Prachtige hoes, maar muzikaal volg ik grotendeels de mening van Franck Maudit. Helaas, het is een leuke band nochtans. Maar Greg Dulli klinkt hier soms een beetje als Dave Grohl, en hoewel ik sommige nummers van de Foo Fighters best kan waarderen, is dat hier geen compliment. Zijn stem komt ook niet echt bijster goed uit de mix, wat jammer is. De productie kon beter.

Standaard en veilig rockplaatje indeed. Enkel Arabian Heights durft nog een heel klein beetje buiten de lijntjes te kleuren. Wel wil ik nogmaals meedelen: schuimbekkend mooie hoes. Mooi genoeg om uitgestald te worden in mijn woonkamer zelfs, deze staat niet zomaar gewoon in de CD-kast. Hebben ze dat toch maar mooi verwezenlijkt. Kunst boven alles.

Tenslotte wou ik gewoon nog even kwijt dat Greg Dulli een beetje op Joaquin Phoenix lijkt, dit geheel terzijde.

Een intrigerend project dit, het is zeker geen godslastering want het is samengesteld door 'the fifth Beatle' himself: George Martin. Deze meneer is/was de enige die deze titel mag dragen.

Het hoogtepunt van het album is overduidelijk: als de geniale drumbeat van Tomorrow Never Knows erin knalt terwijl de psychedelische raga van Within You Without You heerlijk aan het raggen is. Hoe ze daar zijn opgekomen om dat te doen: chapeau. En ook hoedje af dat ze het voor elkaar hebben gekregen, het lijkt me productietechnisch niet simpel om te doen.

Een minpuntje was ook niet moeilijk te vinden, namelijk Gnik Nus. Dat hoefde niet zo van mij. Ik ben dan ook niet voor dat hele backmasking gedoe. Don't Stop van The Stone Roses irriteert me ook wel een beetje, bijvoorbeeld.

Om af te sluiten wil ik nog even vermelden dat dit dus zeker geen overbodig album in de discografie van The Beatles is. Het is gewoon een nieuwe, prettige manier om de muziek van de band te beleven of te (her)ontdekken. Aanstekelijke liedjes in een nieuw jasje gestoken, hoe kan men dit slecht vinden?

Absoluut mee oneensch. Wat een geweldig, bevreemdend nummer blijft dat toch. Harrison was me toch wel het baasje, net als de rest van de band.

Ik ben momenteel de documentaire "Sgt. Pepper's Musical Revolution" aan het bekijken en ik ga dit album maar eens verhogen naar de volle mep. Iets wat ik al veel langer gedaan moest hebben.

Werkelijk alles op dit album is niet minder dan fenomenaal. Door die documentaire ben ik dat nog meer gaan beseffen, het kwam opeens allemaal keihard binnen. Dit moet helemaal niet (meer) onderdoen voor dat andere meesterwerk, Abbey Road, iets wat ik vroeger nog wel eens durfde te denken.

Dit album was trouwens het begin van mijn vinylcollectie, samen met Led Zeppelin IV. Ik kreeg een waardebon voor mijn verjaardag omdat ik net een platenspeler had aangeschaft en ik ben met deze twee absolute meesterwerken naar huis gegaan. Niet slecht, al zeg ik het zelf *schouderklopje voor mezelf*

Geen idee, maar dat hij weer een plaatsje is gestegen in mijn persoonlijke top 10 is wel een feit. Wat doet dit meesterwerk het toch goed in de nachtelijke uurtjes, ik ben weer helemaal weggeblazen en eraan herinnerd waarom ik dit één van de beste albums aller tijden vind. Meesterwerk voldoet zelfs niet als term, dit is het achtste wereldwonder ofzo. Je kunt geen superlatieven genoeg gebruiken bij deze klassieker.

Op moment van dit schrijven draai ik 'm op cassette, gevonden in de collectie van mijn vader. Weer een heel andere beleving van dit pareltje, en daarmee is het denk ik het enige album in mijn collectie dat ik op drie verschillende geluidsdragers bezit (CD, LP en cassette). Maar dat is het natuurlijk dubbel en dik waard.

Het beste album van The Doors volgens mij en misschien zelfs de beste plaat ooit. De verscheidenheid aan stijlen is de grootste troef van het album. Hoewel veel mensen dit als een bluesplaat beschouwen, bespeur ik hier ook wat jazz-invloeden (Love Her Madly), folk-invloeden (Hyacinth House) en ook nog wat psychedelische songs (L'America, Riders on the Storm) waarmee ze even terugkeren naar hun roots.

Het album vliegt er al meteen stevig in met de sterke opener The Changeling. Een opzwepend nummer met een heerlijke climax naar het einde toe. Direct al één van de hoogtepunten van het album.

De single Love Her Madly heeft een leuke gitaarriff en is misschien wel het meest dansbare nummer van het album. Alhoewel het een schittered nummer is zou ik misschien wel 'The Changeling' hebben gekozen als lead single voor het album. Waarom dat nummer helemaal niet op single is uitgebracht, begrijp ik niet goed.

Been Down So Long wordt meestal als één van de mindere songs op het album gezien, maar ik vind het een zeer leuke acid-blues song. Echt zo'n chillplaat eigenlijk, "just lay back and enjoy". Dit is een vrij uniek nummer van The Doors, omdat het één van de enige nummers is waar er geen keyboards aan te pas komen en waar Ray Manzarek ritmegitaar op speelt. Een uitstekend nummer om te jammen ook, denk ik. Jammer dat het (bijna) nooit live is gespeeld geweest.

Cars Hiss By My Window is het rustigste nummer op het album, ook al even relaxed als zijn voorganger. De blues gitaarsolo die Jim Morrison op het einde van het nummer imiteert, vind ik ook één van de hoogtepunten van het album. Sublieme plaat.

Het titelnummer hoeft denk ik geen introductie meer. Gewoon een geniale compositie en het ultieme nummer om zo in het midden van de woestijn op een verlaten weg te cruisen met je auto, haren in de wind. Het 'mr. mojo risin' stukje is creëert echt de perfecte sfeer om er dan weer stevig in te vliegen met een fantastische gitaarsolo, wat een knaller. Dit nummer bewijst nog maar ééns wat een onderschatte gitarist Robby Krieger is. Velen zullen hem dit niet nadoen, denk ik. Zeker ook een hoogtepunt.

Het meest mysterieuze nummer op het album, een beetje luguber zelfs, is L'America. Tjah, ik weet niet zo goed wat ik met dit nummer moet. Misschien wel het minste op het album, maar toch is het een zeer doordachte song die een unieke sfeer creëert. Slecht is het nummer zeker niet, maar het had misschien beter gepast op Waiting For The Sun dan op L.A. Woman.

Hyacinth House mocht ook wel op single verschenen zijn volgens mij. Echt zo'n feelgood nummer dat wel perfect past na L'America omdat deze song je wel kan opbeuren nadat je in de sombere sfeer bent terechtgekomen dat zijn voorganger heeft gecreëerd.

Dan komt Crawling King Snake, de enige cover op het album. Het origineel is van bluesgigant John Lee Hooker. Ook dit nummer heeft een wat griezelig sfeertje. Het nummer doet me altijd denken aan Jim Morrison die als een slang over de grond kruipt. Mooie gitaarriff, die het hele nummer doorgaat. Echt een schitterende cover, één die alleen een band als The Doors goed kan uitvoeren.

The WASP (Texas Radio and the Big Beat) is eigenlijk gewoon één lang gedicht van Morrison voorgelezen met achtergrondmuziek erbij. Zo goed is de mengeling van poëzie en muziek nog nooit geweest, en het zal ook nooit beter worden. Waarschijnlijk het beste nummer op het album, alleen al door de geniale tekst. Een unieke compositie in de muziekgeschiedenis.

Afsluiter Riders on the Storm is het bekendste nummer op het album. Ik kan het wat plaatsen bij L'America en Crawling King Snake, die een beetje dezelfde sfeer creëren. Het nummer is bekend door het regeneffect in het begin en de keyboards die je noot per noot weten te raken. Muzikaal en lyricaal perfect, en de geschikte afsluiter van het album.

L.A. Woman is dus voor mij een zeer unieke plaat omdat hier de poëzie van Morrison het sterkst tot uiting komt, en ook omdat hij een half jaar na het opnemen van dit album gestorven is. Wat ik mij echt afvraag is hoe het album na L.A. Woman had geklonken mocht Morrison in leven zijn gebleven.

Ja mensen, wat is dit originele en vernieuwende muziek zeg!
De stem van Cedric Bixler-Zavala mag ik graag horen en ik vind het ook ontzettend cool dat hij soms in het spaans zingt.
De liedjes zijn weliswaar iets te lang, maar op killertracks als L'Via L'Viaquez en Cassandra Geminni vergeef ik het de heren.

Cygnus...Vismund Cygnus is een goeie opener, maar wordt wat saai naar het einde toe, dus had zeker wat korter gemogen voor mij.

Bij The Widow hetzelfde verhaaltje, begint magnifiek en Bixler-Zavala zingt hier trouwens zeer mooi op. Het raakt me echt, en zo hoort het. Maar die herrie op het einde is weer een minpuntje. Ook wel leuk dat Flea hierop meespeelt.

Tjah en dan he... L'Via L'Viaquez: hier toont Omar Rodriguez-Lopez pas wat hij kan als gitarist. Die intro is een echte openbaring, en die gitaarsolo's... geen woorden voor, luisteren maar! Zeker een favoriet op het album. Alleen weer jammer van die stemvervorming op het einde, net alsof het onder water wordt gezongen, dat had ik eigenlijk ook niet gehoeven voor mij. Maar nogmaals, hier vergeef ik dat hen.

Miranda That Ghost Just Isn't Holy Anymore is een redelijk rustig nummer, maar zeker niet slecht. Alleen blijft hij niet echt hangen.

Cassandra Geminni: een episch halfuurtje, beetje een mengeling van Muse met Pink Floyd naar mijn oren. Ook een favoriet van me op dit album, zeker dat begin... Rodriguez-Lopez is werkelijk een fenomenale gitarist en ook de andere muzikanten kunnen er wat van. Een halfuur is misschien net wat te veel van het goede.

Dus ja, jammer van de wat te lange speelduur bij sommige nummers, daardoor verliest het album een punt. Maar dit is ZEKER een aanrader om te beluisteren, vooral voor mensen die wel van progressive rock houden!

Ik vind trouwens de hoes ook zeer mooi, 4*

To Sheila en Ava Adore behoren zeker en vast tot het beste van de Pumpkins, maar hierna wordt het nooit echt wat. Ik dacht dat For Martha nog wel voor een hoogtepunt zou zorgen, maar dat werd ook niks. Misschien hadden ze na Mellon Collie er beter de brui aan gegeven, alhoewel we dan nooit de twee nummers die ik daarnet heb vermeld zouden gekregen hebben.

Ik weet niet, de meeste nummers zijn echt saai en van 'Pug' tot en met 'Behold! The Night Mare' is het niet gewoon saai meer maar echt ondermaats slecht... Hun neiging naar electro-invloeden pakt ook niet zo goed uit vind ik. Dit album mocht echt wat harder rocken van mij, ik zet maar vlug Siamese Dream op.

Ode to the Mets Klonk Julian ooit zo gepassioneerd? Misschien wel op enkele tracks van Is This It ja, maar toch een wel erg sterk nummer hoor. De eerste 4 nummers en uiteraard At the Door zijn ook top. De rest is wel aardig maar blijft minder hangen. Ze hebben het met amper 9 nummers kort en bondig gehouden en dat bevalt me wel.

Vrij consistent album. Ik denk wel hun meest urgente, opwindende plaat sinds Is This It. Niet dat dat heel moeilijk was, maar toch. Petje af voor de heren.

Endless Summer doet me bij sommige zanglijnen van Julian trouwens wat denken aan 'The Rat' van The Walkmen. Dit geheel terzijde.

Jammer dat Best Kept Secret hoogstwaarschijnlijk niet zal doorgaan, deze nummers gaan denk ik ook live werken. Een Brooklyn Bridge to Chorus met je smoel in de zon, moet heerlijk zijn.

Dit is waarschijnlijk de meest misleidende hoes aller tijden. Als je je daarop baseert zou je denken dat dit een rustig singer-songwriter plaatje is... nou, dat is het dus niet.

Song To The Siren is natuurlijk erg mooi, maar ik vind de cover door This Mortal Coil nog veel beter. Af en toe hoor ik ook wat Doors-invloeden zoals vanaf 2:10 ongeveer op 'Jungle Fire'. Dat zou ook op 'American Prayer' (het poëziealbum van Jim Morrison onder muzikale begeleiding van de leden van The Doors) gestaan kunnen hebben. Het mooiste stuk van het album vind ik Monterey-Moulin Rouge-Song To The Siren, dat zijn echt 3 mooie nummers, maar...

Waarom veel mensen hier nu de volle 5* aan kunnen geven zal ik wellicht nooit kunnen begrijpen, zijn experimentatiedrang komt veel beter tot z'n recht op voorganger Lorca, vind ik. De reden waarom ik dit album een onvoldoende waard vind? Simpel: het door merg-en-been gaande geschreeuw en gejodel. Alleen gaat het niet door merg en been bij mij, maar door mijn dikke teen, en die begint hier spontaan van te krullen. Respect voor degene die hier wel een meesterwerkje in horen.

Dit is één van de donkerste albums die ik ooit heb gehoord, het is vrij gestoord ook. Sommige punchlines zijn gewoon té ziek, maar wel goed gevonden natuurlijk. Het album opent heerlijk met het briljante titelnummer. Yonkers is één van de geniaalste nummers ooit.

Tot en met Sandwitches is dit album gewoon vrij briljant, jammer dat het daarna wat afzwakt. Het album sluit wel nog mooi af met Golden, een soort cliffhanger/climax van het album die je wil doen geloven dat je zojuist naar een film hebt geluisterd. Helaas duurt het wat te lang want hier had zeker een 4,5 ingezeten. Toch is 'Goblin' op deze site misschien wat onderschat...