Door de eerder vrijgegeven nummers was ik nieuwsgierig geworden. Deze lieten een ander Interpol horen. Een meer muzikale Interpol. Een band die andere wegen bewandelt.
Op The Other Side of Make Believe hadden we al kennisgemaakt met de rustige ‘Muzz’ kant van Interpol. Die verandering vond ik aangenaam. Enkel kon het wat overtuigender en waren er nergens lekkere rafelige randjes.
Na de eerste 5 of 6 luisterbeurten (ik blijf het namelijk bijna zonder onderbreking luisteren) vind ik de overtuigingskracht wel op This Mirror Weighs a Ton. Er is daarnaast meer ruimte voor Interpol onbekende instrumenten zoals o.a. violen en hoor ik hier en daar een akoestische gitaar? Het geluidspalet is uitgebreider dan ooit. De stem van Paul Banks klinkt rijker en je hoort dat hij een veel betere zanger is dan ik altijd heb gedacht.
Toch is er ook venijn die meestal in de platen van Interpol is terug te vinden… maar er wordt af en toe gas terug genomen. Dat is fijn en zorgt voor meer dynamiek en het het meest gevarieerde en luchtige Interpol album tot dusver. Ik ben er erg blij mee.
Our Love to Admire vond ik het laatste echt sterke album en eigenlijk was de dalende lijn vanaf het debuut Turn on the Bright Lights al langzaam ingezet. De lat lag ook erg hoog en Antics en Our Love to Admire waren desalniettemin topalbums. Maar op een gegeven moment was ik bang dat ze het bijltje bij neer zouden gooien. Het zou zonde zijn, want de band heeft zoveel potentie. Dat bewijzen ze wat mij betreft met dit album. Alles zit er in…de subtiele zang maar ook de ouderwetse dreigende zang, alsook het puntige gitaarwerk (waardoor ik 25 jaar geleden verslaafd ben geraakt aan de band). Er zijn gewoon wat meer muzikale elementen, rust en diepgang toegevoegd die het album verrijken en zeer prettig genietbaar maken.
Ik had al zin om op 17 november de ouderwetse Interpol te gaan horen met hun Antics tour… maar hoop dat er ook ruimte is voor wat nummers van de nieuwe Interpol… met als extra bonus het ook geweldige Silent Alarm van Bloc Party…. Ik kan niet wachten….dat moet smullen worden…
Een onverwacht hoogtepunt met speelplezier en frisheid na ruim 25 jaar Interpol. Julian heeft nog Plenti in het vat zitten. Respect. Stem volgt nog.
