Hier had ik meer van verwacht, ik hoor vééééél liever de Van Halen met David Lee Roth. Dat is toch wel de echte Van Halen. Jammer dat dit album dan juist weer 10 minuten langer duurt dan de gemiddelde DLR-plaat. Ze hadden het beter bij het gebruikelijke halfuurtje gehouden.

Hier klinken ze teveel als Journey en Foreigner; saaie en veilige Adult Oriented Rock. Ik bespeur weinig tot geen emotie op deze plaat. Sammy Hagar is niet echt mijn zanger, hij ligt me niet zo, al is hij technisch wel erg goed natuurlijk.

De twee uitschieters zijn duidelijk Why Can't This Be Love en Dreams.
Dieptepunt is de afsluiter, die gaat veel te lang door.

Ongezien geniaal. Ongeëvenaard, in welk genre dan ook.
Niemand legt zijn ziel meer bloot dan Van Morrison op Astral Weeks. Zijn heerlijk klagende stemgeluid past perfect op de grotendeels geïmproviseerde klanklandschappen. Eén van de weinige albums in mijn collectie waarbij het stemgeluid en de briljante tekst mij nog meer emotioneren dan de muziek zelf.

Na ongeveer 2 jaar dit album te luisteren is hij dan toch eindelijk volkomen terecht mijn top 10 binnengekomen. Ik heb lang getwijfeld maar de muziek, en vooral de tekst, spreekt gewoon voor zich. Heb hier bijna geen woorden voor, maar Van The Man gelukkig wel. Woorden genoeg te vinden op dit stukje muzikaal erfgoed.

Heerlijk hoe Van speelt met het herhalen van woorden en klanken op 'Madame George'. Heerlijk hoe hij predikt en klaagt op 'Beside You' alsof het zijn laatste woorden zijn, alsof zijn leven ervan afhangt. Eén van de meest intense nummers die ik ken.

Het titelnummer is natuurlijk het eerste nummer dat ik van deze plaat te horen mocht krijgen, en ik vind het nog steeds een sleutelnummer van deze plaat, vooral door het duizelingwekkend hoge niveau van de tekst. "Would you kiss in my eye?" Waar haalt hij het...

"Ain't nothing but a stranger in this world
I'm nothing but a stranger in this world"
Kippenvel...keer op keer.

Bij Cyprus Avenue waan ik me in Griekenland, terwijl het jazzy The Way Young Lovers Do voor mij wel op single mocht zijn verschenen. Een leuke start van de tweede plaatkant en het 'Afterwards' deel (ik bezit Astral Weeks zowel op CD als LP, eerst natuurlijk op LP gekocht).

Dan heb ik het nog niet gehad over "Sweet Thing", het meest poppy nummer samen met The Way Young Lovers Do, maar waar ik verder niet zoveel over kwijt kan, en "Ballerina" die voor mijn part de meest intense zangpartij van de plaat bevat. Samen met natuurlijk "Beside You" en "Madame George".

"Slim Slow Slider" sluit de plaat waardig en rustig af, en zijn we aan het einde gekomen ("i know you're dying, baby") van dit akoestisch folk meesterwerkje.

Moondance is ook een aanrader maar mag de veters nog niet strikken van één van de beste albums van de jaren '60.