Een album dat bij zijn release en tot op de dag van vandaag erg onderschat werd/wordt. Hetzelfde kan je ook zeggen over 'Always Outnumbered, Never Outgunned' van The Prodigy, dat ongeveer in dezelfde periode uitkwam. Beide albums zijn niet het beste werk van de bands, maar ik vind het nergens vervelend worden.

Het titelnummer hier vind ik echt briljant, Robot Rock ook. The Prime Time Of Your Love, Television Rules The Nation, Steam Machine, Make Love en The Brainwasher zijn prima, uitstekende tot zelfs fantastische nummers.

Technologic is een fijn, aangenaam tussendoortje dat ik toen het uitkwam (ik zat toen in het 1ste middelbaar, nostalgie...) erg leuk vond, maar nu kan ik het niet veel meer aanhoren want na een tijdje wordt hij toch wel irritant.

Er zijn erg weinig berichten te vinden op MusicMeter bij de albums van Death Grips. Zeker bij dit nieuwe album, als je dat eens vergelijkt met RateYourMusic is dat toch andere koek. Welgeteld één dappere ziel voor mij durfde het aan om een berichtje te droppen bij deze -op z'n zachtst gezegd- 'speciale' plaat.

Ik kende de band enkel van No Love en dat nummer deed me naar meer smaken, dus besloot ik hun nieuwe worp maar eens een kans te geven. Nou, 'erg goed' zoals UnknownPleasure vind ik het niet maar ik ben wel zeer geïntigreerd door deze act wat toch ook wel van belang is. Ik ga verder op tocht door de duistere Death Grips-onderwereld met Bottomless Pit en The Powers that B...ben benieuwd en wordt vervolgd...

Ik begin met een zesje maar sluit zeker niet uit dat dit in de toekomst een achtje of misschien, héééél misschien wel een tientje al acht ik dat als zeer onwaarschijnlijk maar zeg nooit nooit... Dit lijkt me wel een typische groeiplaat.

Vrijdag staan ze in de AB in Brussel. Ik als Death Grips-rookie durf het nog net niet aan om me daaraan te wagen, ik ken de muziek nog niet goed genoeg en naar 't schijnt is 't errug heftug, maar stiekem vind ik het heel erg spijtig dat ik deze bijzondere groep niet aan het werk zal zien.

Een erg goed live-album is het zeker maar mooiste live-album ooit? Dat gaat me wat te ver. Ik kan reptile71 soms wel volgen in z'n uitspraak over het overdreven harde gejuich. OK, het is een live-album en het hoort erbij, maar heel soms overheerst het wel de muziek en dat kan niet de bedoeling zijn.

Toch verdient hij zeker minstens vier sterren, door de mooie setlist en sommige uitvoeringen zijn waanzinnig, zoals Never Let Me Down Again die wat verlengd wordt en als het publiek het even overneemt tijdens Everything Counts . Ook moet ik nog even die prachtige hoes vermelden, het geeft echt het live-sfeertje weer, zeer mooi gedaan.

En dan te denken dat er hier nog geen sprake was van Violator, wat als Policy of Truth & Personal Jesus hier ook nog eens op te vinden waren? Om nog maar te zwijgen over nummers als World In My Eyes, Walking In My Shoes en Enjoy The Silence (misschien wel het beste nummer ooit gemaakt in mijn ogen).

Sowieso het minste album dat dEUS tot nu toe heeft gemaakt. Het klinkt vrij inspiratieloos en veilig. Er staan wat nummers op die net op het randje van de irritatiegrens balanceren, zoals 'Girls Keep Drinking' en 'Crazy About You'. En ook één die het ruimschoots overschrijdt: 'Fire Up The Google Beast Algorithm', dat trouwens totaal niet past op dit album omdat het de sfeer verziekt.

De hoogtepunten hierop, dat zijn overduidelijk 'Sirens' en 'The Soft Fall', geen twijfel mogelijk. Een schande dat deze twee pareltjes ontbreken op hun recente verzamelaar 'Selected Songs 1994-2014'.

Dan had ik toch liever die twee nummers erop gehad in plaats van 'Quatre Mains' (dat eerst wel leuk klinkt maar na een aantal luisterbeurten toch een beetje gaat vervelen) en het aardige maar nietszeggende 'Nothings' (een ene-oor-in-andere-oor-uit nummer).

Na 'The Soft Fall' is de koek grotendeels op. 'The Give Up Gene' klinkt namelijk vrij vlak en saai en over het Google-beest en 'Crazy About You' (Clouseau-cover?) heb ik het al eerder gehad. 'One Thing About Waves' is dan wel nog een mooie afsluiter maar kan het album helaas niet helemaal van de verdrinkingsdood redden. De golven zijn te sterk.

Nog steeds een voldoende voor deze plaat, maar vergeleken met de andere werkjes van dEUS is het dus een magere voldoende. Hopelijk herpakken ze zich met hun volgende wapenfeit, en nemen ze er iets meer hun tijd voor. Twee platen in één jaar uitgeven is toch echt niet meer van deze tijd, en ik trek de uitspraak van m'n voorganger pdonidvie ook niet meteen in twijfel als hij het heeft over 'overschotjes' van het vorige album 'Keep You Close'.

De plaat doet dus helaas zijn naam alle eer aan, het is vergelijkbaar met een voortkabbelende zee. Maar hier en daar komt er een golf voorbij die toch weer erg leuk aanvoelt. En dat is zeker en vast een knipoog naar 'Sirens' en 'The Soft Fall'...en ook een beetje naar 'One Thing About Waves'. Oh de ironie...

En zo heb ik ieder studioalbum van de meest geliefde rockband van België beluisterd. U leest het goed, hun grootste klassieker heb ik voor het laatst bewaard. The Ideal Crash vind ik nog steeds het beste wat ze hebben gemaakt, maar dit is zonder twijfel hun sterkste album na die eerstgenoemde.

Knotsgek en van-de-hak-op-de-tak maar toch een ijzersterk geheel. Bij opvolger In A Bar, Under The Sea vind ik de experimentelere nummers minder geslaagd, alhoewel daar ook bijna alleen maar goede nummers op te vinden zijn.

De grootste verborgen parel is 'Right As Rain', die zelfs niet op de originele versie stond. Het kon zo door Neil Young himself geschreven zijn, zo intiem en intens klinkt dit liedje.

'Secret Hell' verdient ook een speciale vermelding. Dit is namelijk het tweede rustpuntje op het album (Hotellounge niet meegerekend, want die barst toch wel flink los op het einde). Het heeft iets schattigs, het klinkt minder serieus als 'Right As Rain' maar zeker niet minder mooi. De tekst daarentegen is zeker niet schattig te noemen:

You know we'll just never tell
If someone's got a secret hell

You, you should be haunting me
Some drift get twisted before I even touch 'em
You should be scaring me
But don't i only scare myself?

Deze prachtige compositie ging de ideale afsluiter geweest zijn, maar dan komt toch wel het enige minpuntje van het album er nog aan: de abominabele afsluiter 'Divebomb Djingle'. Wat bezielde de band in godsnaam? Dit liedje vind ik echt op niets slaan. Jammer, want 'Secret Hell' ging een prachtig einde van het album geweest zijn.

Morgen zie ik ze voor de tweede keer in mijn leven live en dit in één van de gezelligste zalen van België: de Vooruit in Gent! De eerste keer was trouwens op Werchter 2012, wat blijkbaar een erg matig optreden was wat ik kon afleiden uit de vele negatieve reacties na afloop van de show. In de pers werd dit optreden ook zwaar afgebroken.

Ik hoop op een rustpunt in de setlist om even op adem te komen, en dan zouden ze met 'Right As Rain' of 'Secret Hell' toch niet veel verkeerd kunnen doen bij mij (en bij vele anderen ook niet lijkt me, toch?). Ofwel zijn ze in een hevige bui en gooien ze een freakshow als 'Morticiachair' voor onze voeten, een nummer dat ze nog regelmatig live spelen aan de recente setlists te zien.

Relaxt plaatje dit.

Tijdens de twee nummers met PARTYNEXTDOOR is er wel een klein inkakmomentje, maar de knaller met Wayne doet je meteen weer wakker schieten, wat een bangerrrrr. Know Yourself en Legend zijn dan weer de twee allerbeste nummers, maar...

...deze plaat duurt mij toch iets te lang weer! Vooral de fysieke versie die nog twee nummers extra toevoegt, waarom is dit nodig? Een uur en een kwartier lang Drake lukt gewoon echt niet. Hij mocht dus echt iets korter duren, Now & Forever en Wednesday Night mogen er bijvoorbeeld meteen af van mij. Preach mag nog blijven, die heeft nog iets aardigs.

Ik heb dus een beetje hetzelfde probleem als bij Take Care met deze plaat, een uur en een kwartier Drake aanhoren blijft voor mij toch moeilijk, ik ben een paar keer bijna in slaap gevallen durf ik eerlijk toegeven.

Al zijn de producties ook hier weer bijna allemaal top, op een paar uitzonderingen na, bij Nothing Was The Same heb ik dit probleem op de één of andere manier niet.

Muziek is en blijft een vreemd beestje.