Een heel fijne punkplaat in de schaduw van The Stooges en MC5. Fans van deze bands moeten zo snel mogelijk dit album gaan beluisteren. Fun House van The Stooges is één van m'n favoriete platen allertijden en dus doet dit album het redelijk goed bij mij. Het album opent nota bene met een cover van T.V. Eye vanop hetzelfde album, die ik meteen als het hoogtepunt van de plaat zie. Wat een energie! Heel erg mooie cover.

Het gaat hier om een band uit Australië, en die zijn toch wat minder in het oog springend dan hun bekendere kompanen uit de VS en UK. Niettemin rocken de Australische dudes als de neten. Het niveau van een Fun House haalt het nergens maar dat hoeft ook niet. Die plaat valt niet te overtreffen.

Er wordt geraasd en gebrult maar af en toe zijn er wat rustpuntjes te vinden, vaak met een heel fijne piano op de voor- en achtergrond zoals op 'Man with Golden Helmet' en 'Love Kills' wat twee prachtige nummers zijn. Leuk is ook de shoutout naar de grote voorbeelden MC5 en Stooges op 'Do the Pop'.

Veel meer kan ik helaas niet over dit album kwijt, punk is een vrij moeilijk genre om in woorden uit te drukken wat er nou zo goed aan is (voor mij). Het gaat om de feel, het momentum en daarom zal dit een vrij kort stuk worden. Helaas moet ik ook hier en daar de eentonigheid benoemen als minder positief punt en daardoor valt de score ook wat mager uit. Een dikke zes kan ik er wel nog aan kwijt.

6,4 (3*)

Wat een verschrikkelijk goed album is het toch...16 steengoede nummers behalve die Robert Johnson cover had niet gehoeven wat me toch net weerhoudt van de volle 5 sterren te geven. Als je dan nog eens nagaat dat het sublieme nummer 'Soul to Squeeze' in dezelfde periode werd opgenomen als de rest van dit album, en dat het eigenlijk dus van het album werd gehouden, vraag ik me toch af waarom ze niet dat nummer als afsluiter hebben geplaatst, in plaats van het als b-kantje te houden. Dat nummer is dat echt niet waard. Ik heb overigens erg genoten van de documentaire 'Funky Monks' die toont hoe dit album werd opgenomen!

Trouwens vind ik Give It Away zelfs nog het minste nummer van het album en dat is één van de bekendste en meest geliefde dus je moet niet vragen hoe goed dit album wel niet is.

Nou, dat is het dus niet geworden. By The Way en ook de eerste schijf van Stadium Arcadium zijn nog stukken beter dan dit album. Toch heeft het zeker zijn momenten met het titelnummer, Dark Necessities, Sick Love en Encore. Een nummer als Detroit vind ik dan weer tenenkrommend, Kiedis' zang op dat nummer is echt verschrikkelijk slecht.

Alhoewel Californication een gelijkaardige speelduur heeft en wel de gehele speelduur blijft boeien, is The Getaway weer een te lange zit en dat is jammer. Ze hadden beter nog wat nummers kunnen weglaten. Maar met het titelnummer en Dark Necessities kunnen ze wel weer twee classics toevoegen aan hun oeuvre, dus dat is wel mooi.

Sowieso wel een beter album in z'n geheel dan Hood Billionaire, die eerder een mixtape-achtige feel heeft. Er staan wel vreselijke missers op, What a Shame bijvoorbeeld, waar Rozay schaamteloos Wu-Tang gaat namechecken (Shame on a Nigga). Zeer misplaatst, what a shame indeed...

Verder staan er ook aardige bangers op, zoals Rich is Gangsta en The Devil is a Lie.
Maar vooral: In Vein. Prachtige bijdrage van The Weeknd! Toch wel het beste nummer van het album dit, met vlak daarna Sanctified. Kanye komt daar inderdaad vies hard.

Afsluiter Thug Cry is ook heerlijk, met z'n dromerige beat en Weezy is altijd wel leuk. Voor Mafia Music III, een nummer dat ik al lang kende voor ik dit album ging beluisteren, heb ik altijd een groot zwak gehad. Een beetje een vreemd nummer, maar ik dig het wel, prachtige beat vind ik persoonlijk. Sizzla en Mavado (twee grootheden uit Jamaica) die featuren op een hiphopnummer, dat zie je natuurlijk ook niet zo heel vaak.

Maar:

Euh...Nee. En al zeker niet beter DAN Oxymoron.

Voor mij met afstand het minste Roxy album. Ik kan maar niet wennen aan de sound, het is niks voor mij. Bij vlagen vind ik het gewoon erg saai, zoals op Chance Meeting en Sea Breezes, en The Bob (Medley) vind ik gewoon lelijk. De opvolger For Your Pleasure is voor mij wel meteen het beste Roxy album.

Hoewel de eerste twee nog beiden Brian Eno achter de knoppen hebben, vind ik de sound van het debuut en van FYP redelijk van elkaar verschillen. Ik ben er ook nog niet helemaal uit waarom FYP voor mij wél werkt en het debuut niet. De meesten kunnen namelijk beiden wel smaken hier.

Re-Make/Re-Model en If There Is Something zijn natuurlijk wel geniale nummers, die al bewezen dat het een zeer bijzondere band was/is.