Ik geef in principe nooit 5* aan een album na een eerste luisterbeurt, maar omdat dit zo'n korte zit is heb ik er direct 2 keer na elkaar naar geluisterd. En dat was absoluut geen straf, want wat een meesterwerk is dit zeg. Het album zit zo ingenieus in elkaar, er wordt zo mooi gemusiceerd dat ik niet anders kan dan hier direct de volle mep voor te geven.

Het eerste en laatste nummer zijn een soort 'bookend' (geen idee hoe ik dit moet omschrijven in fatsoenlijk Nederlands). Dit zijn absoluut de twee beste nummers van het album, samen met het bloedmooie 'Ballade de Melody Nelson', waar Birkin je hart steelt met haar zoete piepstemmetje.

Het is al zeer lang geleden dat dit mij is overkomen, wat een ontdekking, wat een meesterwerk! Iedereen zou dit album in z'n leven gehoord moeten hebben. De mooie articulatie en intonatie van de Franse taal, de warme stem van Serge, de schattige kreetjes van Jane Birkin (nogmaals: vooral op Ballade de Melody Nelson klinkt ze heerlijk ) en bovenal het briljante concept voegen veel toe.

Vaak wordt hier aangehaald dat men 'er niets van verstaat omdat het in het Frans is'. So what? Een Sigur Rós bijvoorbeeld is ook onverstaanbaar, maar toch kunnen ook zij vele mensen emotioneel raken... Er is dus absoluut geen kennis van de Franse taal vereist om onder de indruk te zijn van dit meesterwerk. De muziek spreekt voor zich. En de korte duur is natuurlijk een pluspunt, net daardoor kun je het album gemakkelijk meerdere keren na elkaar opzetten. Mocht deze plaat wat langer hebben geduurd zou de impact misschien toch wat verloren zijn gegaan.

Waarom staat dit nu op 1 in mijn top 10? Soms moet ik het weer even laten bevestigen met een luisterbeurt, en zo rond het tweede à derde nummer weet ik het al. Dan is het zo van: "Jup. Beste shit ooit gemaakt, no single doubt about it." Untitled #7 en #8 wil ik op mijn sterfbed horen, en Untitled #1 mag dan het eerste nummer zijn dat ik te horen krijg in het hiernamaals, als zoiets al zou blijken te bestaan natuurlijk.

Het geheim van deze plaat en wat het ook zo geniaal maakt is dat ie weer telkens klinkt alsof het de eerste luisterbeurt is, alsof je 'm nog nooit eerder hoorde. Daarom is dit voor mij hét van het, de crème de la crème.

Heerlijk feelgoodalbum van Snoop. California Roll is overduidelijk het allerbeste nummer van het album, vreemd dat die niet bovenaan staat in de statistieken. Verder ben ik de eerste met een stem voor R U a Freak, toch ook wel een heerlijk plaatje.

Het nummer met Gwen Stefani vind ik met afstand het meest kut, my god. Wat een gedrocht.
Rozay en K-Dot komen gelukkig wel nice op de afsluiter.

Goed dat Snoop deze style-switch heeft ondergaan. Niets wereldschokkends dit, wel leuk om eens op te zetten. Dat vond ik ook van Reincarnation trouwens, als één van de weinigen.

Exact 30 jaar nadat deze show is opgenomen besloot ik om dit album eens een draai te geven. Wat direct opvalt is het rommelige geluid, maar dat zal vast noodzakelijk geweest zijn om deze "donkere" periode van Sonic Youth goed tot z'n recht te laten komen. De nummers vloeien ook altijd mooi in elkaar over, je kan bijna nooit zeggen waar het vorige nummer is geëindigd en waar het volgende nummer is begonnen.

Ik was nog niet bekend met de pre-Daydream Nation periode van Sonic Youth en ik ben best onder de indruk van het songmateriaal. Vooral Death Valley '69 hakt er heerlijk in zeg!

Het grote probleem hier is het kleine, maar waarschijnlijk behoorlijk bezopen publiek die hun mond niet kunnen houden. En toch heeft dit soms ook een soort charme. Een uniek sfeertje wat ik niet kan vinden op de meeste andere live-albums die ik ken want daar wordt dat natuurlijk zorgvuldig en vakkundig weggefilterd. Dit is daarom wel één van de meest pure live-albums die ik ooit gehoord heb, het is bijna alsof je zelf tussen het dronken publiek staat. En dat vind ik wel fijn, want het ziet er niet naar uit dat we ooit nog de kans zullen krijgen om deze unieke band ooit nog eens aan het werk te zien.

Waarschuwing: dit is geen album om even gezellig in de woonkamer te draaien. Kill Yr Idols bijvoorbeeld voelt door de ijzige schreeuwvocalen van een bezeten Thurston Moore meer aan als een satanische duivelsuitdrijving dan een alternatief rocknummer.

Daarna wordt het gevolgd door Secret Girl van het toen nog te verschijnen EVOL-album. Met z'n griezelige pianodeuntje wordt het er niet bepaald vrolijker op, en als the devil himself plots begint te schreeuwen en huilen in Flower bereikt het album een apocalyptisch hoogtepunt.

Het tweede hoogtepunt komt natuurlijk op het laatste met Expressway To Yr Skull, ook de eerste keer dat de band met het publiek communiceert na een klein uur onafgebroken de zaal te hebben platgebeukt. Als bewijs van het rumoerige publiek kun je voor Expressway begint iemand voor een biertje horen bedelen ("Can someone buy me a beer?")

Toegift/bisnummer Making the Nature Scene, een nummer over een LSD-trip, hoefde niet van mij. Expressway To Yr Skull was de perfecte afsluiter geweest.

Hoe dan ook: een uniek optreden dat gelukkig maar op band is vastgelegd (ook al is die van schijtkwaliteit, dat neem ik er graag bij ) en de inleiding voor mij in de No-Wave periode van Sonic Youth.

Een uur en drie kwartier aan bijna alleen maar topmuziek van het allerhoogste niveau, dat kon ik natuurlijk niet blijven negeren. Ik zou en moest hier iets bij schrijven. Zou het ooit nog iemand anders lukken om dit kunstje van Stevie na te doen? Ik denk het niet, eerlijk gezegd. De beste man leefde tijdens de opnames van Songs in the Key of Life voor de muziek. Letterlijk. Op een dag (of eigenlijk twee dagen?) zat hij eens 48 uur aan één stuk door in de studio, dat is toch onvoorstelbaar in deze tijden?

Hoewel dit een goudmijn, een schatkist, een vloedgolf van prachtige geluiden is kan ik er toch wel zonder redelijk veel moeite één ultieme favoriet uit kiezen: het werkelijk waar adembenemende Knocks Me Off My Feet. "I don't want to bore you with it", zingt hij. Wel, dat doe je allesbehalve, Stevie. Oeeehhh, Songs In The Key of Life, i love you, i love you, i loooove you...

Neen, met alle respect, maar een album als dit gaan we nooit meer krijgen denk ik, van niemand. Dit is meer dan een klassieker, bijna alles uit de moderne R&B is gejat van dit album, onvoorstelbaar.

Daarom zal ik maar eindigen met de bizarre en onvatbare vaststelling dat dit dan nog niet eens het allerbeste Motown-album is. 'What's Going On' overtreft ie net niet in mijn ogen, maar daar valt mijn mond toch wel van open. Wat-een-label, dat Motown, en vooral: WAT-EEN-PLAAT!