Wat een divers album is het toch! Het heeft alles: heerlijke hard rock-nummers die op het eerste gehoor redelijk standaard lijken maar die zo lekker hard beuken dat ze toch anders zijn (Sick Again, The Wanton Song, Night Flight, The Rover, Custard Pie, Houses of the Holy), blues rock (In My Time of Dying), funk (Trampled Under Foot), progressive rock (Kashmir, In The Light), country (Black Country Woman), rock and roll gebaseerd op de 50's (Boogie With Stu), heerlijke ballads als Down By The Seaside (lekker dromerig) en het geniale, epische Ten Years Gone (doet me denken aan Pearl Jam's "Black", vooral dat einde), en het bezit ook een lekkere instrumental: Bron-Yr-Aur. Wat heeft dit album eigenlijk niet? Slechte nummers.

Dit blijft mijn favoriete dubbelaar ooit samen met Disintegration van The Cure en blijft een vaste waarde in m'n top 10. Dit album is zo speciaal en ongeëvenaard, niet alleen door de iconische en originele hoes, maar ook doordat er veel outtakes opstaan die eerdere Zeppelin-albums niet hebben gehaald. Dat deze nummers dus 'outtakes' zijn vind ik vreemd, omdat ze even goed zijn als alle andere geniale Zeppelin nummers van hun eerste vijf albums, die ik ook allemaal zeer goed vind. Toch blijft dit mijn favoriete Zeppelin, gewoon omdat er meer nummers opstaan en er geen enkele misser op te vinden is.

Om af te sluiten: "Kashmir" wordt onterecht als de enige klassieker op dit album gezien! Deze recensie is trouwens vrij spontaan geschreven, zonder kladversie. Dus ook een beetje zoals Led Zeppelin 'In My Time of Dying' hebben opgenomen

Recensie voor Super Tip-Topper.

Een bizar en uniek sfeertje is het visitekaartje van dit vreemde, gekke album. Uiteraard is er een grote focus op percussie en drums, schitterend werk levert de drummer(s?) hier. Alle liedjes zijn een onderdeel van een yin & yang verhaal tussen twee verzonnen figuren: Mount Heart Attack (the embodiment of stress and self-doubt) en Drum (the spirit of creative confidence).

De afsluiter "The Other Side of Mt. Heart Attack" kan als hét nummer van het album worden gezien, alles komt samen tot een geweldige climax. "Hold You, Drum" zou ik dan eerder als het minste nummer zien, die vind ik een heel klein beetje storend vanwege die geloopte sample wat soms irritant kan aandoen als je niet in de juiste vibe zit. Het is dus echt een album waar je in de juiste mood of mindstate voor moet zijn. Soms kan dit goed vallen, soms ook helemaal niet.

Beste nummers: Be Quiet Mt. Heart Attack!, Let's Not Wrestle Mt. Heart Attack, It Fit When I Was a Kid & The Other Side of Mt. Heart Attack

Minste nummers: Hold You, Drum & Drum and the Uncomfortable Can & To Hold You, Drum

Ik heb het dus blijkbaar meer voor de Mount Heart Attack nummers zo te zien. Zou dat betekenen dat ik toch eerder een (zelf)twijfelaar/stresskip ben dan een creatieve, zelfverzekerde persoonlijkheid?

Ik vind dit een kutalbum. 2 sterren

Tjonge jonge, wat vond ik dit vroeger als 14-15-jarige knul geweldig zeg. Maar wat heeft dit de tand des tijds slecht doorstaan! Ieder nummer klinkt ongeveer hetzelfde behalve mijn favorieten Faint en Breaking The Habit. Iedere keer weer dat irritante zacht-hard gezang en die nog irritantere rapper er telkens weer bij... Onbegrijpelijk wat je in je jeugd toch goed kan vinden he.

Voorganger Hybrid Theory vind ik zelfs nog slechter, in tegenstelling tot het publiek hier op musicmeter. Hier proberen ze dan toch enigszins wat nieuwe dingetjes uit, zoals de aardige instrumental 'Session'.

Session, Faint en Breaking The Habit zijn 'favorieten' hier, alhoewel ik het na 1 minuut ook al wel heb gehad met deze 'nummers' omdat ik toch al weet hoe ze gaan aflopen, behalve Session dat wel nog enigszins een beetje creatief voor de dag komt... De instrumental op de voorganger, 'Cure For The Itch' is ook mijn favoriet, dus instrumentals zijn blijkbaar wel hun ding, hun sterkste kant. Zegt genoeg denk ik. Wel slim van ze, om een instrumental op hun album te zetten, dat geeft de luisteraar een adempauze en houdt die zanger tenminste een keertje zijn muil. Fijn dat hij dat wil doen voor ons.

'Numb' vind ik toch 'dragelijker' in de remix met Jay-Z, alhoewel dat eigenlijk ook een belachelijk initiatief was, als ik er nu op terugkijk, en heeft Jay-Z beter de tand des tijds doorstaan (al was zijn laatste worp ook behoorlijke sh*tzooi).

Zeer voorspelbare muziek die wel makkelijk wordt afgekraakt, maar met een reden dus. Onbegrijpelijk dat deze band twee albums in de top 250 heeft. Onbegrijpelijk ook dat dit album en zijn voorganger behoren tot de best verkochte platen aller tijden. Uiteraard hoort bij dit lijstje van meest verkochte albums de groostste commerciële rotzooi, maar dit? Nee, dat had ik niet verwacht. Geef mij dan toch maar Rage Against The Machine voor dit soort muziek. Ik ga hier maar stoppen denk ik...