menu

Hier kun je zien welke berichten DargorDT als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Dream Theater - The Astonishing (2016)

3,5
The Astonishing dus. Ruim twee uur aan muziek, het is nogal wat. Een overduidelijk conceptalbum, wat fans van het album Scenes From a Memory goed in de oren zal klinken. De twee albums tot in de finesses vergelijken is overigens zinloos. The Astonishing is anders, niet voor niets zijn er sinds SFAM zestien jaar verstreken.

Eerst maar even het achterliggende concept, we kunnen er niet omheen. Net als op SFAM draait alles om een fantasieverhaal, science-fiction in dit geval. We reizen naar een toekomst waarin vrije muziekkeus niet meer bestaat. Kort samengevat is het verhaal behoorlijk cliché, als je de teksten ontleedt kom je uit bij de klassieke strijd tussen goed en kwaad en de zucht naar vrijheid. Gelukkig is het niet nodig je werkelijk in het achterliggende verhaal te verdiepen om van de muziek te genieten. En dat er veel te genieten valt, staat buiten kijf.

Al zal dit album zeker niet iedereen bekoren. James zingt ontzettend veel, er staan veel ballads op, ook de nodige - en daarom onnodige - fillers, die afbreuk doen aan een verder geweldige flow waarin de band op de toppen van zijn kunnen aan het musiceren is. Vaak is Dream Theater ervan beschuldigd aan krachtpatserij te doen, het smijten met riffs, ellenlange virtuoze solo's en ingewikkelde patronen. Niets van dat op The Astonishing. Heus, er komen aparte instrumenten voorbij, de voorbeelden mag iedereen zelf ontdekken. En we horen Petrucci stralen als een van de beste gitaristen in het genre. Maar iedereen, James en toetsenist Jordan Rudess incluis, maakt zich onderschikt aan het liedje.

En liedjes, daar staat dit album vol mee. Licht, poppy soms, drijvend op piano of bescheiden strijkers, een enkele harde riff, soms met breekbare zang en in elk geval vaak met prachtige melodieën. De metal is ver weg, slechts af en toe wil de band stevig rocken. Dat kan mensen afschrikken. De aankondiging dat het album 34 nummers zou tellen, maakte al duidelijk dat van ouderwetse epics geen sprake kon zijn. Ik tel tot dusverre 8 of 9 juweeltjes, een stuk of vijf andere goede nummers en verder tracks die het verhaal en het album helpen dragen. De acht intermezzo's zonder duidelijke muzikale waarde - anders dan dat ze horen bij het concept - kan ik missen.

Concluderend is dit mijns inziens een van de betere Dream Theater-albums, al opent zich die klasse wellicht pas na herhaaldelijke beluistering. Dream Theater is op The Astonishing even ambitieus als kwetsbaar, de band steekt behoorlijk zijn nek uit. Daarvoor past respect, het verdient overigens aanbeveling de muziek ook eens te proberen met onderstaande samengestelde tracklijst. Die heb ik uit de review die ik plaatste, met een extra toevoeging.

Dit alternatieve album duurt 1:16.55 en had van mij de volle vijf sterren gekregen!

1. Dystopian Overture
2. The Gift Of Music
3. A Better Life
4. A Savior In The Square
5. When Your Time Has Come
6. A Life Left Behind
7. Chosen
8. A New Beginning
9. Moment of Betrayal
10. Begin Again
11. The Path That Divides
12. My Last Farewell
13. Losing Faythe
14. Hymn Of A Thousand Voices
15. Our New World
16. Astonishing

Probeer dit eens, uiteraard na eerst de volledige versie gehoord te hebben. De lengte maakt het meer behapbaar, de aandacht blijft behouden, over het algemeen horen we zo ook de meer levendige tracks en valt het aantal ballads mee. Dit zou als zelfstandig album mijns inziens wel de vergelijking met SFAM kunnen weerstaan! Nieuwsgierig?

Lastig meteen een soort review te produceren, dat doe ik nooit, maar het helpt mensen misschien op weg.

Ik zet in op 4,5 ster, dan kan ik nog omlaag of omhoog. Twee complete luisterbeurten achter de rug. Niet alles is goed, euforie lijkt me misplaatst. Puntje van kritiek: het duurt allemaal te lang, de aandacht verslapt. Wat uiteraard kan liggen aan de gewenning. Dit is geen achtergrondmuziek of een lekkere progmetalplaat. Niets van dat. Het conceptuele aspect ligt er duimendik bovenop. Waarbij de muziek je langzaam in slaap sust op den duur, ondanks enkele prachtige passages op cd 2. Ook zonder aandacht te besteden aan de lyrics is keer op keer duidelijk dat hier een verhaal verteld wordt dat aandacht vraagt. Daarbij staan er te veel ballads op. James' zangstem leent zich er wel voor, maar biedt op zich te weinig variatie. Te veel James, dat is ook zoiets. Maar waarom dan toch 4,5 ster?

De muziek zit uitzonderlijk knap in elkaar. Pure songs met een verhaal.

Elton John - The Diving Board (2013)

4,0
Elton John mag dan inmiddels 66 jaar zijn, de man kan het nog steeds. The Diving Board is het waard gehoord te worden. De warme en gevoelvolle pianoballades klinken geïnspireerd, en nergens wordt het oppervlakkig, saai of gezapig. En nergens klinkt het alsof hij platgetreden paden bewandelt, terwijl het kunstje dat hij opvoert natuurlijk niet nieuw is. Voor Elton-fans is dit een blinde aanschaf, en zelfs anderen kan ik de cd aanraden. Kwaliteitspop verpakt als pure muziek, met liefde gezongen en geschreven. Wat mij betreft gaat Elton nog wat jaartjes door!

(eerste bijdrage ooit hier)

Foo Fighters - Sonic Highways (2014)

3,0
Ik heb Foo Fighters nooit echt gevolgd, op de een of andere vreemde manier zijn ze nooit bij mij onder de radar gekomen. Het debuut ken ik wel, met het puntige This Is A Call. Even de albumtitels op MuMe gecheckt, twee of drie albums zal ik gehoord hebben. Nu toch maar even deze nieuwe geprobeerd.

Zo slecht is het allemaal niet. Echt goed ook niet, trouwens. Commercieel, ja. Maar de pijp bij de heren moet ook roken, de stadionnetjes moeten wél gevuld worden. En dat zal met deze schijf wel lukken, schat ik. Hier en daar een vlammende gitaareruptie, wat geroffel op de drums - niet te lang natuurlijk - en hup, daar is het volgende nummer alweer. Ik beken bij het bondige The Feast and the Famine even op te veren, maar van het daaropvolgende Congregation gaan er dertien in een dozijn. Dit is prima geschikt voor de Amerikaanse radio, de rock-stations dan, en moeders kan dit prima meeneuriën. Op track vier kun je lekker meedeinen (Handjes in de lucht mensen!). Slappe hap, wat mij betreft. Mijn grootste kritiek betreft de productie. Het klinkt wel als Foo Fighters op de een of andere manier, en de gitaren willen best een beetje ronken, maar het klinkt allemaal zo glad en voorspelbaar. Uiteindelijk ben je blij dat er maar acht nummers op staan.

Ik had dus geschreven de voorgaande albums niet bijster goed te kennen. Misschien zet dit de lijn keurig voort, misschien niet. In het eerste geval voegt dit album niets aan het bestaande oeuvre toe, in het tweede geval is de gekozen koers uitgelopen op een mislukking.

Jonathan Wilson - Fanfare (2013)

4,5
Deze cd komt in mijn jaarlijstje. Na de complete luistersessie ben ik nog steeds onder de indruk. Net heb ik met belangstelling Stijn_Slayers lange recensie gelezen, zodat ik wat meer weet over de diverse invloeden en verschillen met het debuut.

Tijdens Fanfare raak ik al betoverd. Wat ruim zeven minuten duurt, is voorbij voor ik het weet. Fanfare is een warme trip, een onderdompeling in muziek die door het zwoele sfeertje en Wilsons lome voordracht weldadig aanvoelt. Knap hoe dit nummer is opgebouwd. Hetzelfde warme gevoel roept Dear Friend in me op, met klanken die ietwat tropisch aandoen. Ik moet onwillekeurig aan Cuba denken, of een ander tropisch eiland in de Caraïben. Maar dan wel tijdens het eind van de jaren 60, beginjaren 70, de tijd waar deze muziek zich lijkt af te spelen.

Op de ene of andere manier is 'organisch' nog zo'n term die me bij beluistering te binnen schiet. Het klinkt in veel nummers wat loom, warm en broeierig. Her Hair is Growing Long opent anders, we horen slechts een gitaar. Het lijkt zowaar of Wilson een beetje improviseert, alsof het nummer vlak voor de opname nog niet af was. Maar het werkt door het 'brede' geluid wonderwel. De sfeer pakt me. Het eindigt in dezelfde ambiance. Hoewel ik Santana nauwelijks ken - alleen de hits - moet ik toch een beetje aan ze denken. Het zal de gitaar wel zijn.

Door de zang in Love to Love is 'Bob Dylan' mijn volgende associatie. Het tempo is hoger. Gaandeweg ontpopt zich een heerlijke ballade, typische muziek voor tijdens een lange autorit. Met Future Visions keren we abrupt terug naar de sfeer van het begin. Dromerige zang, warme klanken, die typische jaren 60-vibe (compleet met een koortje) en een flinke dosis melancholie. Dit is een streling voor het oor. Alles komt hier samen wat het album voor mij goed maakt. Lyrics die je aanzetten tot luisteren, subtiel pianospel en een prettige 'break' die de song een wat jazzy-sausje schenkt. Razendknap hoe dit nummer vrijwel continu verandert zonder aan kracht in te boeten. De introverte piano aan het slot maakt het af. Tot dusverre is dit mijn favoriet!

In Moses Pain is het wederom Dylan die over de schouder van Wilson meekijkt. Ook dit is weer zo'n heerlijk gevoelvol nummer, dat haast onmerkbaar en stiekem lijkt te swingen. Zelfs de harmonica waait even voorbij, het ultieme eerbetoon aan vroeger tijden. Waarmee niet gezegd is dat alles achterhaald klinkt. Naar het einde wordt het ietwat monotoon, de song wordt mijns inziens ietwat te lang opgerekt. Cecil Taylor is directer, de gitaar bouwt het nummer heerlijk op. Geluid als bij een knetterend kampvuur. De zon is net onder, het vuur vonkt en Wilson stopt de tijd. Meer dan in andere nummers is het hier Wilson die de song draagt, de gitaar en subtiele percussie ondersteunen hem slechts. Wederom een heerlijk nummer dat wegluistert alsof je in een hangmat op een of ander tropisch eiland ligt.

Wie nu in slaap is gevallen, wordt bruut gewekt. Illumination begint met stevige drums. Een iets mindere track dit keer, iets meer van hetzelfde. Tegen het einde wordt het trippy en een tikje bezwerend. De psychedelica duurt echter niet lang. Wat volgt, in de vorm van onder meer Desert Trip, Fazon en Lovestrong, biedt meer van hetzelfde lekkers. Nooit wordt het saai, er is altijd die onderhuidse broeierige sfeer en Wilsons sterke voordracht. Tijdens Fazon komen overduidelijke jazz-invloeden voorbij, geholpen door een schitterende sax. Echt heel mooi!

All the Way Down is het gevoelige en passende sluitstuk van deze imponerende reis door de muziekhistorie, een rustige ballade die je nog even heerlijk laat wegdromen. Pas na de laatste klanken besef je dat er ineens 78 minuten verstreken zijn.

Een prachtige ontdekking voor mij, vandaag. Beloond met 5 sterren, ik kan gewoon niet anders! Het debuut ga ik ook horen.

Machine Head - Catharsis (2018)

3,0
Ook door anderen is het al opgemerkt: de nieuwste Machine Head telt best een paar goede nummers. Op sommige momenten vlamt de band behoorlijk. Volatile opent lekker strak, is aanstekelijk en had op pakweg The More Things Change of Through The Ashes of Empires niet misstaan. Het begin van California Bleeding is heerlijk en typisch Machine Head: opzwepend en vol dreiging. Wat mij betreft kan ook deze track ermee door. Hetzelfde geldt voor Heavy Lies The Crown, het lange prijsnummer dat je volgens mij een paar keer moet horen om op waarde te schatten. Maar dit soort hoogtepuntjes zijn schaars.

Flink wat nummers weigeren halsstarrig op gang te komen, anderen missen richting, kennen warrige of ronduit matige zanglijnen (Hallo Triple Beam) of zijn simpelweg niet memorabel. Machine Head grossiert op Catharsis in middelmatigheid en maakt van 74 minuten een hele zit. Het kostte mij behoorlijk wat moeite dit van begin tot eind uit te horen, hoeveel zin ik ook had dit (ondanks de wisselende kritieken) uit te proberen.

Een zesje voor de moeite.

Melanie De Biasio - Lilies (2017)

Inmiddels is het dus 6 oktober, het lange wachten (voor sommigen) is eindelijk voorbij.

Dat lange wachten was er voor mij niet, aangezien ik tot vanmorgen nog nooit van deze dame had gehoord. De aanwezigheid van het album op de homepage van MuMe en de review van aERodynamIC maakten mij nieuwsgierig. Bij de eerste klanken ben ik meteen al verkocht. Wat een sfeer! En daarna: wat een variatie! Dit is typisch zo'n album waarbij de stem en de instrumentatie elkaar versterken. In wiskundige termen: 1+1=3. Beter kan ik het niet verwoorden.

Een album om vaak terug te horen. 's Avonds met de gordijnen dicht, met koptelefoon op, maar soms ook om mee wakker te worden, terwijl je de slaap uit je ogen wrijft. Relaxed, intens, spannend, broeierig, jazzy, maar boven alles heel erg goed.

Een heel bijzondere kennismaking voor me. Ik ben niet thuis in deze muziek, een kruisbestuiving tussen (indie)pop en jazz, maar het moet raar lopen wil deze niet in mijn eindejaarslijstje belanden. Lilies geeft gewoon bijna kippenvel.

Ik wacht nog even met een waardering.

Queen - Sheer Heart Attack (1974)

5,0
Bedankt voor die uiteenzetting Keijzm73

Laat ik het album ook eens bespreken.

SHA kent veel gezichten. Het barst van de ideeën, die niet altijd even goed uitgewerkt lijken. Dat was de makke van Freddie: hij was snel iets zat en wilde als het even kon door naar het volgende idee, de volgende riff of de volgende zanglijn.

Brighton Rock werd live heerlijk uitgerekt, dat laat zich al raden. Hét moment voor Brian om even lekker te pielen op zijn zelfgebouwde gitaar. Ik vind die wat donkere solo heerlijk hypnotiserend. Na ongeveer 4:25 komt de band er weer bij, en eindigt het nummer zoals het begon. De hele hoge tonen zijn overigens steevast van Roger! Dat was het grappige aan hem. Taylor had normaal een wat rauwe stem, maar kon geweldig de hoogte in duiken.

Killer Queen is natuurlijk overbekend. De gitaarlijntjes van Brian vormen voor mij een van de mooiste in het totale Queen-oeuvre. Dat geluid is typisch Brian. Tenement Funster, Flick Of The Wrist en Lily Of The Valley vormen inderdaad een eenheid. Een zijsprongetje: Dream Theater heeft er een mooie cover van! Te vinden op de bonus-disc van Black Clouds & Silver Linings.
Tenement Funster vind ik wel aardig, maar niet meer dan dat. Het mooiste moet nog volgen. Want het fijne pianospel waarmee Flick of the Wrist begint is typisch Queen, heerlijk! En dan zo'n koortje erbij.... Dit is bijna Queener dan Queen! De gitaar valt in, en we zijn op weg naar een van de hoogtepunten van de cd. Ik raad iedereen aan dit met koptelefoon te luisteren, want zo hoor je alle subtiele effecten en geluidjes op de achtergrond het beste. Rond 2:20 horen we pure hardrock, waarna alles zich subtiel plooit naar de apotheose: All this time honey, baby you've been had... En terwijl Freddie dat zingt, rol je in het volgende avontuur. Lily of the Valley is voor mij pure schoonheid, Freddie op zijn best. Schitterende vocalen! Schitterende koortjes! Wat bombast erbij, en wat stemmige gitaren om het geheel van wat melancholie te voorzien. Helaas duurt het te kort, maar daar heeft Queen vaker last van.

Now I'm Here vormt na al dit fraais een brute overgang. Serieuze hardrock, niet toevallig geschreven door Brian May. Het is niet een van mijn favoriete rocksongs, wat dat betreft is Tie Your Mother Down (op A Day at the Races) onovertroffen. Ook Sweet Lady (A Night at the Opera) is wat mij betreft beter. Live was het wel een klassieker, ze speelden dit graag. En dan...

...ijselijk gegil! Roger weer "Oeee.... Aaaa.... " Wat blijft dit toch lekker. En dan die geluidseffecten, de vervormende stemmen... Wat Freddie precies op het idee bracht het zo op te nemen? Ik weet het niet, maar het werkt wonderwel. Met een platenspeler kun je zachtjes een vinger op de plaat leggen, zodat alles ietwat vertraagt en fracties trager en donkerder klinkt. Zo zingt Freddie hier, ondersteund door Rogers gekir. Jammer dat dit ondanks alles een samenraapseltje blijft van wat vage ideeën, al klinkt het nog zo goed. Er had nóg meer ingezeten.

Stone Cold Crazy is een echte rampestamper! Yep, Metallica Geen wonder dat die cover zo goed klonk, het wás al bijna een Metallica-song nog voor Metallica bestond. Het blijft op mij ijzersterk overkomen, al is het wat mij betreft alweer veel te snel voorbij. En dan Dear Friends, een niemendalletje inderdaad. Maar desondanks toch wel mooi, ook door de tekst.

Voor mij is Misfire de vreemde eend in de bijt. Geschreven door John Deacon, de bassist. Een man op de achtergrond, maar zeker in het bezit van ideeën. Wederom jammer dat het einde bijna wordt afgeraffeld, en weinig subtiel overloopt in het zeer catchy Bring Back That Leroy Brown. Dit was een eerbetoon aan Jim Croce, een jaar vóór de opname omgekomen bij een vliegtuigongeluk. BBTLB is voor mij een echt swing-nummer, het heeft een jazzy-vibe. De ukelele-banjo is van Brian.

She Makes Me (Stormtrooper in Stilettoes is dromerig en hypnotiserend. Het doet mij na al die jaren nog altijd niet veel, maar het past wel bij de rest van het album. Wat psychedelica is Queen hier niet vreemd, getuige het intense en verwarrende slot - met sirenes om een wat wanhopig sfeertje te creëren. Zo luchtig is het slotstuk, In The Lap of The Gods... Revisited. De link met We Are The Champions had ik nooit echt gelegd, maar nu je het zegt... Ik hoor het ook! Dit is wel een goed nummer, dat ze ook in 1986 nog live speelden.

Dit is en blijft een van mijn favoriete Queen-albums, ondanks de kleine minpuntjes. En ondanks die puntjes van kritiek geef ik gewoon vijf sterren. Het is een klassieker, zo'n plaat waar ik altijd naar terugkeer voor de 'klassieke' Queen. Dat gevoel zal nooit meer verdwijnen.

Revere - My Mirror / Your Target (2013)

4,5
Kennelijk was ik gisteren niet in de juiste stemming, want de tweede beluistering bevalt me op dit moment veel beter! Aan een echte recensie waag ik me nog niet, maar de aanvankelijke twijfel en zelfs lichte teleurstelling hebben plaatsgemaakt voor de zekerheid dat Revere voor mij een blijvertje is!

Revere's muziek lijkt op het gerecht van een meesterkok die van de meest uiteenlopende ingrediënten iets lekkers heeft gemaakt. Blazers, strijkers, percussie, piano, gitaar, basgitaar en diverse geluidseffecten vloeien moeiteloos samen en vormen een meer dan geslaagde muzikale cocktail die van de eerste tot de laatste seconde boeit. Laat ik de sterke zang niet vergeten. Het resultaat? Puur luistergenot. My Mirror, Your Target zweept op, dwingt tot bezinning, maakt vrolijk, toont variatie en neemt enkele keren op fraaie wijze gas terug. Die rustige, meer ingetogen momenten zijn minder talrijk aanwezig dan op het debuut. Waardoor het geheel net wat spannender oogt. Zonder op de nummers afzonderlijk te willen ingaan - dat heeft keijzm73 al gedaan - wil ik er een nummer uitlichten. A Road From a Flood heeft niet alleen prachtige lyrics, het zit ook nog geniaal in elkaar. Eerst klinkt alles nog gevoelig, als een ingetogen ballade vol spanning en emotie. Gaandeweg verandert de stemming, door opzwepende drums en een stuwende kakafonie van blazers en gitaren. Schitterend! Ik ga een cijfer geven. Voor mij een meer dan verdiende 4,5!

The Flower Kings - Desolation Rose (2013)

4,0
Ruim een jaar na voorganger Banks of Eden verschijnt Desolation Rose, alweer het twaalfde Flower Kings-album. Even bestond de angst dat de productiviteit ten koste zou gaan van de kwaliteit, maar daar valt niets van te bespeuren. In een sfeer die het midden houdt tussen The Rainmaker en Banks of Eden slaagt The Flower Kings er zelfs in om een van zijn beste cd's af te leveren. Natuurlijk verrassen de heren allang niet meer, maar zichzelf herhalen doen ze ook niet. En het resultaat mag er op Desolation Rose zijn.

Met Opener Tower One hebben we meteen het langste nummer te pakken. Het opent vrijwel direct met zang en ademt in alles weer die typische Flower Kings-sfeer uit. Er zit een heerlijke, relaxte flow in dit nummer. Het is een ingetogen epic, waarbij de heren Fröberg en Stolt de zang overigens keurig delen. En dan komt de grote verrassing.

Bij de laatste noten van Tower One valt meteen op dat Sleeping Bones er naadloos in over gaat. Er klinkt onweer, wat de toon zet voor een diep en duister nummer. De sfeer is heel wat donkerder dan op de vorige Flower Kings-albums, en het zet de toon. Want ook Sleeping Bones en Desolation Road lopen in elkaar over. En ineens heb je het door. Hier is sprake van een concept, dat kan niet anders.

In interviews liet Roine Stolt al doorschemeren dat de lyrics dit keer extra op de voorgrond zijn geplaatst. Het gaat slecht met de wereld. Grimmige debatten, milieuproblematiek en religieuze conflicten stemmen tot nadenken. Ziedaar de inspiratie voor de teksten. Ze hebben er een allesomvattend muzikaal thema omheen gebouwd. Onwillekeurig doet het zelfs wat aan Flower Power denken, een eerder album waar afzonderlijke tracks in elkaar overliepen. Bijna krijg je tijdens beluistering het idee naar één afgerond nummer te luisteren, een van de langste epics in de Flower Kings-historie. En tevens een van de mooiste.

Na één luisterbeurt ben ik al overtuigd. Dit zou wel eens een van mijn favoriete Flower Kings-albums kunnen worden! Sowieso reken ik The Rainmaker tot mijn favorieten, terwijl het vorige album Banks of Eden een lichte teleurstelling voor me was door het wat onevenwichtige karakter. Maar de firma Stolt en co. flikt het weer!

U2 - Songs of Innocence (2014)

3,0
De nieuwe U2, het eerste album van de band in vijf jaar tijd, verdeelt de meningen inmiddels behoorlijk. De discussies zijn levendig, de meningen scherp. Vreemd is dat natuurlijk niet. U2 is een van de belangwekkendste en grootste bands van de laatste decennia. Veel is al gezegd over de insteek waarmee de band de studio in dook. Het belang dat de muziek heeft voor de bandleden is enorm, U2 wil voor zichzelf bewijzen dat de heren anno 2014 nog meetellen. Is de band daarin geslaagd?

Wat mij betreft slechts ten dele. Heus, er staan enkele leuke songs op dit album. Volcano, Raised By Wolfs, Cedarwood Road en de stemmige afsluiter The Troubles steken er wat mij betreft bovenuit. Slecht is het allerminst. Toch wringt het ergens. Geen enkele track is werkelijk memorabel, de noodzakelijke spanning ontbreekt en mede daardoor trekt het album bijna vijftig minuten lang als een rustig kabbelende beek voorbij. Dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest, toen de band met zo veel nobele bedoelingen aan het schrijven en musiceren was. Waar is het avontuur gebleven dat de band ooit kenmerkte? U2 speelt met Songs of Innocence te veel op veilig, ongetwijfeld bang om wéér een commercieel teleurstellend album als No Line on the Horizon af te leveren. Het resultaat is middelmaat. Af en toe waaieren de gedachten uit naar ouder werk, zoals in Every Breaking Wave dat onwillekeurig aan het begin van With or Without You doet denken. Zoals ook andere nummers subtiel verwijzen naar het verleden. Maar de magie van vroeger is verdwenen. U2 bestaat, en daar is alles mee gezegd.