Net 'Born Like This' gecheckt en ik was in een DOOM-mood, vandaar dit werkje er nog maar eens achterna gedraaid. Enkele bevindingen en random hersenspinsels:

De uppercut Strange Ways-Fancy Clown-Eye. Die beats, phoeh. Nextlevel hoor. Strange Ways is momenteel ook weer een brandend actuele track, want het behandelt de denkwijze van DOOM wat betreft de ironie van politiewerk: hoe ze betaalt worden om misdaad tegen te gaan door zelf misdaden te begaan.

Wat een gekkenhuis dit album. Heerlijk ook om al die verschillende samples te gaan uitpluizen, bvb. 'That Ain't The Way You Make Love' van ZZ Hill wordt gesampled op 'Fancy Clown' en 'So Good' van The Whispers op 'Eye'.

Dit is echt zo'n album waar je nooit klaar mee geraakt, er gebeurt zodanig veel en toch past het allemaal in elkaar. Maar dit is hier al vaak geopperd, niks nieuws dus. Dikke classic.

Het allerbeste nummer? Dat blijft toch wel ALL CAPS, hands down. Maar het hele album is en blijft dus niets minder dan GE-NI-AAL

Recensie voor Super Tip-Topper.

Gewoon een lekkere rammelrockplaat, dendert vlot door zonder nergens echt te verbazen of te shockeren. Aangenaam luistermateriaal, maar ook niet veel meer dan dat, met één groot hoogtepunt: het wonderschone Fuck This Band. Duidelijk het tot-rust-kom moment van de plaat, en is heel welkom na 6 hypernerveuze schreeuwlelijkerds van liedjes.


Geweldige tekst heeft ie ook, dat Fuck This Band. Kijk maar:

Yeah fuck this band
'Cause their clothes don't fit
But their dancing clowns
Are incredible

en:

Fuck this band
'cause they swear too much
It's an obvious ploy
And irresponsible

en ook:

Fuck this band
Yeah fuck their holes
But if they split up
You're responsible


Komisch albumpie die eerder de draak steekt met zichzelf en het genre. Niet al te serieus nemen dus. En dan is het best aangenaam. Nou ja, het is geen Tenacious D natuurlijk, zei ik met een dikke knipoog. De hoogtepunten zijn duidelijk voor mij: Fuck This Band, To Hell With Good Intentions en Alan Is A Cowboy Killer. De semi-cultclassic Cocksucking Lightsabre Blues vind ik één van de mindere nummers en stoort mij zelfs bij tijden. Het voelt iets te "geforceerd grappig doen" of "kijk ons vieze woordjes gebruiken" aan in mijn oren.

Nu, om dit in een score te vertalen... dit scheert geen hoge toppen voor mij. Net aan een voldoende. De stem van de zanger is ook niet voor iedereen, dat gekrijs is voor mij maar moeilijk te verteren

Naar aanleiding van een kort berichtje dat ik hier een paar maanden terug heb achtergelaten, dacht ik dat een langere recensie wel op zijn plaats zou zijn voor dit kleine bescheiden net-niet pareltje van Metallica. (Ik overdrijf nu misschien wel een beetje )

Als ik nummers hoor als 'Bleeding Me', dat ik een goed nummer vind, denk ik 'zou Metallica niet zeer goed geluisterd hebben naar bands als Kyuss tijdens het maken van dit album?'

Verder inderdaad een iets te lang album, maar daar heeft opvolger Reload nog meer last van. En ik blijf deze plaat toch het meest onderschatte Metallica album vinden. Als je kijkt naar St. Anger, zie je dat de heren nog vééél slechter konden

Ongelofelijk dat 'Aint My Bitch' niet uitgebracht is als single, en 2x4 staat hier natuurlijk veel te laag...één van de beste nummers van dit album, samen met het eerder vermelde 'Ain't My Bitch', de epische, lekker meeslepende afsluiter 'The Outlaw Torn', 'Until It Sleeps', 'King Nothing', 'Hero Of The Day' en 'Bleeding Me'. Van 'The House Jack Built' kan ik ook genieten, maar duurt misschien net ietsje te lang.

Eigenlijk vind ik enkel 'Poor Twisted Me' een saai, nietszeggend nummer dat ze beter hadden weggelaten. 'Wasting My Hate' vind ik ook niet zo speciaal. Maar dat zijn dan wel meteen de kortste nummers, dus dat valt dan ook weer mee. Maar toch is het leuk om even te fantaseren dat ze deze nummers vervangen konden hebben door de 2 beste nummers van Reload: 'Fuel' en 'The Memory Remains', die waarschijnlijk in dezelfde periode zijn opgenomen.

'Thorn Within' en 'Ronnie' duren ook wel iets te lang eigenlijk, maar dat kan de pret toch niet echt drukken en een 3,5* is dan uiteindelijk toch wel net verdient.

Mijn blauwe sterretjes staan uiteindelijk bij het eerste en het laatste nummer, en het voor mij toch wel allerbeste nummer van deze plaat: 2x4.

ROCK ON!

En daar lag ie vandaag op, op vinyl uiteraard. Kende het niet, gevraagd aan de man achter de toonbank welke band dit was. Gelijk maar redelijk blind gekocht, want dit klonk fantastisch. Jong West-Vlaams postmetal geweld . Alsof Isis/Neurosis en Explosions in the Sky samen een liefdesbaby hebben gemaakt. Fantastische plaat.

Enige minpunt dat ik kan bedenken is dat het net allemaal ietsje te lang duurt, er hadden wel een tiental minuutjes afgekund. Dit voornamelijk omdat het instrumentaal is. Af en toe wat moddervette, loodzware grunts hadden geen kwaad gekund. Maar dat is dan wel zowat het enige minpunt van dit album... Helaasch bestaan ze niet meer (drummer is overleden, verkeersongeval) en dat betekent dus dat ik ze nooit live zal kunnen aanschouwen

Wat een mooie hoes...de muziek is wel wat minder. Omdat ik het nummer 'Portia' had gehoord op een verzamelaar, en doordat ik dit nummer een uniek, eigen geluid vond hebben, wou ik absoluut dit album eens beluisteren. Heerlijke fijne pop-jazz onder die kitchy jaren '80 beats, dat sprak me wel aan. Ook de mysterieuze hoes intrigeerde mij erg.

Uitschieter en hoogtepunt voor mij is en blijft 'Portia'. Misschien komt dat wel doordat ik dit nummer het eerst kende. Ook afsluiter 'Full Nelson' is zeer fijn, funk met jazz invloeden, zeer aangenaam nummer. Het titelnummer is dat zeker ook. Vooral de lekkere funky basslijnen zijn een groot pluspunt op dit album, vind ik. De typische jaren '80 drums met z'n blikken geluid op 'Backyard Ritual' mag ik ook graag horen, en is daarmee mijn vierde favoriet op dit album.

Maar...als geheel gaat deze plaat me minder boeien en gaat hij na een tijdje zelfs vervelen. Deze LP kan ik dan ook niet meer geven dan drie sterren. Wel is dit een ambitieus project geworden met een uniek geluid en toch wel een dikke aanrader voor jazzliefhebbers die iets uniek zoeken in het genre. En misschien zullen liefhebbers van de betere jaren '80 pop dit ook wel wat vinden, en zich zo gaan verdiepen in de jazz, wie weet?

De eerste CD die ik heb aangekocht met m'n eigen zakgeld, zo'n 8 jaar geleden schat ik. Dat was in de Free Record Shop (RIP ) van het Belgische Roeselare, ik weet het nog goed. Vandaar dat ik al even wil melden dat dit album sowieso 0,5* jeugdsentimentbonus krijgt.

Het album start goed met de eerste 6 nummers, maar mondt al vrij snel over in middelmatigheid. Ooit vond ik dit geweldig, maar nu kan ik het album moeilijk helemaal uitzitten. De voorganger "Miss E...So Addictive" zit dan toch wel veel beter in elkaar.

Ludacris is geen rapper die ik goed kan verdragen, en Jay-Z biedt echt niks van toegevoegde waarde op Back In The Day. Method Man vind ik hier verreweg de beste gastartiest, hij komt vrij hard op 'Bring The Pain'.

Nog een flater van dit album: de remix van Work It, die niet als bonustrack maar gewoon standaard op dit album staat. 50 Cent doet het niet eens zo slecht als over het algemeen wordt aangenomen, vind ik dan toch, maar een remix van een albumtrack standaard op het desbetreffende album plaatsen als afsluiter? Hmmm, dat vind ik niet echt OK.

"Can You Hear Me" met TLC op het einde had beter de echte afsluiter geweest, dat nummer vind ik nog een klein lichtpuntje ondanks de wel erg cheesy tekst, maar ik kan me er op de één of andere manier niet echt aan storen. Maar dan komt dat irritante gepraat/genamecheck weer op het einde, dat de heerlijke sfeer uiteindelijk toch weer verziekt. Erg jammer. Niet echt geslaagd te noemen, dit album, vandaar misschien de titel "Under Construction"?...

Best leuke muziek dit, maar ik blijf vinden dat Morrissey's solo carrière toch wel ondergeschikt is aan The Smiths. Ik vind dat geen enkel van z'n solo nummers het Smiths-niveau haalt. Maar er is één grote uitzondering: SUEDEHEAD. Dat kon één van de beste Smithsnummers geweest zijn. 'Everyday Is Like Sunday' komt ook nog in de buurt. Voor de rest: leuke nummers, maar meestal niet meer dan dat.

Begrijp me niet verkeerd, dit zijn bijna allemaal goede tot erg goede nummers hoor. Een 'The More You Ignore Me, The Closer I Get' is bijvoorbeeld ook prachtig, maar toch mis ik iets in de meeste nummers dat een 'Suedehead' en 'Everyday Is Like Sunday' wel hebben, en wat de meeste Smithsnummers ook hadden/hebben. Iets episch, moeilijk te omschrijven.

Wat me wel opvalt aan deze compilatie, is dat (vooral op het laatste gedeelte) sommige nummers mooi op elkaar aansluiten, alsof het een studioalbum betreft. Is dit expres zo gedaan? Het lijkt wel zo.
Toch nog een dikke 4* voor deze hoor, maar dat vind ik toch wat karig voor wat iets wat zijn 'very best of' moet voorstellen...

Hoogtepunten: "The Last of the Famous International Playboys", "The More You Ignore Me, the Closer I Get", "Suedehead", "Interesting Drug", "Everyday Is Like Sunday" en de prachtige, emotionele, epische climax "Moonriver",dat helaas een cover is, want dit is ook één van de beste nummers...(Waar is dit nummer op te vinden trouwens? Ik vind het nergens terug...).

Meer in-your-face dan deze EP krijg je ze niet gauw. Veel te kort om te gaan vervelen/tegen te steken, wat het tot één van de sterkste Westside Gunn-releases maakt, aangezien velen de schelle stem en de -op z'n zachtst gezegd- 'aparte' flow van WSG maar moeilijk kunnen hebben.

Dit stuk van iemand op RYM is zo mooi verwoord, dit vat het eigenlijk heel goed samen:

Maybe WSG's most effective release: Under fifteen minutes, pure heat, no filler. Most songs are one verse, in and out like a robbery; the beats are equally simple, expertly chosen loops. Nothing sticks around long enough to wear out its welcome; quite the opposite, if you're anything like me, it's just enough to whet your appetite and have you stuck on the replay button.

Stuck on that replay button indeed, heel verslavende EP. Vandaar verhoog ik met een halfje en doe ik 'm in de bestelling.