Hier kun je zien welke berichten 123poetertjes als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Alice Jemima - Alice Jemima (2017)

4,5
0
SInds mijn vorige post een vol punt erbij gedaan en ik durf te zeggen dat dit mijn favoriete album van 2017 gaat worden. Alice Jemima, wat een plaatje! (dit mag op meerdere manieren geïnterpreteerd worden).

Het Jamie xx-gevoel heerst nog altijd maar met haar smeltbaar warme vocalen weet de 24-jarige uit Newton-Abbot dit titelloze debuut volledig eigen te maken. Alice heeft, met mogelijke uitzondering van Jerry Williams, de liefste stem die ik ooit gehoord heb en door haar fluisterende, bij vlagen ook onderkoelde manier van zingen, tezamen met de vederlicht gedrapeerde elektronica, weet ze die liefheid ook tot in de puntjes te benutten. Resultaat zijn twaalf uiterst charmante en intelligent in elkaar stekende nummers die het hele sneeuwpopspectrum omvatten. Electric, Toxic en So zijn eerder geproduceerd voor de nachtelijke uurtjes waar afsluiter Take Me Back de vrolijke noot verzorgt die me gelijk doet zoeken naar een picknickmand en een zonnebril, om het even wat voor weer het is. Laatsgenoemde hoort samen met het strakke Dodged a Bullet en donzige Falling Out of Love ook tot mijn favorieten. En Home dan, maar die ontbreekt helaas op deze langspeler.

Alice heeft inmiddels al behoorlijke bekendheid vergaard met meer dan 10 miljoen gezamenlijke plays op Spotify (en flink aantal daarvan is van mij, dat wel) en een plaatsje op SXSW dit jaar. Het zou me niks verbazen als daar volgend jaar nog een flinke, fruitige schep bovenop gaat.

Beau - That Thing Reality (2016)

5,0
0
Net nu ik het debuutalbum van BOY heb ontdekt komt er uit de New Yorkse kunstkringen een gelijkwaardig pareltje. Bestaat het eerstgenoemde vooral uit mierzoete popliedjes, in dit geval kan Heather ‘Boo’ Golden er ook nog een soul-achtig randje aan geven. Dat zij en Emma Rose Jenny al levenslang hartsvriendinnen zijn kan je aan alles horen, hier staat echt een duo dat elkaar begrijpt en dat ook over weet te brengen op de luisteraar. Resultaat is een gevarieerd album dat geen moment verveelt met veel slimmigheden en met een paar fantastische uitschieters. Dan heb ik vooral over C’mon Please, afrekeningkanon en al twee maanden lang mijn meest gedraaide nummer, en de twee andere echte uptempo singles Animal Kingdom en Mosquito. Maar voor de echte albumparel moeten we tot het einde wachten. Lullaby is een klein stiekem meesterwerkje, om heerlijk bij weg te dromen. Minimale begeleiding, maar zo veel gevoel. Dit is wat ik de afgelopen dagen steevast luister vlak voor het slapengaan. Wanneer die strijkers voorzichtig opkomen, och och…

Tel daar nog Karma (niet op de plaat helaas), One Wing, Roam en nog het feit dat Heather ook nog eens een bloedmooie meid is, daarbij op, en je hebt een duo dat na slechts één EP en één album mijn hart al gestolen heeft.

Franz Ferdinand - Franz Ferdinand (2004)

5,0
1
Als kersvers lid op MuMe kon ik me geen betere start bedenken dan hier een eerste (nogal lange) recensie te storten. Verwacht hier geen kritische kijk over tekstuele hoogstandjes, vreemdsoortige gitaarakkoorden en dat soort grut, hier spreekt vooral een huis-tuin-en-keukenrecensent. Een tot over zijn oren verliefde huis-tuin-en-keukenrecensent welteverstaan. Mijn eerste bijdrage op MuMe is dan ook een vlindersindebuikverklaring aan het titelloze debuut dat Alex Kapranos, Nick McCarthy, Paul Thomson en Bob Hardy ruim twaalf jaar terug uitbrachten. Kapranos, een markante man in de business. Overtuigd anti-Brexit en pro-Schotland, maar bovenal bedenker van prachtige nummers als Outsiders, Walk Away en Twilight Omens. En natuurlijk de elf nummers op de schijf die achter de fraaie zwarte hoes met de simpele letters en de oranje streep schuilgaat.

Meteen maar beginnen met wat achtergrondinfo van de band, een totstandkoming uit het boekje. Gast die in meerdere bandjes gespeeld heeft meets andere gast die in meerdere bandjes gespeeld heeft, ze meeten nog twee leden, eentje moet leren drummen en de andere leren basspelen. Een gekke naam bedenken op basis van een paardenrace, hoezen op basis van het Russisch constructivisme en voila, Glasgow was weer een bandje rijker. In den beginnen is het ook een typisch clubje Britse kunstacademielui: gigs begonnen om 7 pm - doorgaans in een verlaten gevangenis voor een kleine twintig aangeschoten maten van de uni - en duurden “totdat de wouten kwamen”. Niemand kon vermoeden dat de heren met hetzelfde liedjesmateriaal enkele maanden zalen van capaciteit 1000+ en zelfs festivals konden platspelen. Zo is dit album alleen al een kleine 4 miljoen maal verkocht.

De release van dit album is destijds langs me heengegaan. Ik was zeven, wat wist ik nou van postpunkrevival? Idem voor YCHISMB en Tonight. Nee, gek genoeg was het echter pas tot de single Right Action uitkwam eind 2013 voordat ik me in de band (en überhaupt de muziek) ging verdiepen. Toen pas realiseerde ik me dat de heren toch wel heel veel toffe nummers op de radio hebben bezorgd zonder dat ik de onderlinge link direct legde (Do You Want To, No You Girls, This fffire, Take Me Out natuurlijk…). Inmiddels ken ik het gehele oeuvre uit mijn hoofd, ben ik de eigenaar van de vier albums en staat ook FFS nog op mijn te halen lijstje. En hoewel dit allemaal goede platen zijn, missen de laatste drie (vier inc. FFS) iets dat het debuut wel heeft. Een combinatie van consistentie, een zekere rauwheid en het breed scala aan geweldige riffvondsten.

De toon wordt met Jacqueline direct gezet. Een betere opener hadden ze niet kunnen kiezen. Een rustig, half pratend begin met wat akoestisch getokkel, waarna je plots gelanceerd wordt in een achtbaan van stuk voor stuk geweldige riffs en een meezingbaar refrein. Het is duidelijk: Franz Ferdinand schuwt niet om van de conventionele opbouw van een nummer af te wijken. Kapranos en zijn mannen hebben een alternatieve formule voor gitaarpopliedjes, en hebben die duidelijk onder de knie. Het lijkt een beetje rommelig, maar het is duidelijk dat over alles uitstekend is nagedacht.

Als de boodschap om gitaarmuziek te maken om meisjes te laten dansen nog niet duidelijk was bij Jacqueline, dan zal te tweede tracks dat nog eens extra onderstrepen. Tell Her Tonight, ook wel een liefdesverklaring naar een donkerbruin smeerbaar broodbeleg, is nooit als single uitgebracht maar als soundtrack van FIFA trek je natuurlijk ook wel de enige aandacht. Niet dat ik er verder erg in had: pas drie jaar terug kwam ik erachter dat dit van de zelfde artiesten als Take Me Out en Do You Want To afkomstig was. Het is dan ook de vreemde eend in de bijt hier op dit album, al is het al omdat Nick hier de leadvocalen verzorgt. Dit is tevens de enige albumplaat waar dat gebeurt, aan b-kantjes geen gebrek trouwens. Zoek geen diepgaande teksten hier, het is het meest poppy nummer op de al vrij poppy plaat.

Dan komen we bij het klapstuk. Heb je het over hét nummer van Franz Ferdinand, dan kom je uiteindelijk altijd hier uit. Met Take Me Out heeft de band zich echt gevestigd bij de grote namen van de postpunkrevival. De band wist dat ze met het riff al een goudhaantje hadden, maar hoe ze het nummer her omheen hebben geschreven is zonder meer briljant. Kortom: een geweldig riff en een twee refreinen die eigenlijk niet onderdoen voor elkaar. Ik vind het eigenlijk jammer dat ik het nu al zo goed ken, want bij die enkele keer airplay op de radio trapte ik altijd weer in die magische vertraging. Seven Nation Army mijn reet, dít is het ultieme zeroesnummer.

We tuffen vrolijk verder, want The Dark Of The Matinee kan zich ook gemakkelijk meten met de voorgaande tracks. Het rauwere waar Take Me Out mee begint wordt hier weer hervat, maar het blijft gewoon een vermaledijde goede popsong. Franz Ferdinand snapt dat je voor een energiek rocknummer niet altijd vol gas hoeft te gaan, het couplet is zelfs ingetogen te noemen. Wat me hier verder aanstaat zijn de ietwat verstopte rifjes in het couplet en het drumwerk van Paul, die hier zijn beste prestatie op FF neerzet. En een hilarische clip.

Auf Achse is dan weer een soortement rustpuntje op de plaat. Maar dan wel op z’n Franz’. Genoemd naar een serie over truckers (hoofdpersoon: Franz Meersdonk); de demoversie heette Truck Stop. Dit moge duidelijk zijn: this is a driving song. Een asfaltvreter. De ideale soundtrack voor als je midden in de nacht langs knooppunt Empel zoeft. Hier staat ook één van de mooiste momenten van de plaat op: de overgang na 1:50 van refrein naar eerste (en enige) couplet geeft me nog altijd de shivers.

Zoals ook een geliefde betaamt, zijn het soms de zwakkere kanten die je meer van hem of haar doen gaan houden. Een zwakte is een blijk van menselijkheid, en zo ook een iets zwakker nummer. Cheating On You is het minste nummer van de plaat en is ook logischerwijs in het midden geplaatst. Het begint veelbelovend met één van de betere riffs op het album en een pakkend couplet, maar zodra het refrein begint valt het dood. De bridge is ook matig. Ik heb het idee dat ze dit riff bedachten en het zo tof vonden dat ze er wel iets mee moesten doen, zonder het exacte idee wat. Dit is de keerzijde van de gouden medaille die Take Me Out heet, want daar lukte het wel. Erg zonde, want in potentie had dit het meest energieke nummer van het album kunnen worden. Het is echter nog altijd geen skipper, en als de hem op vol volume afspeelt is het echter ook al beter te beluisteren.

Gelukkig is er in This Fire geen gebrek aan inspiratie. Het gitaartje ligt een stukje hoger dan bij Take Me out, Jacqueline en Matinee, en geeft dit nummer nét weer een andere insteek dan de rest van het album. Maar de opbouw van het nummer en het herhalende refrein zijn wel weer gewoon vertrouwd Franz. De uitvoering met drie f’jes is als single uitgebracht, daarin is het tempo iets verhoogd en het geheel meer bijgeslepen. Maar als ik mocht kiezen, dan ga ik denk ik toch voor de albumversie. Burnout!

Ich heiße Superfantastisch! Ich trinke schampus mit Lachsfisch! Darts of Pleasure is de beste single die de band tot op heden uitbracht, en na Outsiders mijn favoriete liedje van ze. Melodisch intrigerend is dat het refrein eigenlijk ingetogener is dan het couplet, maar het werkt hier echt.
Kapranos’ zalvende stem komt hier ook het beste tot zijn recht, en geeft het nummer de precieze seductieve lading mee als hij zingt. Het slotstuk, dat dan weer de humoristische inbreng is van halve Pruis Nick, komt toch even als een verrassing (wat zingen ze nou?) maar staat wel als een huis.

Michael is het meest volbloed rocknummer dat de band tot nog toe uitbracht. Vergeet Take Me Out: de opening van dit nummer is het beste riff dat de band dus dusver uit de gitaar heeft weten te persen. Het is mijn afwasanthem geworden: met een beschuimde pan in je klauwen onhandig een gitaar imiteren en wroooaar! Het is volgens mij ook het favoriete liedje van de band zelf, getuige het feit dat ze het eigenlijk ondanks slechts bescheiden singlesucces tijdens elke liveshow spelen en het ook een FFS-livebewerking kreeg naast verplichte nummers Do You Want To en Take Me Out.

Na al dat geweld zakt het tempo wat af bij de laatste twee nummers. Niet dat dat erg is: je Come On Home is het meest ingetogen nummer op de plaat, al durf ik het niet meteen een ballad te noemen. Zeker niet. De synthesizer uit Auf Achse keert terug en geeft het nummer een eigen uitstraling die het met louter gitaren niet had gehad. Wederom een toffe vondst van de Schotse rakkers.

40 feet (die malle Schotten met hun bejaarde meetsysteem) blijven over en daar kon nog één nummer van gemaakt worden. Als 40’ een renpaard was geweest waar de heren op konden wedden, dan zou het een dikkige, loensende knol zijn. Laag beentempo, maar vooral veel gestuiter en hoeven die flinke kuilen in de door de terreinknecht nog net zo zorgvuldig aangelegde modder stampen. Dit allemaal onder het oog van ademloos toekijkend doch zwaar genietend publiek. 40’ is bij vlagen een jamsessie: even een lekker rustig couplet op de mompel, een licht opbouwende lalalalala en dan een lekkere bak half ongeorganiseerde herrie. Dat een paar keer herhalen leidt tot een gruwelijk heerlijk klapstuk.

Maar was de pret destijds nog niet mee over, want ook de losse singletjes (DoP, TMO, Michael, DotM en This fffire) hadden nog wat leuks te bieden. De B-kantjes die in de tijd van het debuut zijn uitgekomen kan ik eigenlijk allemaal wel waarderen, en een paar hiervan zouden niet misstaan hebben op het album. Love And Destroy had de meest logische vervanger van Cheating on You geweest, Shopping For Blood is lekker rauw en duister, All For You, Sophia schatplichtig aan de bandnaam, Van Tango vooral heel erg druk en vrolijk, Tell Her Tonight (Paul Sings) hilarisch en heel erg Duits, Words So Leisured de Katherine Kiss Me van Darts of Pleasure en Missing You vooral heel mooi, ware het niet dat ze het einde daarvan een beetje hebben afgeraffeld.

Ik mag dan een leek zijn maar voor mijn gedachte is dit een legendarisch debuutalbum geworden. Mij persoonlijk heeft het in elk geval in de muziek gezogen, en daarvoor ben ik de Schotten nog altijd dankbaar. Op Cheating On You na slaagt eigenlijk elk nummer om de bedoelde intentie af te leveren en ook dat nummer bezit nog een paar sterke elementen. Vijf vette sterren en mijn bonus naar Take Me Out, Darts Of Pleasure en 40'.

Goed, ik sluit bij deze af, want ik hoor op de achtergrond iemand zeggen dat Jacqueline aan de werktafel zit en dan moet ik even gaan dansen. Met een pan in mijn hand.

Jerry Williams - A Hairdressers Called Sids (2014)

5,0
2
A songwritress called Williams

Jerry Williams uit Portsmouth is het mooiste, liefste en meest briljante meisjesvormige object dat Moeder Aarde ooit gecreëerd heeft. Ik weet: dat is een behoorlijke binnenkomer voor een recensie. Verwacht hier ook geen kritische uiteenzetting, het stadium van kritisch zijn op deze meid is niet meer aan de orde. In topics elders op Musicmeter heb ik vele andere mensen hier al mee lastiggevallen, dus waarom niet - op haar verjaardag - even een stukje schrijven op de plek waar het kan en mag?

Wat is het toch dat haar zo speciaal maakt? Is het haar stem; beklijvend als honing en zoet als kaneel, altijd loepzuiver, subtiele trilling en bovenal dat superkjoete Britse accent? Zijn het haar liedjes; zacht, catchy, simpel van aard maar toch zo ontzettend effectief? Zijn het haar teksten; veelal over boyz boyz boyz die ze niet kan krijgen – geloof je het zelf? - maar tevens vol met creatieve vondsten en situaties waar iedereen zich wel in kan herkennen? Is het haar stage presence; bescheiden maar immer enthousiast, grapjes makend en constant met een enorme lieve lach die het hele publiek doet smelten? Is het haar stijl; je keer op keer kleden alsof je op een papegaai dóór een zebra heen bent gevlogen en het alsnog supercool doen lijken? Is het haar leefwijze; nauwelijks een jaar ouder dan ik en grabbing life in between the teeth, het hele land en omstreken doortoeren, spelen op gave gigs en radiostations en samenwerken met toffe mensen? Of is het gewoon dat ze ook nog een ontzettend lekker ding is? Tja, wat maakt haar nou zo speciaal? Ik zou het niet weten. Resultaat is dat ik inmiddels al ruim een half jaar op haar blijf teruggrijpen. Mijn Afrekening, mijn last.fm en ook mijn vrije tijd zijn inmiddels al voor een flink deel opgeslokt door de 22-jarige songwritress genaamd Williams.

A Hairdressers Called Sids is Jerry's debuut-EP en breekt door tot de essentie van haar songwriting. Door de bank genomen is dit gewoon Jerry en haar akoestische gitaar en liedjes zoals ze ze in haar slaapkamer schreef en ook live speelde. Goed, Lavender Fields is lichtjes aangepast in de productiefase maar dat is maar minimaal, de rest is gewoonweg Jerry zoals Jerry nou eenmaal liedjes schrijft. De combinatie van tekst, stem en melodie maakt dit haar meest charmante en sympathieke EP tot dusver. En dat zegt veel, want ook de sterk geproduceerde tracks als Boy oh Boy, I'm Not In Love With You en Let's Just Forget It zijn een must voor de liefhebber van lieve pop waar je bij wegsmelt, nummers die ik inmiddels onder de noemer ‘sneeuwpop' categoriseer. Een term waar Jerry een nieuwe definitie aan heeft gegeven.

In de vorige alinea had ik het al even over liedjes zoals ze ze live kan spelen. Ik kan het weten want er is genoeg beeldmateriaal te vinden online. Liveoptredens bezoeken is me nog niet gelukt want ik ben geen Brit maar dat gaat gelukkig over een kleine maand veranderen. Nee, ik word geen Brit maar Jerry is op 11 december wel een klein beetje Nederlander. Wellicht dat ze volgend jaar weer een keer terugkomt in het teken van haar voorzichtig aangekondigde debuutalbum.
De meest fascinerende filmpjes zijn opnames uit The RMA, een bar in Portsmouth waar muziekpromoter Nick Courtney - ik moet hem even noemen - lokaal talent een kans geeft om op te treden. Hier kan je Jerry zien in haar debuutjaren als muzikant, toen ze net begon met optreden. In elf gigs, tussen februari 2013 en mei 2015, speelt ze 42 verschillende nummers; 27 eigen en 15 covers. Sunglasses zit vanaf het allereerste moment in haar set en springt er wel al meteen uit, wat grappig is om te zien. De andere nummers op deze EP maken gaandeweg de optredens hun debuut, eerst Stalker en dan de andere twee. Een andere constante in de filmpjes: een immer lachende Jerry die grapjes maakte met het publiek, en die vrolijk doorging als haar stem een keer oversloeg, ze haar tekst vergat of ze een akkoord miste. En vooral een breed scala aan korte, effectieve verhaaltjes op gitaar. Notes, Film Noir, Another Time, You Was In My Dream The Other Night, I'm Fine… ze zijn allemaal even prachtig en dat haar naam binnen mum van tijd ver buiten Portsmouth zou reiken was ook al rap duidelijk. Inmiddels heeft Jerry van Mother (tevens mijn kennismaking met haar) een behoorlijke hit gescoord met 5 miljoen Spotifystreams, heeft Let's Just Forget It een Unsigned Music Award voor best geproduceerde EP gewonnen en zit er volgend jaar een tripje naar SXSW in de pijplijn. Optreden doet ze al enige tijd van een bandje om zich heen. Een logische stap en nummers als Left and Right, Grab Life en haar cover van Jamie T's If You Got The Money kunnen dat beetje oemph ook prima gebruiken. De nieuwere nummers zijn echter nog altijd primair geschreven voor de akoestische gitaar en zitten in de basis dan ook nog altijd top in elkaar.

Nu we toch terug bij de akoestische basis zijn: ik ben nu wel een heel stuk aan het ratelen over randzaken, maar het feit dat ik dit stukje onder deze EP post betekent wel dat ik nog even de nummers moet behandelen. De aankondigingen zijn geciteerd van Jerry zelf tijdens haar RMA-gigs. Ik kan haar woorden inmiddels dromen.

This song I wrote when I was missing summer. And it is about thinking of someone. It's called Lavender Fields. Hope you like it.

Tuurlijk vind ik 'm leuk. Lavender Fields is een prima kennismaking voor degenen die Jerry nog niet kennen. Subtiele tikjes op de achtergrond en een extra tokkelgitaar, maar het is hier wederom haar stem die het doet. Eigenlijk pakt Jerry je al vanaf de eerste secondes in en met haar zoete uithalen als the breeeeeeeze that builds en I'm lost here for some looooooooooooving. Dit is, gedeeld met Velcro, haar sneeuwpoppigste nummer dat ze officieel heeft uitgebracht. Ideaal liedje om in een veld te gaan liggen en de wolken over te zien drijven. Dat hoeft niet eens per se een lavendelveld te zijn, in tegenstelling tot haar fonetische voornaamgenoot speelt Jerry toch niet op de vleugel.

This is a song I've written a few summers back. It's called Sunglasses. And it's basically about guys who look at girls through their sunglasses, and be all, like, sneaky and stuff.

Jerry heeft haar label genoemd naar dit nummer en dat is niet voor niets. Sunglasses is een rode draad in de beginjaren van haar carrière en da's voor een goede reden: het is briljant. Jerry houdt van conversational lyrics, en dit is het nummer bij uitstek waar haar talent boven komt drijven. Op een heel intelligente manier neemt ze je mee in een verhaaltje over een shady jongen die binnen in de bar zit maar toch een zonnebril op heeft, tot grote fascinatie van Jerry. Vermoedelijk huilt -ie en verbergt ie op deze manier zijn tranen maar zeer waarschijnlijk, zo redeneert Jerry, doet ie het om ongegeneerd naar meisjes te kunnen turen. Zeker in het begin geeft elke zin weer een leuke twist aan het verhaaltje en wordt de relatie tussen Jerry en deze knul ook steeds duidelijker (you think you're cool // but I think you'll find // that you're just a dick // 'cause you left me behind). Een paar subtiele tempowisselingen maken het verrassend divers voor een nummer van amper twee minuten. Vederlichte gitaarpingel na gitaarpingel en dat geeft het nummer iets ongrijpbaar puurs. Wat een fijn zomernummer, oogverblindend vrolijk.

It's a song I wrote just about feeling a bit obsessed with someone like… but you're nnnnnnot a stalker but… I don't know how to say it (lacht). (…) It's called Don't Worry but everyone calls it Stalker so I guess it's just called that now.

Een nummer dat ik over Jerry had kunnen schrijven. Als ik enig schrijftalent had dan. Ik moet echter wel toegeven: dit is tekstueel gezien ook niet haar beste werk daar ze het er zich in dit nummer misschien wel iets te gemakkelijk vanaf maakt. Zeker in vergelijk met Sunglasses en Sids. Desalniettemin is het wel weer een leuk herkenbaar verhaaltje voor elke willekeurige tiener. Jerry was vijftien/zestien toen ze het schreef, en je hoort dan ook het eerlijke verhaal van een middelbare scholier die zich afvraagt of ze misschien niet te erg geobsedeerd is door iemand die ze leuk vindt. Kenmerkende dingetjes als zijn autokenteken onthouden en omrijden om langs zijn werk te komen. En het beetje cringy maar ook wel weer erg sympathieke zinnetje if you were an exam I'd get a hundred percent on the test. Al komt in het refrein dan toch de aankondiging dat ze géén stalker is maar gewoon een beetje verlegen, en stelt ze haar vlam gerust: Don't worry, I'm not obsessed with you (inclusief smeltbare uithaal by wihiiiith) voordat ze haar stelling direct meer nuanceert met het woordje much. Nu ik erover nadenk, toch best een slim nummer eigenlijk. Dit liedje heeft ze recent ook weer opgevist voor liveoptredens, ze speelt hem nu met de band en dat is precies wat het nummer nodig had. Sterker nog: de uitvoering van Stalker bij een gig in The Waiting Room, Londen waarin ze zichtbaar verrast is dat iedereen de tekst van begin tot eind kent, is vermoedelijk mijn favoriete Jerryfilmpje van allemaal. Het is een dijk van een meezinger en ik hoop deze ooit nog een keer op een dergelijke manier live te kunnen horen.

This is my last song which I wrote after night out I had, and some guy dropped me off outside a hairdressers near where I live. Yeah, this is called A Hairdresser's Called Sids. And it's also the title of my new EP


Why oh why am I hung up on this? Vertel het me Jerry.
Een goede eeuw geleden ontdekte Ivan Pavlov klassieke conditionering, een fenomeen waarbij honden onbewust gedrag aangeleerd kon worden op basis van een belletje en een paar heerlijke versnaperingen. Ik denk dat dat belletje gebruik maakte van de melodie van A Hairdressers Called Sids. Op mij werkt ie namelijk ook: elke keer als ik het intro hoor beginnen mijn ogen te kwijlen. En da's nog voordat de engelenstem weer ten tonele verschijnt, op dat punt kun je me helemaal wegdragen. Van alle liedjes die ik van Jerry ken is dit haar allermooiste. Van alle liedjes die ik überhaupt ken van wie dan ook is dit de allermooiste. In A Hairdressers Called Sids (alleen de titel al) memoreert Jerry naar haar gevoelens voor een jongen die haar na een nacht uit - en een redelijk prijzige taxirit - afzet bij een kapsalon genaamd Sids, een paar straten van haar huis in Milton, Portsmouth. Fun fact: de EP-release vond ook daadwerkelijk plaats in Saids Hairdressing, toont ook meteen het altijd persoonlijke aspect dat meisje Williams wil meegeven in haar liedjes. Nog een fun fact: spoel twee jaar vooruit en Jerry schrijft I'm Not In Love With You, dat over dezelfde jongen gaat en een voorgoed een punt zit onder een eventuele relatie tussen de twee. Ik mag die jongen eeuwig dankbaar zijn voor het zijn van de inspiratie van twee van zulke topnummers. Geheel in lijn van het nummer speel ik hem vaak af wanneer ik na een nacht uit op de fiets zit en het laatste stukje naar huis in mijn uppie moet afwerken. Niet zelden te weinig stem meer over om de kopstem bij hung uuuuuuup on a momeeeeeeeeeeent niet meer te halen maar ik brul hem toch altijd weer mee (altijd leuk om de buurt kennis te laten maken met Jerry, al denken ze daar zelf wellicht anders over). Maar goed, I don't mind; It's a good one to keep replaying; line by line by liiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiine.

It was nice. Don't lie.

Tweeduizend woorden kunnen nog niet half beschrijven hoe dierbaar deze elf minuten durende EP voor mij is. Ik ben, op zijn zachtst gezegd, nogal onder de indruk van Jerry Williams en ik weet zeker dat ze een carrière tegemoet gaat die nog regenboogkleuriger is dan haar garderobe. Gaat haar snel nog een keer live zien want wellicht zijn er niet veel kansen meer om haar in klein gezelschap te kunnen zijn. 11 december is zo'n kans, in Sugarfactory (speciaal naar Jerry genoemd natuurlijk) Amsterdam waar Jerry samenspeelt met haar beste maatje: de akoestische gitaar. Ik neem dan wel een zonnebril mee zodat a) niemand me ziet huilen bij de eerste tonen van Film Noir, David At The Bar of A Hairdressers Called Sids en b) ik op deze manier sneaky naar haar kan staren.