menu

Hier kun je zien welke berichten Superbitch als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

ABBA - The Album (1977)

5,0
De vier albums die ze van 1976 tot 1980 uitbrachten, zijn hun beste. De gemakkelijke meezingertjes uit hun vroege periode zijn er niet meer bij. Björn en Benny schreven hun beste liedjes, Agnetha en Anni-Frid klonken als twee engelen samen. Eagle is een van hun beste liedjes, met een evocatief fluitmotiefje, gebaseerd op de wensdroom om te kunnen vliegen en andere oorden te verkennen. De laatste drie liedjes volgen het klassieke patroon snel-traag-snel en vormen samen de minimusical The Girl with the Golden Hair. Het gaat over een meisje met een natuurlijk zangtalent dat beroemd wordt maar ook kennis maakt met de keerzijde van het succes, een verhaal waarin Agnetha zichzelf in kon herkennen.

Allan Holdsworth - Road Games (1983)

4,5
Allan Holdsworth is een virtuoze gitarist die bij de fusion gerekend wordt, een stijl die gesofisticeerde jazzharmonieën combineert met een rocksound. Het openingsnummer is indrukwekkend. Het titelnummer, met de zangstem van een zekere Paul Williams, doet wat aan Steely Dan denken. Tokyo Dream gaat, zoals de titel suggereert, meer de dromerige kant op. Dit is zeer intelligente en sfeervolle muziek met een warme en verfijnde klank.

Angélique Kidjo - Logozo (1991)

4,5
Dit tweede album van Angélique Kidjo kun je afropop noemen. Ze komt uit Benin, maar het is opgenomen in Miami en Parijs. De producer was Joe Galdo, de drummer van Miami Sound Machine. Je hoort synthesizerklanken die typisch zijn voor die periode, gecombineerd met Afrikaanse gesyncopeerde bassen. Ze zingt meestal in het Fon, de meest gesproken taal in Benin.

Batonga is een woord dat Kidjo als klein meisje bedacht als antwoord op jongetjes die haar pestten op school. Het betekent iets als "Laat me met rust, ik doe toch m'n zin." Track 1, 4 en 8 zijn dansbare liedjes die direct aanspreken. Afwijkend is Malaika, een liedje uit de jaren '40 in het Swahili. Eerder werd het opgenomen door Miriam Makeba en in een discoversie door Boney M. Hier zingt Kidjo het in een expressieve versie met louter akoestische gitaarbegelieding. "Malaika" betekent "engel". De tekst komt hierop neer: "Engel, ik zou met je trouwen als ik niet zo'n gebrek aan geld had."

Het is een mooi voorbeeld van hoe westerse muziek gecombineerd kan worden met Afrikaanse ritmes en klanken.

Count Basie Orchestra - Basie (1958)

Alternatieve titel: The Atomic Mr. Basie

5,0
Count Basie associeerde ik vooral met de periode voor 1950. Hij was die bandleader met het typische slotcadensje, licht en swingend. Na 1950 neemt een nieuwe generatie het over, maar eigenlijk overlappen die periodes elkaar. Swing en big bands gaan nog decennia lang door, ook al wordt hun publiek kleiner. Dit is een cruciaal album voor Count Basie, want dankzij de verbeterde opnametechniek, zijn ervaring en het niveau van zijn muzikanten klonk zijn band nooit beter dan hier. Je krijgt opzwepende, zenuwachtige ritmes, een bedwelmende klank en dan dat prachtige, luie slotnummer Li'l Darlin'.

Cyndi Lauper - She's So Unusual (1983)

4,5
Cyndi Lauper was een van de kleurrijkste figuren in deze periode. Time after Time blijft haar beste liedje. Het is een moderne standard geworden, maar haar versie blijft uitstekend klinken. Het overbekende Girls Just Wanna Have Fun is een girlpoweranthem waarvoor haar kirrende stemmetje perfect geschikt was. Leuk is ook het korte (bijna-)titelnummer, een cover van Helen Kane uit de jaren '20, in heuse Betty Boopstijl. Deze komische, meisjesachtige stijl was in in de vroege MTV-periode, ook bij Tracey Ullman en het debuut van Madonna in hetzelfde jaar, en in 1983 was Cyndi eventjes de beste van die drie. Die rode haarkleur van toen paste goed bij haar persoonlijkheid.

Dire Straits - Dire Straits (1978)

4,5
Andere groepen in deze periode klinken misschien harder of subversiever, maar deze groep klinkt verfijnd, wat moeilijker te bereiken is. Mark Knopfler heeft een eigen gitaarstijl ontwikkeld, met vinnige accentjes en loopjes. In Water of Love gebruikt hij een bottleneck, zo'n cilinder over de linkerpink voor glissando's die niet alleen uit halve tonen bestaan. Sultans of Swing blijft het hoogtepunt, ook wegens de rake tekst over een amateurgroepje dat koppig Dixieland en swing blijft spelen in een tijd dat die stijl allang uit de mode is. Die eigenzinnigheid, gewoon keurige liedjes maken zonder met de trend van het moment mee te gaan, is ook terug te vinden bij Dire Straits zelf.

Ella Fitzgerald - Sings the Cole Porter Song Book (1956)

5,0
Cole Porter was een van de grootste liedjesschrijvers uit de eerste helft van de twintigste eeuw. Veel van zijn melodieën zijn standards geworden en de teksten zijn bijzonder leuk. Ella Fitzgerald heeft een soort bijbel van het populaire lied aangelegd met haar songbookalbums. Ze was de hardste werker onder de jazzzangeressen, waardoor ze op termijn ook het meest indrukwekkende oeuvre op plaat heeft vastgelegd. Met haar zin voor swingende ritmes, improvisatie en een laagje romantiek wist ze die wijsjes tot de hare te maken en er een dimensie aan toe te voegen. Persoonlijke favorieten zijn Ev'ry Time We Say Goodbye (romantisch) en You're the Top (komisch).

Elvis Costello & The Attractions - Punch the Clock (1983)

4,0
Er is maar één Elvis, en hij heet Costello. Everyday I Write the Book is een integer liefdesliedje met een mooi begin en dichterlijk gebracht met die licht trillende stem. In het prachtige Shipbuilding laat hij dan weer z'n sociaal geëngageerde kant zien. Hij heeft altijd mooie teksten en klinkt veel verfijnder dan andere rockartiesten van zijn periode. Twee van z'n beste liedjes staan dus op dit album. De rest klinkt degelijk, maar zonder verdere uitschieters.

Elvis Costello & The Brodsky Quartet - The Juliet Letters (1993)

4,0
De combinatie van een rockzanger met een gevoelige vibrato en een strijkkwartet is een gedurfde combinatie. In de jaren '90 was er een stroming die de grenzen tussen stijlen wilde doen vervagen. De muziek is geschreven door een zekere Declan MacManus, maar dat is de echte naam van Costello. De teksten zijn van de verschillende leden van het strijkkwartet. Het zijn niet letterlijk brieven aan Romeo's Juliet, maar liefdesbrieven die nooit verstuurd zullen worden. Het mooiste is wel het wanhopige Taking My Life in Your Hands.

Jacques Brel - Jacques Brel (1962)

Alternatieve titel: Les Bourgeois

5,0
Mijn favoriete album van mijn favoriete Belgische zanger. Enerzijds zijn er komische liedjes als Bruxelles, Madeleine en Rosa, anderzijds is er die poëtische ode aan België Le Plat Pays. Brel barstte altijd van energie op het podium, zweette zich te pletter. Zijn teksten en zijn stem hebben een nostalgisch kantje maar zitten tegelijk vol joie de vivre. Hij durfde de spot te drijven met de gevestigde orde, maar kon zich evengoed laten gaan in dromerig sentiment. Ik ben geneigd hem boven om het even welke Franse zanger te plaatsen.

Joan Baez - Joan Baez (1960)

5,0
Een hoogtepunt van de Amerikaanse folk, puur, onverbloemd en diepzinnig. Silver dagger is een uiting van mannenhaat en penisnijd. The House of the Rising Sun, een liedje met kampvuurakkoorden in 6/8-maat, hoor je hier in de beste versie, met de oorspronkelijke tekst. Het gaat over een jong meisje dat haar leven vergooit in een bordeel, dus niet over een casino. Donna Donna is oorspronkelijk een Yiddish liedje (Dana Dana), wellicht over de Holocaust, gesymboliseerd door een kalf dat naar de slachtbank geleid wordt. Zo heeft elk liedje z'n achtergrond. Heel erg de moeite om je in te verdiepen.

Lionel Richie - Can't Slow Down (1983)

4,5
Dit was het hoogtepunt uit de solocarrière van Lionel Richie. Maar liefst vijf van de acht liedjes waren een hit. Vocaal is dit heel sterk. Hij heeft een warme stem, klinkt relaxed en gevoelvol, met zin voor ritmische vrijheid. Hij heeft wel meer van die sentimentele ballads, maar Hello, met die typische dalende sequens volgens de kwintencirkel, blijft zijn meest memorabele. Een riffje in Stuck on You lijkt wel erg op dat uit Wonderful Tonight. De dansbare nummers, met zelfs wat Latijnse ritmes, bieden voldoende tegengewicht om het afwisselend te houden. Grappig aan Lionel Richie is dat hij z'n hele leven met Michael Jackson heeft moeten concurreren: eerst met tienergroepjes in de jaren '60, dan The Commodores tegen The Jacksons, en in de jaren '80 solo. Altijd stond hij in de schaduw.

Michael Jackson - Off the Wall (1979)

5,0
De koppeling van Michael Jackson aan Quincy Jones leverde een benijdenswaardige combinatie op van zanger en producer. Ze leerden elkaar kennen tijdens de opnames van The Wiz, en Michael drong er zelf op aan dat hij z'n studioalbum zou produceren. Quincy Jones had een rijke muzikale achtergrond als jazztrompettist en filmcomponist. Michael Jackson kwam op het hoogtepunt van z'n vocale kunnen en had een fenomenaal gevoel voor ritme.

Het openingsnummer, door Jackson zelf geschreven, is hier meteen een demonstratie van. Het is bijna volledig in falset gezongen boven een kleurrijk landschap van percussie, strijkers, koperblazers en staccato gitaarriffjes. Veel liedjes sluiten aan bij het discotijdperk, met teksten over dansen en uitgaan. Het is echter nooit pure disco. Zijn verleden bij Motown en de warme, ontspannen stijl van soul in de jaren '70 klinken door in het zwoele Rock with You. Aan de jazzy synthesizerakkoorden van I Can't Help It kun je horen dat dit liedje door Stevie Wonder geschreven is, al zou volgens mij "I couldn't help it" grammaticaal beter zijn. Zeer bijzonder is de ballad She's Out of My Life, die eigenlijk voor Frank Sinatra bedoeld was. Voor sommigen is deze misschien te sentimenteel, maar ik vind het onwaarschijnlijk goed gezongen, zonder enige onnodige opsmuk. Hij zingt met oprechte emotie over een behoefte aan een vorm van intimiteit die voor hem onbereikbaar is. In haar geheel is dit een plaat met bezieling die eindeloos herbeluisterbaar is.

Nina Simone - Little Girl Blue (1959)

Alternatieve titel: Jazz as Played in an Exclusive Side Street Club

5,0
Nina Simone had een gespleten kantje: overdag gaf ze klassieke pianoles aan kinderen uit deftige families, 's avonds speelde ze onder haar pseudoniem in groezelige clubs. Jazz was toen nog de muziek van de Duivel. Dat gespletene vind je in haar opnames terug. In sommige pianosolo's hoor je invloed van Bach, maar dan met een swingend ritme. Love Me or Leave Me is door veel mensen opgenomen, maar bij niemand anders klinkt het zo fatalistisch. Het luchtige My Baby Just Cares for Me, gebouwd op een aanstekelijke pianoriff, is een van de weinige keren dat ze vrolijk klinkt; ze was de vrouw die nooit lachte. De taalfout in de titel van I loves you, Porgy steekt enigszins politiek incorrect de draak met het taaltje dat Afro-Amerikanen spraken. Het antwoord van Porgy luidt: "Bess, you is my woman."

Paolo Conte - Paris Milonga (1981)

4,5
Paolo Conte heeft een zeer eigen en herkenbare stijl, geen pure jazz maar een versmelting van stijlen met swingende ritmes, poëzie, humor, nostalgie in de stem die tussen spreken en zingen balanceert en een warme pianostijl. Blijkbaar speelt de man behalve piano ook zelf saxofoon en vibrafoon, wat voor een variatie in kleur zorgt. Hoogtepunt is Via con me, maar het hele album is een aangename luisterervaring. Boogie gaat terug naar de oorspronkelijke boogie woogie, die dansbare pianoblues uit de jaren '30 die invloed had op het ontstaan van typische basriffs in rock & roll. Het Engelstalige slotlied is een uitsmijtertje.

Randy Crawford - Secret Combination (1981)

4,0
De grootste kwaliteit van Randy Crawford is haar enigszins hese stem met die speciale vibrato. Er klinkt een oprechte levenskracht in door. Dit album begint met een aanstekelijke hit, smooth soul met enige disco-invloed. Dan volgt een uitstekende cover van een door Tony Joe White geschreven liedje. De betere liedjes op de rest van het album zijn die met een jazzy arrangement. Later is ze ook pure jazz gaan zingen. Het enige minpuntje is dat er een paar iets te melige liefdesteksten tussen zitten. Het slotliedje contrasteert met de rest van het album door z'n pessimistische toon, over de gevaren die de jeugd kunnen bederven.

Sister Sledge - Love Somebody Today (1980)

4,0
Dit is een typisch voorbeeld van een plaat waaruit de foute singles gekozen zijn. Het openingsnummer klinkt als een B-kantje van een van hun vorige hits, en werd geen groot succes. Leuk aan dit album is echter dat naast Kathy ook de andere zussen zich kunnen profileren met een solo: Joni op 3 en 5, Kim op 4 en Debbie op 8. Track 3 en 8 vind ik de twee hoogtepunten. I'm a Good Girl is een sensuele ballad. Let's Go on Vacation is een van de meest aanstekelijke vakantieliedjes die ik ken. Wisselvallig dus met een paar ten onrechte vergeten liedjes.