Op verzoek even een berichtje waarom ik dit album 4* heb gegeven.


Witchi-Tai-To is een iets avontuurlijker album dat ik van de beste man ken. Ik ken hem vooral als iemand die heerlijk rustiger jazz-muziek maakt om lekker bij weg te zakken. Dat is dit helemaal niet. Het eerste nummer, A.I.R. genaamd heeft mijns inziens een zeer aanstekelijk motiefje, wat steeds verder wordt uitgebouwd, om er vervolgens weer bij terug te keren.

Kukka komt iets rustiger op mij over. Misschien komt het door de nadrukkelijkere aanwezigheid van de piano, ik weet het niet. Maar het heeft wel een positieve invloed op mij. Waar ik bij A.I.R. soms de draad een beetje kwijtraakte (jawel mensen, dat kan), heb ik dat hier totaal niet. Het loopt allemaal logisch in elkaar over en het spel van Bobo Stenson is hier werkelijk prachtig te noemen. Het enige minpuntje is de naar de voorgrond tredende bas. Maar goed, ik heb dan ook totáál geen band met de bas als instrument op zich.

Iets nerveuzer is Hasta Siempre dan weer. Tenminste zo begint het en ik krijg zelfs het gevoel aziatische invloeden te kunnen horen. Na de 'intro' echter komt de hele sfeer die er in de rest van het album ook te vinden is, weer terug.

Het titelnummer dan, ligt weer meer in de lijn van Kukka. De piano is hier weer duidelijker te horen en het biedt na Hasta Siempre weer even een kort rustpuntje.

Desireless beslaat qua tijd iets minder dan de helft van het album. Maar het is ook zeker het mooiste nummer van het album. Het heeft een prachtige opbouw, bijna episch zelfs. De tegenstelling hiervan met de sax, die inderdaad niet bepaald episch klinkt, vind ik echt geweldig. Zoals enkelen ook al aangaven, is de opbouw continu duidelijk aanwezig.
En dat doet me deugt. Het wordt inderdaad nergens superspannend, maar dat wil ik ook juist niet. Ik wil geen nerveus gedoe, geen muziek die ik niet kan volgen, niet omver worden gegooid met noten waarin ik de lijn niet meer kan zien. Jazz, is voor mij relaxed en te volgen. En daarin blinkt deze plaat uit, zonder in clichés te ontaarden.

4*

Eigenlijk ben ik helemaal niet zo van de electronische muziek, zoals die op deze manier gemaakt wordt, zie bijvoorbeeld mijn bericht bij Future Prophecies. Nu weet ik ook dat dat weer compleet andere stijlen zijn, maar ik heb mijns inziens toch wel genoeg rondgekeken in deze hoek van de muziek om tot deze conclusie te komen. Justice echter, geldt toch wel een beetje als een uitzondering op dit verhaal. Oké, het heeft lang, heel lang geduurd eer dat het kwartje bij me viel. Maar sindsdien kan ik de muziek toch wel erg waarderen. Misschien komt het wel omdat, zoals in de eerdere berichten al is gezegd, ze zelf ook wel enigszins metal/rock-liefhebbers zijn. Ik heb ze eigenlijk pas leren kennen toen ik me aan het 'inluisteren' was voor Rock Werchter vorig jaar. En zoals ik al zei, ik vond er weinig aan. Het kwartje viel pas bij het daadwerkelijke concert zelf. Man, wat kunnen die gasten een show geven zeg!
Goed, de muziek. De muziek is toch wel de betere feestmuziek moet ik zeggen. Er straalt een zeker blijheid en losbandigheid van af. En dat helpt bij een goed feestje natuurlijk altijd wel. De cd heb ik dan ook zelf niet thuis staan en vaak draai ik mijn mp3'tjes niet. Maar eens in de zoveel tijd is het toch wel verdomde lekker om aan te horen. Genesis en Let There Be Light zijn voor mij meer opwarmertjes. Ze steken goed in elkaar, de beat is zeker aanwezig, maar niet overheersend en irritant. Hij is een aanvulling op de muziek zelf. D.A.N.C.E. is voor mij zeker een hoogtepunt. Dit is voor mij het punt waar Genesis en Let There Be Light naar toe hebben gewerkt. Een pakkend, maar toch erg interessant en uitbundig nummer.
Het niveau van het album blijft hoog, hoewel ik wel moet bekennen dat het album een beetje loopt van het ene prachtige nummer naar het andere. En dan niet in de zin van: het zijn allemaal extreem goede nummers, nee die staan er maar een paar op en de rest staat daar van in het teken. Jammer vind ik dat echter niet, nu vormt het album namelijk best mooi een geheel. En dat is vooral bij van zulke albums nogal eens het ontbrekende element.
Al met al is het gewoon een album dat een buitenbeentje is in mijn muziekintresse, maar daarom niet minder door mij wordt gekoesterd. Misschien moet ik hem toch maar eens aan gaan schaffen...

4*