schreeuw kan ik goed velen.
Wie dit album wil beluisteren of aanschaffen, kan het beste gaan voor de compleet opnieuw opgenomen versie uit 2010. Deze staat samen met de eveneens heropgenomen opvolger 'Reason' op dubbel cd. De vinyl versie van 'Hindsight- Revisited...' kwam pas zes jaar later uit.
Een kleine 4 sterren van mijn kant.

Wat mij er van weerhoudt om dit album hoger te ranken dan 'State Of Euphoria', is dat het van start gaat als een diesel in de winter met twee ongelooflijk saaie en langdradige nummers, 'Time' en 'Blood'.
Zwakste schakel hierin, merk ik op, is Belladonna.
Vooral het 'Paa-raa-noia..' gedeelte in eerstgenoemde irriteert me zelfs.
Pas vanaf 'Keep It In The Family' kom ik er een beetje lekker in, om dan weer in een klein dipje te geraken met 'Gridlock'. Wederom door de zang, want de hoofdzakelijk snelle riff is wel om te pruimen.
Op kant B aangekomen gaap ik me eerst door een volledig 'skip-baar' intro van ruim 3 minuten heen. Daarna is het wel genieten met 'Belly Of The Beast', cover 'Got The Time', 'H8 Red' en misschien wel mijn favoriet van het hele album; 'One Man Stands'..: 'For the freedom, for the freedom! Met, jawel, een ouderwetse Wardance-breakdown.
Plaat sluit af met het prima uptempo 'Discharge'.
Kortom, met 2 volledig goede nummers op de A-kant, en 5 op de B-kant, waarvan één cover, moet ik concluderen dat, voor mij althans, 'Persistence of Time' onder 'State Of Euphoria' uit komt.
Vooral omdat ik de laatste toch constanter vind en de nummers onderling meer een eigen gezicht hebben.
Een 3.5.

Ik heb ook nog eens een keer het stof van deze lp afgeblazen om te luisteren wat er "gezongen" werd in dit 1-na-laatste nummer van State..., en kwam er ook niet meer uit. Totdat ik de Aardschok van oktober 1988 erbij nam. Ik kon mij nl. nog herinneren dat daarin een interview stond met Scott Ian, genomen na het optreden van het Monsters of Rock festival in Tilburg. Hierin werd elk nummer, en de tekst ervan afzonderlijk besproken. Ik citeer; "Daarna komt het hardste Anthrax nummer allertijden, "13".
49 seconden flauwekul, hoofdzakelijk bas waar wij doorheen schreeuwen.
In de achtergrond hoor je ons de hele tijd "I-KO"schreeuwen, dat is Japans voor 'Let's Go'. Zelf roep ik dan nog eens 'Get that guy' omdat we allemaal fans zijn van die belachelijke Kung Fu films waar ze Amerikaanse stemmen overheen gedubd hebben. Je weet wel, de stemmen die nooit synchroon lopen met de beweging van de lippen. Daarin zeggen ze vaak 'Get That Guy' vandaar".

Het nummer heet "13" omdat dat getal vaak opdook tijdens het opnemen van dit album. O.a aantal tapes, nummers en data.

Tot slot mijn mening over dit album; Gevoel dat ik er toendertijd bij kreeg was goed maar geen haar op mijn rug die omhoog ging staan zoals bij Spreading the Disease of Among the Living.

Werd Lp van de maand in de Aardschok, maar ook daar een lichte teleurstelling (Net als Metallica's ...and Justice for all) . Ik meen dat deze een 9 kreeg, maar pin me er niet op vast want die pagina had ik er om e.o.a reden uitgescheurd.

Als groot Cathedral-fan vind ik dit pesoonlijk toch wel hun minste. De nummers klinken mij net iets teveel naar Black Sabbath's bluesy periode, dus tot aan Master Of Reality.
Misschien te gewoontjes allemaal?
Ik bedoel, waar ze zich op eerdere albums toch iets meer onderscheden van andere doom/metal uit die periode vind ik ze hier een beetje opgaan in de massa.

Bij Earache's On Demand is de herdruk op vinyl te bestellen. Ik wacht nog even tot ik van andere heb gehoord hoe die klinkt, want die van Endtyme was niet al te best...
En voor een eerste uitgave op vinyl door onze Italiaanse freaks van 'Night Of The Vinyl Dead' ga ik geen 200 euro aan uitgeven.

Mocht een rariteitenkabinet (in de letterlijke zin van het woord) een soundtrack nodig hebben, zoek dan vooral niet verder.
Ontzettend avontuurlijk/afwisselend album, dat voorbij is voordat je er erg in hebt.
Sluit me verder volledig aan bij de 2 gebruikers boven mij.
Echt, vraagteken.

Het voorproefje in de vorm van Escape to the Void zorgt er in ieder geval voor dat ik deze wél links laat liggen.
Die uit 1987 klonk m.i. prima, en 'overzichterlijker'. De drukke, moderne productie en galm op de vocalen doen behoorlijk afbreuk aan het origineel.
Ook het 'opgefriste' artwork vind ik deze keer minder geslaagd. Schizophrenia leent zich niet zo voor de waterverfkunsten van Eliran Kantor, dan bijvoorbeeld dat van Bestial Devastation. En
daarnaast kon die laatste ook echt wel een upgrade wel gebruiken.
Ik leg zo m'n Cogumelo 009 nog maar een keer op de platenspeler.

Zouden De Snorkels een musical hebben gemaakt, was dit de soundtrack.

Eerste nummer van het aankomend (laatste) album is uit, en ik vind de nieuwe plaat nu al beter dan The Sick, the dying ,,,and the dead.
Het openingsnummer buiten beschouwing gelaten, blijf ik dat een ontzettend gezapig album vinden.

'Eenvormige zang' die je niet raakt, dat kan, maar dan moet je niet naar Metallica in het algemeen luisteren, dus dat argument gaat voor mij niet op.
Waar het bij mij wringt is in mindere mate de productie, maar vooral de percussie. En die twee zijn in dit geval onlosmakelijk met elkaar verbonden. Maw, die Deense dwerg heeft wederom te lang bij het mengpaneel gezeten. Veel te dik op de voorgrond, en op zich zou dat niet zo'n probleem hoeven zijn...
Maar op deze plaat klinkt hij zo ontzettend inspiratieloos, kaboem pats, kaboem pats enz enz, en is vooral helemaal blij met z'n nieuwe set bekkens. Echt zo zonde, want op veel momenten laat de riff veel ruimte vrij om er een mooie fill te plaatsen. Wat hij voorheen ook vaak deed, soms ook te onpas, maar een nummer ging dan wel echt ademen, pulseren. Of hoe ik het ook moet verwoorden....
Verder hadden You Must Burn, Too Far Gone (typische saaie Hardwired-riff) en Shadows Follow gebruikt mogen worden als B-kantjes.
Gemiste kansen in Crown Of Barbed Wire en Chasing Light, vooral die laatste zou met wat peper in de bips een klassieker (in wording) kunnen zijn. Jammer...
De lange speelduur vind ik totaal niet storend. En daarbij weet iedereen dat Metallica nu eenmaal lang is van stof. Dat was op de MOP al niet anders..
Dikke plus voor de vocalen, en vooral de gretigheid en phrasing. Riffwerk staat als een huis en klinkt levendig en soms zelfs bevlogen. En verrassend, niet constant in E standaard. Lekker!


Heb het album nu bijna 6 keer in z'n geheel beluisterd, en ben positief gestemd. Wat ik echt niet verwacht had.
Voor mij staat het in hun disco op een gedeelde 5e plaats, en dat komt alleen omdat het Black Album zo'n ongeevenaarde productie kent.
St. Anger vergeet ik gemakshalve....
Death Magnetic vond ik een compromis. (En zoals Greg Mackintosh over 'Believe In Nothing' zei: "I hate compromises. To be honest, that album doesn't really exist for me..."
Hardwired... had zijn 2 hitjes en het vette Spit Out The Bone, maar buiten een half dozijn vullers ook de opener Hardwired... Samen met Cyanide de oorzaak waardoor ik nog steeds bij de mondhygieniste loop vanwege chronisch terugtrekkend tandvlees. Gewoon niet te doen, dus doe maar niet meer gewoon..

Verder: Geen ballads, en ik mis ze ook niet. Netjes. En als kers op de plaatcake (want het is nog net geen taart..), afsluiter Inamorata! De hit die My Friend Of Misery nooit heeft mogen zijn, maar ook Thin Lizzy komt in me naar boven. En wederom, met 11 minuten geen seconde te lang.

Conclusie: Na de eerste luistersessie was ik stil, erg lang stil... en dik teleurgesteld misschien. Maar hem 's avonds toch weer opgelegd. En echt, het kwartje viel de goede kant op. Ik ga hier nog vaak met plezier naar luisteren. Vooral door een koptelefoon klinkt (hier de vinyl versie) uitmuntend. Al sla ik op drie plaatsen handmatig wat groeven over, vooral en dankzij het gebrek aan inspiratie van de drummert. (Of zou ie zich deze keer strak hebben moeten houden aan een clicktrack?...)



James, van mij krijg je voorlopig een welverdiende 4 sterren.


Oh ja..: Kon Senjutsu potten breken? Is The Sick, Dying... niet het minste '00 album na Super Collider? Was het echt nodig om Michael Amott een solo in te laten spelen op Hate Uber Alles om me wakker te houden? Moet de nieuwe van Overkill, mijn hondstrouwe en favoriete band bij uitstek, geleid worden door een stukadoor als drummer en een 'Lars Ulrich' op bass...?
Klonk Zetro op het nieuwe album meer als Donald of Katrien?
Is Anthrax dan nog een van de weinige oudgediende die onverminderd doorgaan?
Oh wacht nee, we krijgen zo de redder in nood, met zijn 'K.K. Slayer'... En voor alle duidelijkheid, dat staat voor Kerry King.... Daar zit de mensheid zeker op te wachten..

.

Het zijn vooral de gedreven John Tardy, alsook de verfrissende solo's van Santolla die ervoor zorgen dat ik deze een stuk hoger heb zitten dan Frozen In Time.
Mis Allen West daarom ook geen moment. En afgaande op de woorden van Frank Watkins toendertijd, waren ze er zelf ook aardig klaar mee:
“He’s been a handful over the years...
Allen was given too many chances and his actions showed us how much he cared for the band. I love him as a brother but what he was doing to the band was killing us so we needed to take out the cancer. We’ll see where we are when he gets out of prison and also see what is important to him. As of now we have a great guitarist that has as much passion for this band as we do and this is what we needed!"
Ook het gitaargeluid klinkt een stuk zwaarder en dreigender dan op z'n voorganger, beetje zoals we vruuger van ze gewend waren.
'Zompiger' is misschien het juiste woord...

Waar Diabolus nog enkel wat licht oppervlakkige irritatie tussen de bilnaad veroorzaakte, klopt God Hates Us All deze broeiende fistula ani op tot een nimmer aflatende schuimende massa. Met als hoofdzakelijke oorzaak de godsgloeiende zeurende klaagzang van Araya.
Eerlijk, de eerste 10 minuten is er nog een sprankje hoop.....een heel klein beetje...Wát daarna met 'Cast Down' ook weer net zo snel naar de eeuwige jachtvelden wordt geholpen.
Ofdat ik verdimme naar Chaos A.D. aan het luisteren ben! Zo'n gelijke poëzie, gedragen door die ranzige moestuin van Cavalera op z'n poemes; 'Tanks on the streets! -Confronting police!'
Ik krijg het gevoel dat onze Tom ieder moment een tenenkrommende roep naar 'Jump Tha Fuck Up' kan doen. Dat wil je toch niet meemaken?!
Ik bedoel, 'Suicide on the street....Everywhere around you watch it breed....' en deze worden gevolgd door meer taaie shit uit de Hood, want Tom 'rant' maar door...

Echt, als je dit beschouwt als metal, en dan bedoel ik Slayer-metal, zonder de 'nu', is dit is buiten het groovende Bloodline om, complete troep. En dat meen ik serieus.
Maargoed!.., da's vloeken buiten de kerk blijkbaar, want zowat alles van Slayer wordt als cult en 'heilig' verklaard door onze 'elite'.
Vaak ben ook ik het niet eens met zo'n gelijke garde op Metallum, maar bij deze plaat kan ik me redelijk vinden in de meeste reviews aldaar.

Een grote boog....!

Ben het met jou eens, wat de zang betreft.
Van de andere kant zorgt zij wel voor de sfeer die er toe draagt dat het album toch een beetje een eigen gezicht krijgt.

Autopsy... hmm, nu je het zegt.
Ik denk met momenten ook aan Bolt Thrower.
Sfeervol artwork ook, van Kris Verwimp.

Een dikke 3.75/kleine 4.00 van mijn kant.

Album vd maand in ons bekenste metal-magazine.
Op moment van schrijven is alleen het titelnummer vrijgegeven, dus daar moet ik het mee doen.
Afgaand daarvan is mijn conclusie; zwaar teleurstellend. Van een progressieve inslag is absoluut geen sprake, anders dat wat het blad ons wil doen geloven, en de zang is ronduit zwak.
In het refrein begint hij me tegen het eind zelfs zwaar te irriteren. Om over het afsluitende 'heeejjjeeah-heeejjeeah' nog maar te zwijgen.
Maargoed, een album affakkelen op één enkel nummer is niet terecht, dus even afwachten nog op de rest. Al is mijn goede hoop zo goed als vervlogen...

Zijn creatieve hoogtepunt, zoals jij het tracht te noemen, kwam al eerder met The Headless Children. In de bladen werdt Blackie plotsklaps serieus genomen. The Crimson Idol mag dan heel theatraal overkomen, muzikaal gezien was THC een veel grotere stap vooruit.
Terug naar Golgotha; hierop doet Blackie precies waar hij goed in is, en dat doet ie dan ook voortreffelijk. Als dit z'n zwanezang is mag ie met opgeheven hoofd het gordijn achter zich dicht trekken.