Pffff, wat een klassieker is dit toch. Deze plaat blijft nog steeds gruwelijk onderschat, en niet alleen hier op MuMe. Op z'n beste momenten kan deze wedijveren met Ten hoor. OK, de zogenaamde "vullers" zijn in het begin wat wennen, maar nu zou ik ze voor geen geld meer willen missen. Ze maken echt onderdeel uit van deze prachtige songcyclus. Bugs is heerlijk weird op een goede manier. Ik zal eerlijk zijn: de afsluiter zal ik niet voor m'n plezier opzetten en heel soms durf ik 'm wel eens voortijdig af te zetten maar wat een ballen tonen de heren van PJ hier. Topmuzikanten hoor. Topplaat.

Doolittle, what can I say... wat een album! Zal waarschijnlijk nooit meer uit mijn top 10 verdwijnen. Voor mij een stuk toegankelijker en toch wel beter dan zijn voorganger Surfer Rosa. De nummers zijn gewoon veel aanstekelijker en blijven makkelijker in mijn hoofd nazinderen.

Hier hebben ze gewoon de explosieve, schreeuwerige nummers waar de Pixies om bekend staan weten te combineren met leuke popnummers (Here Comes Your Man, Monkey Gone To Heaven, La La Love You). Het album gaat m.a.w. nooit vervelen. Net als je denkt dat het album wat gaat afzwakken op het einde komen ze nog met een diamant van een nummer als 'Gouge Away' op de proppen.

Pixies is wel een band die ik zeker nog eens live zou willen bezichtigen, iemand die weet of ze tegenwoordig nog de moeite zijn?

Stukken minder dan Meds vind ik, maar voor Without You I'm Nothing moet hij ook niet veel onderdoen, dus het is zeker een goed album. I'll Be Yours en Second Sight zijn wel een beetje zeurnummers. OK, alle Placebo-nummers zijn eigenlijk zeurnummers, maar hier is het écht negatief zeuren. Duidelijk de twee mindere broeders van de plaat.

Afsluiter Centrefolds vond ik ook een dikke tegenvaller, veel te rustig voor hun doen. Het raakt me ook nergens, vergelijk dat eens met de afsluiter van Meds... Protect Me From What I Want was de ideale afsluiter geweest. Het andere experiment, Something Rotten, vind ik wel geslaagd.

Genoeg negativiteit nu, tijd om dit album wat de hemel in te prijzen: de instrumentale opener Bulletproof Cupid was een zeer aangename verrassing, wat een heerlijke ragger! Maar de pareltjes van het album zijn uiteraard This Picture en Special Needs, twee van hun beste nummers. The Bitter End is natuurlijk ook heerlijk en doet het altijd wel goed op een feestje. English Summer Rain verdient ook een vermelding, wat een lekker luguber sfeertje roept dit liedje op!

Placebo is een band die ik nog niet zo lang weet te waarderen. Ze hadden even tijd nodig om tot mij door te dringen. Maar nu kan ik niet wachten om de rest van hun discografie te ontdekken. De volgende op mijn lijstje zijn zeker het debuut en Black Market Music. Naar hun laatste twee worpen ben ik eerlijk gezegd niet zo benieuwd, vraag mij niet waarom...

Geweldig debuut van wat ik op basis van deze plaat alleen al één van de beste Belgische bandjes in het hedendaagse metalandschap vind!

Ik zie Mastodon vaak voorbijflitsen, maar ook Steak Number Eight natuurlijk, waar deze band heel veel van wegheeft. Dat komt natuurlijk door de vocals enerzijds, het lijkt op sommige momenten wel dat deze band een hobbyprojectje is van Brent Vanneste, de zanger van Steak Number Eight.

Alleen doet die beschrijving Psychonaut veel te kort. Ik zou zelfs meer willen zeggen, maar durf ik dat? Ja hoor! Dit album grijpt me nog meer bij m'n strot dan eender welk Steak-album! En ik heb die band heel hoog zitten.

Psychonaut is nog veel progressiever dan Steak Number Eight. Ik wil nog wat strooien met vergelijkingen met andere bands maar dat laat ik maar aan Don Cappuccino over.

Mijn persoonlijke hoogtepunten zijn dat fantastische middenstuk in Sananda met een geweldig emotionele zangprestatie van de zanger. Daarna komen ze in Celestial Dictator doodleuk met didgeridoos aanzetten, geweldig! Ook het intens beukende instrumentale openingsstuk All I Saw As A Huge Monkey mag niet ongenoemd blijven. The Fall of Consciousness is misschien wel het allerbeste nummer van dit album en een potentieel toekomstige Belgische metalklassieker, getuige ook de heel mooie positie in de top 20 van De Zwaarste Lijst van Willy, hun alternatieve versie van DZL van zusterzender Studio Brussel.

De koorgezangen aan het begin van Nexus geven me het gevoel alsof ik in een sekte ben beland die aan duivelsuitdrijvigen doen, een beetje een metalen variant van het eveneens geweldige epos Masked Ball van Jocelyn Pook uit Eyes Wide Shut van Stanley Kubrick. Een absolute filmtip trouwens.

Na Nexus ben ik eigenlijk al voldoende weggeblazen en helemaal onder de indruk van dit fantastische debuut, maar Psychonaut geeft niet af hoor, nee nee. Ze sluiten alsof het de normaalste zaak is van de wereld af met een nummer van een kwartier met helemaal op het einde nog een jazzy solo, wat uitmondt in een prachtig en rustgevend Twin Peaks-einde. Een ultieme kraker om alle coronafrustraties er nog een laatste maal uit te gooien en de ideale samenvatting van deze must-hear.

Wat krijg ik zin in nog eens een metaloptreden te ondergaan na het horen van deze plaat. En nu ga ik afsluiten, want dit stuk is ondertussen al veel te lang

Essentieel spul voor de post-metal liefhebber.