Ik heb gisteren de deluxe versie aangeschaft, waar geweldige b-kantjes als 'Lady with the Spinning Head' en 'Blow Your House Down' op te vinden zijn. Deze nummers hoeven niet onder te doen voor de liedjes op de originele tracklist. Wat een geniaal album blijft dit toch, ook na bijna 25 jaar klinkt dit nog even uniek. Vernieuwende sound, zeker in die tijd, maar eigenlijk nu ook nog vind ik. Vaak gekopieerd en geïmiteerd maar nooit geëvenaard, deze Achtung Baby-sound.

Ik moet altijd lachen met mensen die U2 niet serieus nemen. Al hebben ze zeker wel troep uitgebracht (dan moet ik direct denken aan nummers als Vertigo, kan ik echt niet uitstaan ), hier zetten ze gewoon de standaard neer. Nog een ietsje beter dan The Joshua Tree vind ik persoonlijk, maar het scheelt niet zo heel veel. Toch is dit altijd mijn favoriet gebleken van deze band, en dat niet alleen; op sommige dagen vind ik dit zelfs het beste wat er ooit is losgelaten op de (muziek)wereld. Zie mijn top 10, waar hij al sinds het prille begin in te vinden is (en er ook nooit uit zal gaan gok ik).

Hoewel dit album uiteraard één groot hoogtepunt is, toch maar even proberen om een paar stukken uit de kiezen waar mijn nekharen van overeind gaan staan:

- Die intro van Zoo Station...
- De gitaarsolo van The Edge op The Fly...
- De tekst van Until The End of the World... Idem dito voor Love is Blindness...

Klasseplaat, punt.

Toch een onderschat plaatje gebleken dit. Hun laatste écht goede plaat wat mij betreft. De statistieken op MuMe bij dit album vind ik wel een beetje vreemd: Please is echt niet het beste nummer van het album. Voor mij is dat duidelijk Discotheque, Gone of Mofo.

Staring at the Sun staat gelukkig gedeeld op de eerste plaats en dat is en blijft toch ook een fantastich nummer. Heerlijk wegzwijmelen op dat gitaartje. Dat is nog zoiets: wat blijft The Edge toch een schitterende gitarist, en vooral op dit album laat hij duidelijk z'n kwaliteiten zien.

Ik zet een halfje hoger in dan AOVV, deze band heeft een prachtige evolutie in zijn geluid doorgemaakt. Waar het debuut nog wat rauwer klinkt, klinken voorvanger 'Cult of a Dying Sun' (ook al zo'n prachthoes) en deze werkelijk als een klok. Ik vind het allebei wel z'n charme hebben. Ook duren de nummers mij zeker niet te lang, het kan mij niet lang genoeg duren deze blackmetalmaalstroom!

Bovendien vind ik dit één van de mooiste hoezen die ik ooit heb gezien. Wat had ik deze graag op LP in bezit gehad maar die is niet meer zo gemakkelijk verkrijgbaar. Dan maar de CD besteld

Benieuwd naar de bevindingen van metalprofessor Don Cappuccino. Mgla much?

Weinig reacties bij dit album inderdaad, schandalig! Hopelijk komt hier na mijn stukje wat verandering in.

Dit album heb ik nu in mijn bezit omdat het één van de vijf platen is die deel uitmaakt van de Original Album Series van het genre "Grunge" (klik). Nou, wat dit album met grunge te maken heeft (behalve dan dat het is uitgekomen tijdens de hoogtijdagen van het genre) heb ik het raden naar, maar verder boeit het niet want wat is dit een geweldige plaat zeg!

Ik ben een groot liefhebber van Wilco en deze plaat intrigeerde mij dus ook het meeste van de vijf. Uncle Tupelo is namelijk de voorloper van die eerstgenoemde band. Naast leider Jeff Tweedy zaten er nog leden van Wilco in deze band: drummer Ken Coomer (lid t.e.m. "Summerteeth"), multi-instrumentalist Max Johnston die ook meedeed op de eerste twee Wilco-platen "A.M." en "Being There" en tenslotte ook nog John Stirratt, die tot op heden nog altijd bassist is bij Wilco. Enkel Jay Farrar, mede-oprichter van deze band samen met Tweedy, is niet gevolgd (logisch ook, hij had ruzie met Tweedy). Hij richtte na de split van Uncle Tupelo de minder succesvolle band Son Volt op.

Nu even wat over de muziek: dit album flirt natuurlijk geregeld met het country-genre, zoals op het prachtige "Acuff-Rose" en op de Doug Sahm-cover "Give Back the Key to my Heart" (een geslaagde overigens, vooral op het einde wanneer Sahm himself invalt met z'n heerlijke stem). Ik smelt vooral voor die heerlijke slidegitaarmelodieën die af en toe wel eens langskomen hier.

Maar deze plaat is natuurlijk niet enkel country, het bevat een diversiteit aan stijlen. Op nummers als "The Long Cut", "Chickamauga" en "We've Been Had" rockt de band er zelfs stevig op los. Een heerlijke cruising-on-the-highway plaat dit, waar je tijdens een zorgeloze dag gewoon even lekker op kan chillen met je cowboyhoed op.