Nou oneensch, ik ga hier vrij hard op, met of zonder Westside Gunn. Toegegeven; de man heeft een wat eigenaardige stem en een aparte flow maar ik trek 'm best goed. Het is even wennen, net als bij een Danny Brown of een Action Bronson bijvoorbeeld. Gunn klinkt trouwens voor mij als de perfecte symbiose tussen de twee voornoemde heren.

En dan het tweede belangrijke aspect: de beats. Die zijn ook dik in orde zeg, jeetje. Wat een chille, relaxte vibes zijn er hier gaande. Net als The Plugs I Met is dit weer een zeer tof project, en gelukkig iets langer als eerder genoemde. Maar ook weer niet te lang, de perfecte lengte eigenlijk.

Voeg daar nog wat toffe guestverses aan toe van grote namen als Joey Bada$$, Freddie Gibbs en last but not least: Tyler, the Creator, die hier trouwens genadeloos hard komt, dan heb je voor mij wel een topper te pakken hoor. 327 is echt een meesterwerkje.

Alleen het toedoedoedoe en het trrrrrrrrr-gebeuren kan soms wat kinderachtig en irritant aanvoelen. Een enkele keer gaat wel, maar een heel album door? Nee, bedankt. Daarvoor een half punt aftrek. De interludes trek ik nu al beter, die zorgen voor de rode draad doorheen het album en geeft het een verhaal mee.

Topper!

Lekker album weer, maar toch iets minder dan het verpletterende debuut. Die kwam echt hard aan, als een mokerslag in het gezicht. "De Doden Hebben Het Goed II" gaat verder waar het eerste deel eindigde, maar van vernieuwing is er niet echt sprake. Gelukkig kan ik de sound van Wiegedood enorm goed waarderen. Toch vind ik een gelijkaardige band als Oathbreaker nog wat dieper gaan.

Hoogtepunt is voor mij de opener Ontzieling, geweldig inventieve riff zit er in dat nummer. Uiteindelijk hebben ze er dus toch wat vernieuwing ingestoken, maar de drie andere nummers vind ik voorlopig nog wat gelijkaardig klinken. De schreeuw op het einde van Smeekbede is aardig maar had voor mij niet per sé gehoeven. Maar laat ik 'm eerst nog maar een paar keer draaien

Recensie voor Super Tip-Topper.

Op Spotify staat dit album met een andere tracklist aangeduid, geen idee waarom. Ik heb zowel de Spotify-volgorde als de 'gewone' volgorde meermaals beluisterd en ik kom telkens weer op dezelfde conclusie uit: de sleutelnummers zijn duidelijk 'When It's Over' en het titelnummer. Twee briljante rockmeesterwerken die op zichzelf staan. De rest is geen muzikaal behang maar ze doen toch ferm onder.

No Fair verdient nog wel een aparte vermelding, passioneel gezongen en DAT BASS. Sowieso is de basgitarist hier ferm on point, ik lees op wiki dat er zelfs twee bassisten op deze plaat hebben gebast. Duidelijk één van de geheime wapens van het album.

Dit album zal wel grensverleggend geweest zijn destijds, en een absolute klassieker in het punk en rockgenre. Dat snap ik ook wel, maar het zal niet uitgroeien tot een absolute favoriet van me. Youth of America en When It's Over zullen nog wel voorbijkomen maar ik denk niet dat ik nog veel zal terugkomen naar het album in z'n geheel. Toch bedankt voor de geweldige tip, niels. Doordat die twee nummers zowat de helft van het album in beslag nemen kom ik toch uit tot een vrij hoge score:

3,9*