On The Sunday Of Life, een heel andere Porcupine Tree dan dat de meeste mensen gewend zullen zijn denk ik. Maar daarom zeker niet minder. Welke Porcupine Tree beter, laat ik het liefste in het midden. Ik noem het liever gewoon anders.

De cd begint redelijk sferisch, met wat soundscapes en het nummer heet dan ook niet voor niets Music for the Head.
Vervolgens begint er een redelijk catchy melodietje en komen er bij mij associaties met de vroege Cure naar voren. Het heeft allemaal niet zo veel om zich heen, maar het klinkt gewoon lekker en verveeld geen moment.
Vervolgens gaat Porcupine Tree weer op de experimentelere tour en dat is ook een beetje de tendens van het hele album. Het is allemaal iets experimenteler dan het recentere werk (goh, vertel ik hier nou iets nieuws? ). Ik kan zelfs een aantal jazz-elementen in het geheel ontdekken en om heel eerlijk te zijn vind ik het wel interessant. Het is niet bijster goed allemaal en geniaal is het al zeker niet.
Duidelijk is te merken dat het hier om een 'debuut' gaat, hoewel eerder een verzamelaar is dan een nieuw uitgegeven album. De ideeën zijn er en later zouden ze worden uitgewerkt, worden verfijnd en worden tot de pareltjes die Porcupine Tree allemaal op zijn naam heeft mogen schrijven. Vooralsnog blijft het een erg aardig album, met een aantal erg mooie tracks en waarvan de algehele tendens positief is, maar ook niet meer dan dat.

3,5*

In tegenstelling tot degene die hier voor mij post, vind ikzelf dit een van de mooiste albums van Porcupine Tree.
Het is een opname van een acoustisch en voor zover ik weet zeer intiem concert, en dat hoor je! Ze spelen nummers die amper nog live gespeeld worden en ach, ik vind het prachtig klinken.
Hier komt het gevoel dat Steven Wilson in zijn teksten weet te leggen perfect tot zijn recht en bewijst hij dat hij niet veel poespas nodig heeft om goede nummers te spelen.

Het album begint met The Sky Moves Sideways. Een verkorte vorm hiervan dan. Het nummer zelf is redelijk oud, en het oorspronkelijk nummer staat me altijd veel experimenteler bij. Dit is echter totaal geen kritiek, aangezien het gevoel dat Steven Wilson in dit nummer weet te leggen gewoon subliem is.

Daarna Even Less. Een rocker zou je zeggen. En zo begint het ook. Ineens kom je er achter dat het eigenlijk niet zo een acoustisch concert in zijn meest pure vorm is. Misschien is dat wel jammer, ik had hem namelijk graag Even Less in een prachtige ballas horen omtoveren. Maar helaas, de power blijft er in zitten.
Van de andere kant vind ik het weer prachtig dat hij met alleen een gitaar en zang zo een krachtig nummer weet neer te zetten.

Stars Die wordt dan wel tot een ballad omgetoverd. Iets wat op zich niet gek is, aangezien het oorspronkelijke nummer ook erg sferisch is. Ik vind dit het minste nummer op de plaat. Het kabbelt een beetje voort. Het wordt zeker nergens vervelend, maar ook nergens spannend. Het kabbelt gewoon voort...

Waiting dan. Dit nummer vind ik weer zeer geslaagd. Hier ondersteunt John Wesley, Steven Wilson een aantal keren op de zang en dat is iets dat voor mij een zeer positieve uitwerking heeft. Net zoals de magnifieke gitaarintermezzo's tussendoor.

Normal begint eigenlijk met een klein verhaaltje. En het is best leuk om te horen eigenlijk. Het komt allemaal heel spontaan over. Maar ja, wat wil je als je in een cd-winkel staat te spelen. Het samenspel is hier werkelijk prachtig. Het maakt alles dynamischer en als ik dit allemaal zo hoor, vind ik het toch erg jammer dat ik niet daar was. Prachtig gewoon, en geen woorden voor.

Daarna komt Drown With Me. Is weer een prachtig acoustich nummer. Ik moet zeggen, de plaat wordt beter naarmate ze vordert. Het is duidelijk dat de nummers die Welsey en Wilson samen spelen beter zijn, dan de solo nummers.

Gelukkig moet het beste nog komen. En dat in de vorm van Lazarus. Deze versie van het nummer behoort tot de mooiste nummers ooit gemaakt. Voor mij dan. Het gevoel druipt er van af. Het is zo puur, zo authentiek. Gitaar en zang, meer niet. En zo direct, prachtig gewoon. Hier heb ik letterlijk geen woorden voor!

Trains is dan de afsluiter, maar eigenlijk doet het er allemaal niet meer toe. Het is wederom een erg mooi nummer. Een goede afsluiter ook en hij haalt zeker het niveau van bijvoorbeeld 'Normal'. Maar als je al zo een prachtige nummers hebt gespeeld, is en blijft het gewoon een aflsuiter.

Al met al is het een heel andere plaat geworden dan dat we van Porcupine Tree kennen. En zoals ook al eerder is gezegd, is het niet verstandig om hier mee te beginnen. Deze plaat moet je echter zeker niet mijden, daar is hij veel te mooi voor. Porcupine Tree, maar dan acoustisch. Authentieker, directer, kwetsbaarder, maar ook zeker gevoeliger. Prachtig gewoon.

4,5