stem geplaatst

stem geplaatst

Het is toch alweer zo’n decennium geleden dat ik in de ban raakte van emo rap. Juice WRLD, vroegere Bladee, nothing,nowhere, XXXTENTACION en Lil Peep staan veelvuldig in mijn emo rap afspeellijst waar ik misschien niet dagelijks naar luister, maar die enkele keren per jaar toch weer aan me trekt en die altijd weer leidt tot een obsessie van enkele dagen waarin ik weinig anders luister dan dit ietwat vreemde broertje van hiphop. Lil Peep opende voor mij de poort naar dit genre en is nog steeds mijn favoriete artiest binnen het genre.

Van de vijf hierboven genoemde artiesten zijn er inmiddels drie op zeer jonge leeftijd overleden. Dat is nogal opvallend en bijzonder tragisch. Lil Peep, die geboren werd als Gustav Elijah Åhr, overleed op 15 november 2017 op 21-jarige leeftijd. Het toeval wil dat op diezelfde dag bij mij de crisisdienst langs moest komen nadat ik vier weken niet geslapen had. Ik werd volgestopt met antipsychotica en na een zeer lange, aangename, droomloze slaap werd ik wakker met het nieuws dat Lil Peep, naar wie ik veel luisterde in die slapeloze weken, overleden was. Dat schept toch een band.

Aanstelleritis
Maar waar deze periode zonder slaap bij mij iets in beweging zette waardoor ik nu een (nagenoeg) stabiel en gelukkig en betekenisvol leven leid, herinner ik me Lil Peep alleen als die jongeman die kapotging aan alle drugs die hij gebruikte, terwijl er in zijn omgeving alleen maar mensen waren die wilden profiteren van zijn populariteit en er niemand was die echt voor hem zorgde (dit baseer ik op de documentaire Everybody’s Everything, die gaat over zijn leven en korte carrière).

Als 36-jarige houden van de muziek van Lil Peep is niet iets om trots op te zijn, maar ik heb het al eens geschreven: ik ben mateloos gefascineerd door de aanstelleritis die hoorbaar is in deze muziek. Simpele doch pakkende trap beats, basisschoolrijmpjes over alle coke die je snuift en dat het leven zo zwaar is, met pathos gerapt/gezongen door een jonge man – in mijn ogen eigenlijk nog een jongetje – wiens gezicht voor een aanzienlijk deel getatoeëerd is en die op de cover van zijn eerste album met een joint in zijn mond ligt en behoorlijk van de wereld lijkt te zijn.

Teenage angst
Dit is muziek voor tieners die kapotgaan aan teenage angst en flirten met alles wat gevaarlijk en ongezond is, niet voor gelukkige volwassen vrouwen, maar toch luister ik hier heel erg graag naar. Dit is muziek die bij mij hetzelfde losmaakt als de bands uit míjn onzekere tienerjaren. Ik heb het dan over bands als Linkin Park, Limp Bizkit, AFI en System of a Down. Daar luister ik bij tijd en wijle ook nog steeds heel erg graag naar en de nostalgie die ik dan voel, is dezelfde nostalgie die ik voel als ik luister naar Lil Peep.

Het is deels valse nostalgie, want ik zou voor geen goud daadwerkelijk terug willen keren naar die tijd, maar het is heerlijk om voor even teruggevoerd te worden naar die begindagen waarin ik mijn eigen muzieksmaak begon te ontwikkelen en ik zo’n beetje dagelijks omvergeblazen werd door nieuw ontdekte albums. Lil Peep brengt me samen met al die favorieten uit mijn eigen tienerjaren terug naar die periode.

Zestien
Ik bezit de dubbel-LP met de twee beide delen van Come Over When You’re Sober. Voor mij bevat het eerste deel alleen maar hoogtepunten. Het tweede deel – dat na Lil Peeps overlijden uitkwam – is wat wisselvalliger, maar mettertijd ben ik die ook enorm gaan waarderen. Dat is sowieso iets raars met de muziek van Lil Peep. In eerste instantie denk ik altijd: wat een vreselijke aansteller, maar een paar maanden later kan ik alles meezingen en laaf ik me buitengewoon graag aan die gevoelens van nostalgie die deze muziek bij me teweegbrengen.

Ik lijk altijd de enige te zijn die dit leuk vindt, maar een blik op Lil Peeps Spotifypagina toont dat ik lang niet de enige ben. Sommige nummers zijn inmiddels meer dan een miljard keer afgespeeld en aangezien ik helemaal niemand ken die dit (potentieel) leuke muziek vindt, moeten dat inderdaad wel jonge mensen zijn uit een heel andere generatie en leefwereld. Nu ik dat schrijf voel ik me heel oud, maar gelukkig kan ik me met de muziek van Lil Peep weer eventjes zestien voelen.

blogpost

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Het Zweedse Entombed was één van de bands die de Amerikaanse death metal naar Europa bracht. Left Hand Path is een absolute klassieker in het genre, maar helaas niet eentje die is gaan behoren tot mijn favoriete metalalbums.

De band begon als Nihilist in 1987 en na een aantal personeelswissels en onderling gedoe tussen de bandleden ging de band verder als Entombed. Ze worden gezien als één van de grootste bands binnen de Scandinavische death metal, hoewel hun geluid met de jaren steeds verder af ging staan van de pure death metal van hun eerste albums. Zo was de band niet alleen invloedrijk voor de death metal, maar stonden ze ook aan de wieg van het subgenre death ‘n’ roll.

Buzz saw
Left Hand Path is het debuutalbum van de band en kwam in 1990 uit. Waar de band zich in onderscheidt ten opzichte van hun Amerikaanse evenknieën is het gitaargeluid dat het buzz saw geluid is gaan heten. Een gitaar die klinkt als een cirkelzaag, ik hoor het er eerlijk gezegd niet zo in als ik het album beluister, maar ik moet erkennen dat het logge gitaargeluid het geheel wel iets lekker lomps meegeeft.

Het is zo’n anderhalf jaar geleden dat ik voor het laatst schreef over een metalalbum (dat was toen de laatste van Ulcerate) en ik heb me in die afgelopen anderhalf jaar heel vaak voorgenomen om over dit album een stuk te schrijven. Ik heb het album, en de paar albums van de band erna, daarom erg vaak beluisterd en ik moet tot mijn spijt concluderen dat het kwartje na anderhalf jaar luisteren nog steeds niet helemaal gevallen is.

Opveren
Er zijn genoeg momenten waar ik even opveer. Ik vind de death grunts van zanger L.G. Petrov echt heerlijk; ik kan echt genieten van de diepe schreeuwen die hij overal en nergens produceert, ook als er geen tekst te zingen is. Daarnaast zijn de eerste seconden van de albumopener en ook het titelnummer echt iconisch. Datzelfde nummer heeft ook een heerlijk creepy tussenstuk en daarmee zet die opener de toon voor een geniaal death metal album. Toch?

Maar nee, op de een of andere manier doet de rest van het album – op die paar monsterlijke uithalen en onderaardse grommen van Petrov na – me eigenlijk niet zoveel. Ik merk dat ik er moeilijk mijn aandacht bij kan houden, dat gaandeweg de nummers allemaal op elkaar beginnen te lijken en dat – hoewel het allemaal best behoorlijk wegluistert – ik nergens echt gegrepen word.

Opgeven
Dan vind ik opvolger Clandestine wat fijner om te beluisteren. Die groovet net wat meer, maar ik kan ook niet zeggen dat ik daar nu helemaal ondersteboven van ben. Ik heb ook nog geprobeerd om wat te ontdekken in de songteksten, maar die zijn me allemaal wat simpel en oppervlakkig, zeker als je het vergelijkt met bijvoorbeeld de teksten van death metal goden Death op hun latere platen.

Ik vind het nooit leuk als ik als enige iets niet kan waarderen wat verder door de rest van de wereld de hemel ingeprezen wordt. Na anderhalf jaar luisteren lijkt het me echter sterk dat het kwartje ooit alsnog gaat vallen. Entombed is niet helemaal de band voor mij gebleken, tijd om het op te geven en mijn aandacht te vestigen op andere bands die me hopelijk wel wegblazen.

blogpost

stem geplaatst

stem geplaatst