menu

Hier kun je zien welke berichten Johnny Marr als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

ABBA - The Visitors (1981)

4,0
Dat iedereen zo wegloopt met dit plaatje als zijnde het grote ABBA-meesterwerk, snap ik niet zo goed. Dit album is toch gewoon even leuk als de rest van hun discografie? Dit is ook een LP met zijn grote hoogtepunten en zijn afgrijselijke dieptepunten; een gegeven dat iedere ABBA LP wel heeft, vind ik.

Er staan trouwens een paar grote draken op, 'I Let The Music Speak' voorop, wat een saai & bovendien kitscherig nummer zeg... De laatste 2 nummers vind ik ook niet best, het album sluit jammer genoeg dus niet in schoonheid af.

'Two For The Price Of One', dat hier verguisd en uitgekotst wordt, vind ik dan weer wel erg aanstekelijk en kan ik zeer goed hebben. Een fijn nummer zou ik het zelfs durven noemen.

Misschien wordt dit album toch wel terecht gezien als ABBA's beste verwezenlijking, want het titelnummer, Head over Heels, Soldiers en One Of Us zijn inderdaad geweldig... Maar toch, dat zijn een 'Dancing Queen', 'S.O.S.' en 'Waterloo' ook.

Als ABBA nu gewoon het pareltje 'The Day Before You Came' netjes op dit album had gezet en niet als bonustrack, dan zou dit zeker een 4* geworden zijn, maar zo is het dus niet gegaan en wordt het een nog steeds aardige 3,5*.

Alice in Chains - Dirt (1992)

4,5
Wat een emotionele pletwals is dit. Vrijwel elk nummer is raak. De snijdende stem van Staley gaat recht door de ziel, al kan hij af en toe wel een beetje irriteren, toch verhindert het zeer sterke songmateriaal dat ik hier echt last van heb .

Dam That River en Rain When I Die zijn de verborgen juweeltjes; Them Bones, Angry Chair, Rooster en Would? de terechte klassiekers. Down In A Hole is dé grootste afwezige op de verzamelaar 'The Essential Alice In Chains'. Absoluut een essentiëel AIC-nummer, ik begrijp niet waarom hij er niet opstaat.

De nummers die ik niet heb genoemd zijn gewoon goede rockers, daarom verdient dit album niets minder dan 4,5* (al sluit ik de 5* in de toekomst zeker niet uit...)

alt-J (∆) - This Is All Yours (2014)

4,0
Een erg wisselvallige plaat deze tweede worp van alt-J, zeker vergeleken met de voorganger die ik nu al een klassieker vind. Het begint al met een véééél te lange intro (4 minuten is toch echt geen intro meer) en erna komt er gewoon doodleuk nog een soort van intro: het iets betere en subtielere 'Arriving in Nara', maar ook dit nummer blijft niet echt aan je vel kleven.

En ik weet dat ik eigenlijk niet mag vergelijken, maar de intro van de voorganger was gewoon duizend keer beter. Er zitten hier en daar best wel leuke dingetjes in verstopt, maar die 'la la la' stemmetjes gaan me toch echt wel tegenstaan na een paar minuten.

Daarna zijn we wel toe aan één van de allerbeste songs van het jaar: Nara. Wat. Een. Nummer.
Het bezit een soort ongrijpbare sfeer die ik niet echt kan beschrijven en daardoor vind het werkelijk prachtig. Dit is misschien wel het allerbeste nummer van alt-J voor mij (buiten Taro natuurlijk).

Every Other Freckle is ook nog gewoon goed, maar Left Hand Free begint na een tijd toch wat te irriteren. Het is inderdaad zoals mijn voorganger zegt niet heel slecht maar het past gewoon niet op dit album. Ze hadden dit beter als b-kant van een single gehouden.

Met het korte tussenstukje Garden of England dat ook niet heel bijzonder is, komen we bij één van de saaiste nummers van het album en dus één van de saaiste nummers van alt-J tout court: Choice Kingdom. Hier val ik echt bijna in slaap bij, totaal niet boeiend, en het eerste echte dieptepunt.

Maar dan komen we weer aan bij een topper, u ziet: erg wisselvallig, Hunger Of The Pine was het eerste nummer dat we te horen kregen van dit album en het gaat nog altijd niet vervelen. Dat Miley Cyrus stemmetje vind ik een heel creatieve ingeving dat maar niet wil gaan vervelen. Heerlijk nummer.

Warm Foothills is dan weer niet heel bijzonder maar wel beter dan Choice Kingdom, en dan hebben we de derde topper: The Gospel of John Hurt. Het overtreft Nara en Hunger Of The Pine net niet maar het doet een zeer goede poging tot. Aanrader!

Het is een album met pieken en dalen, en het is tijd voor het volgende dal: Pusher. Een niemendalletje dat nog erger is dan Choice Kingdom. Waardeloos nummer vind ik. Bloodflood part II is dan weer aardig maar geen waardige opvolger van part 1.

Leaving Nara met z'n dubstep-invloeden en z'n onnodige stilte doet het ook wel nog aardig als afsluiter maar dan blijf ik toch achter met een rare nasmaak van wisselvalligheid. En daardoor kan ik hier maar een 7/10 aan kwijt door de vele toppers maar ook de enkele stinkers.

Nara, Hunger Of The Pine en The Gospel of John Hurt zijn dus briljant en mogen voor mij de geschiedenis ingaan als regelrechte klassiekers. Dat is uiteindelijk de conclusie, deze 3 nummers zijn de absolute kernstukken van het album. De rest fungeert jammer genoeg soms wat als decoratie en versiering van deze drie mastodonten. Daarmee wil ik niet gezegd hebben dat versiering niet leuk kan zijn, maar uiteindelijk is het wel de kerstboom die het belangrijkst is.

Amenra - Alive (2016)

4,0
Nou, het is niet meer nodig. Heb 'm namelijk zelf even beluisterd op Spotify. Klinkt weer erg mooi allemaal. Ik heb zelf zo'n akoestische show meegemaakt vorig jaar op Dranouter met ongeveer dezelfde setlist en dat is toch wel erg de moeite moet ik zeggen. Dit live album voldoet dan ook exact aan m'n verwachtingen. Een prachtwerkje is het geworden, maar geen meesterwerk zoals de Mass-platen.

Razoreater hoor ik trouwens wel liever in de hardere versie, maar Aorte komt hier dan weer prachtig uit de verf. Verder is de Tool-cover adembenemend mooi en natuurlijk zijn de nummers van de Afterlife-EP dat ook. Met de poëzie-voordrachten heb ik ook geen moeite, erg sfeervol gebracht allemaal.

Atmosphere - When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008)

4,5
Sommige nummers klinken niet speciaal op het eerste gehoor, maar als je wat dieper in de lyrics gaat duiken op gespecialiseerde sites zoals bvb. 'rapgenius', dan komt het echt hard binnen. Dit is pas hiphop met inhoud! Nummers als 'The Waitress', 'Yesterday' en 'The Skinny' bevatten echt kippenvelopwekkende verhalen, geniale storytelling.

Dan heb je ook nog de nummers met een beat van absurd hoog niveau: 'Puppets' en 'Painting' zijn dan de eerste 2 die me te binnen schieten, maar ook 'Yesterday' heeft weer zo'n mooie beat: een perfect nummer, zo blijkt.

Redelijk uniek album, wat z'n 4,5* dik verdient.