Editors zijn een van mijn grote MuMe-ontdekkingen. Ik had er nog nooit van gehoord, totdat ik het album op de start-pagina van MuMe zag staan. Ik werd wel nieuwsgierig en probeerde het album.
Nu, twee jaar later, kan ik wel zeggen dat het wel een érg goed album is. Het heeft voor mij een nieuwe wereld aan bands geopend, bands die voor mijn gevoel meer naar het mainstream-genre liggen. En dat is ook wel eens fijn
De cd begint met Smokers Outside The Hospital Doors en wat een geweldige opener is dat toch. Sowieso de tekst:
The saddest thing that I'd ever seen
was smokers outside the hospital doors
doet toch een glimlach op het gezicht van deze niet-roker verschijnen.
Het 'koortje' aan het eind van het nummer, maakt het geheel iets bombastischer, maar echt storend is dat niet eigenlijk. Het past wel en komt de kracht van het nummer zeker ten goede.
Het album vervolgd met An En Has A Start en omdat ik de cd zo enorm vaak in de auto heb gedraaid, kan ik eigenlijk ook dit nummer weer moeiteloos meezingen. Het klinkt allemaal ook zo lekker en onbezonnen. Veel beter dan The Back Room, zonder enige twijfel. Het raast gewoon door en is allemaal zo enorm krachtig.
The Weight Of The World is iets rustiger dan, maar toch komt dat typische gitaargeluid weer naar boven en ook hier werkt het. Het lijkt alsof Editors hier een past op de plaats neemt. Even gas terug na de twee overweldigende openingsnummers. Het gevolg is dat je als luisteraar ook even een beetje rust krijgt. En dat is wel zo prettig.
Natuurlijk moet die rust niet te lang duren en daarom knalt Bones weer zoals de eerste twee nummers. Bones is trouwens ook echt mijn favoriet van het album geworden, samen met The Racing Rats. Prachtige nummers zijn dit.
Passages als:
In the end all you can hope for
Is the love you felt to equal the pain you've gone through
blijven me gewoon kippenvel bezorgen, prachtig gewoon! De kracht die uit het nummer spreekt is gewoon amper te beschrijven.
Voordat trouwens The Racing Rats komt, nemen Editors nog heel eventjes rust met When Anger Shows. Het is niet zo een duidelijk rustpunt als Weight Of The World, maar toch beleef ik het wel altijd op zo een manier. Waarschijnlijk komt het door de 'coupletten'. Toch is ook dit nummer erg sterk, vooral het 'I need you to teel me it's okay' vind ik echt prachtig.
Zoals ik al had gezegd, blijft The Racing Rats een favoriet van mij. En dat komt dan vooral door de gitaarriff. Die blijft gewoon geniaal. De kracht die uit dit nummer spreekt, is niet te beschrijven en de manier waarop daarmee gespeeld wordt, want zo kun je het wel noemen, getuigen gewoon van grote klasse. Uitbarstingen uitstellen, vervroegen enzovoorst, tot het moment dat hij dan toch werkelijk komt:
Come on now
You knew you were lost
But you carried on anyway
Oh come on now
You knew you had no time
But you let the day drift away
Kippenvel!
Push Your Head Towards the Air heeft dat echt weer het karakter van Weight Of The World en is met zekerheid een ballad te noemen. Ingetogen, melancholisch en bombastisch. Een ballad zoals die hoort te zijn!
Escape The Nest is dan weer het volgende pareltje waar de vonken vanaf spatten. Het rockt, niet minder, maar eigenlijk best wel iets meer. Het geheel zit namelijk allemaal goed in elkaar, je hoort eigenlijk weinig hetzelfde en vervelen gaat het zeker niet. En dat is denk ik ook wel de kracht van Editors. Zichzelf blijven herhalen zonder vervelend te worden.
Spiders vind ik dan eigenlijk een beetje minder. Het nummer komt een beetje nietszeggend op mij over. Het hangt tussen alles een beetje in. Rustig is het niet, maar krachtig zeker ook niet. Bij When Anger Shows werkte dit wel, hier klopte het gewoon en kwam het geheel goed over. Bij Spiders klinkt echter eerder zeurderig dan mooi.
En ook bij Well Worn Hand werkt het wel. Het is een gepaste afsluiter van een album dat toch een niet heel positieve teneur heeft. Het is een ware pianoballad, eentje op het eerste gezicht totaal niet op het album zou passen. De kracht van het nummer echter, is dat het het voorgaande versterkt.

De conclusie zal duidelijk zijn, An End Has A Start is gewoon een prachtig album. Er zijn echter ook een aantal negatieve puntjes die het voor mij in ieder geval geen 5-sterren album maken. Zo vind ik Spiders gewoon zeurderig klinken. Bovendien moet me toch van het hard dat, hoewel ze erg goed zijn in wat ze doen. Ik variatie mis. Het gitaargeluid is werkelijk prachtig, maar komt in ieder nummer terug. En dat zal op den duur gaan vervelen ben ik bang. Begrijp me niet verkeerd, de nummers zijn erg goed. Maar het is toch te veel van hetzelfde, ookal is het nog zo goed.

4.5*

Eels, een band die ik eigenlijk nog maar pas geleden heb 'ontdekt', maar die nu toch al tot een van mijn favorieten behoort. En dan eigenlijk vooral door deze plaat. Het rare is eigenlijk, dat mijn aandacht op de band werd gevestigd na het uitkomen van 'Useless Trinkets', terwijl ik dát album tot op heden nog nooit heb gehoord.
Als ik de cd op wil zetten, staren me twee enorm grote kinderogen mij aan. En ik voel dan al dat het toch wel een apart iets is, deze cd.

Het geheel begint al met Novocaine for the Soul. Een nummer dat ik eigenlijk al kende, tenminste van naam, maar nooit een nummer waar ik echt open en serieus had naar geluisterd. Jammer, blijkt achteraf want het blijft een van de beste nummers die ze geschreven hebben.

Susan's House zit vol cynisme. De melodie komt best vrolijk op me over, terwijl de tekst zo duister is als het maar zijn kan. Erg mooi gedaan, het resultaat is namelijk dat je niet goed weet wat je bij het nummer nou daadwerkelijk moet voelen. Zeker niet als je dan kinderen op de achtergrond hoort juichen...

Waar Rags To Rags nou precies over gaat, daar heb ik geen idee van. Maar dat het een lekker nummer is, dat weet ik wel. Het is iets 'harder' dan de twee voorgaande nummers. Maar dat ligt alleen in het feit dat er nu daadwerkelijk sprake is van een gitaar-riff tijdens het refrein. Erg lekker up-tempo nummer, dat moet ik ze nageven.

Beautiful Freak is gewoonweg geniaal te noemen. Hier komt het cynische uitermate goed naar voren, iets wat me toch vooral in Eels aantrekt. Alleen de titel al, Beautiful Freak. Wat ik er mee moet, geen idee. Het trekt me wel. Vooral als er dan een ballad van gemaakt word. Alsof het een liefdesliedje is. Ik zou mijn eventuele vriendin in ieder geval geen 'freak' noemen, maar dat zal dan wel aan mij liggen.

Wat ik over Not Ready Yet moet schrijven, weet ik eigenlijk niet zo goed. Het nummer heeft muzikaal niet zoveel om zich heen en de tekst komt totaal nietszeggend op mij over, maar dat is misschien wel de charme van het nummer. Het blinkt min of meer uit in zijn nietszeggendheid.

My Beloved Monster is dan weer een prachtig voorbeeld van het cynische en is volgens mij dan ook weer een van de vele pareltjes op dit album. Net zoals ik mijn eventuele vriendin gaan Freak zou noemen, zou ik haar een Monster noemen. En toch presteren ze het. Sommigen zullen nu zoiets hebben van: 'ja, maar zoiets kan ik ook verzinnen'. Helaas voor hen zal het denk ik heel moeilijk zijn om hierin Eels te evenaren. Wat het is, dat het zo goed maakt, geen idee. Het heeft gewoon iets.

Flower op zichzelf, vind ik een minder nummer, ware het niet dat het (gospel?)koor echt geniaal gevonden is. Het voegt mijns inziens erg veel toe en tilt het geheel naar een veel hoger niveau. Het brengt precies de sfeer die het nummer nodig heeft. Dit keer geen cynisme, maar een begrafenis. Ook leuk.

Guest List is dan weer zo heerlijk cynisch. Het valt me nu eigenlijk pas op hoe enorm goed de teksten wel niet in elkaar zitten. Ik ben nooit iemand geweest die echt op de teksten lette, maar hier valt het gewoon positief op!

Het hardste nummer op de cd is toch wel Mental. En erg is dat zeker niet. Het straalt frustratie uit. Heel veel frustratie. En dat is erg passend op de cd.

Spunky, de naam alleen al. Het nummer is een beetje nietszeggend eigenlijk. Maar ach, het past er helemaal bij. Het klopt gewoon allemaal.

En weer een cynisch nummer. Het druipt er gewoon vanaf. En dat is ook wel het mooie denk ik. Your Lucky Day In Hell druist natuurlijk tegen alle natuur in. Tenminste, hel staat gelijk voor het ergste, ik kan me nu niet echt voorstellen dat daar iets goeds in voorkomt. Laat staan, dat je daar een nummer over kunt schrijven. En toch flikken ze het.

Dan de afsluiter, Manchild. Een gepaste afsluiter lijkt mij. Een ingetogen en mooi nummer. Gewoon goed.

4.5*

Electric Light Orchestra heb ik leren kennen toen ik Out Of The Blue gratis op vinyl kreeg en in een heel goede staat ook nog. Nu is dat natuurlijk niet zo spannend, want als er één plaat veel aangeboden wordt, is het die wel samen met Hotel California. Dat wil echter niet zeggen dat het een slechte plaat was, maar dat is een andere discussie. Maar goed, door die plaat wilde ik me meer gaan verdiepen in E.L.O. en kwam zo meerdere platen van ze tegen op vrijmarkten en dergelijke. Eentje daarvan was deze. En dit is ook wel een van de minste die ik van ze ken.
Het begint allemaal heel futuristisch en veelbelovend. En ook Twilight weet me goed te boeien, hoewel het naarmate het nummer vordert wel erg cliché-matig wordt. De synthesizer heeft bij E.L.O. altijd al de boventoon gevoerd en dat is ook hier zeker het geval. Het verschil met OOTB is echter, dat hier het jaren '80 geluid heel erg dik in zit. De bliepjes in Yours Truly, 2095 bijvoorbeeld. Het nummer, daar is niks mis mee, pakkend, snel en leuk. Alleen die bliepjes. Het komt op mij over als: jongens, we hebben net computers, laten we nu ook maar overmatig gaan gebruiken, opnemen en verwerken! En dat noem ik gedateerd. Hierna komt er een beetje 'rust', wat dan in de vorm van Ticket to the Moon zou moeten zijn. Het jammere is alleen dat hier alle clichés die ze in de vorige nummer konden vinden, hier in verwerken om zo tot een zoetsappig drama te komen. Met alle verplichtte onderdelen van een zogenaamde ballad er in. Het resultaat is mijns inziens dus niet echt geslaagd. The Way Life's Meant To Be is dan toch wel weer een redelijk aardig nummer. Alleen is het zó jammer van de enorm cheesy achtergrond-zang die serieus het hele nummer voor mij verpest. Another Heart Breakes begint dan gelukkig weer veelbelovend. Het is onheilspellend en heeft (gelukkig) een compleet andere sfeer dan de rest van het album. “Pink Floyd ten tijde van 'The Wall'” komt in me op en dat is zeker wel een compliment. Het heeft een jaren '80 sound, maar is niet cheesy, cliché-matig of zoetsappig. En dat is wel zo prettig.
Rain Is Falling doet me dan weer denken aan REO Speedwagon en mijns inziens zou het zo op een van hun albums kunnen worden gezet. En dat is géén compliment! Niet dat REO Speedwagon slecht is, of ja, eigenlijk wel, op één album na en dat luister ik met een compleet ander verwachtijngpatroon dan deze. En dat is hier wel het grootste probleem. Het past totáál niet. Minder kan het nu niet meer worden, naar mijn mening. En dat doet het gelukkig niet. Lynne maakt weer een en ander goed met From The End Of The World. Het klinkt gehaast, snel en actief. Het brengt je in beweging en laat me niet zo snel los. Het nummer heeft verder niet zo veel om zich heen, maar is zeker een verademing na Rain Is Falling. Helaas wordt dit niveau niet lang vastgehouden, want hoewel The Lights Go Down niet het dieptepunt is, is het zeker niet een van de betere nummers op het album. Typische 'foute' jaren '80 muziek, zoals het decennium er zoveel van heeft voortgebracht. Hetzelfde geldt voor 21st Century Man, wat na het mooie Here Is The News de plaat weer volledig in weet te laten kakken. Here Is The News klinkt dan meteen herkenbaar, maar dat komt dan ook voornamelijk omdat het als tv-tune wordt gebruikt. En dat geeft voor mij wel enige klasse aan. Het is een van de betere nummers op het album, hoewel dat niet heel erg moeilijk is. Het album sluit vervolgens af met een redelijk swingend nummer. En dat was hard nodig, want ik merk dat ik volledig was ingekakt. Het is een van weinige sterkere nummers op het album, maar dat wil nog niet zeggen dat het echt een goed nummer is. Natuurlijk is het album dan nog niet écht afgelopen, aangezien er nog een 'eind' aan gebreid moet worden. Dit wordt gedaan met een enorme cheesy outro, waar quasi-melancholisch nog eens de hele reis beleefd zou moeten worden. Zodat alle meewerkenden van de slechte B-film vervolgens op het podium kunnen gaan staan om onder luid applaus te worden toegejuicht, not.

2,5*

An Accidental Memory in Case of Death is voor mij misschien wel het beste album van Eluvium. Het is inderdaad heel anders dan de andere platen, maar het straalt rust uit. Een prachtige rust moge dat duidelijk zijn! Waar de andere platen echt tot de ambient horen, zou ik niet weten waar ik dit nou zo precies zou moeten plaatsen, behalve dan in het hoekje van de pianomuziek. Waar de ambient van de heer Cooper me op den duur neigt te gaan vervelen, kan ik hier werkelijk altijd naar luisteren.
De plaat duurt totaal niet lang, maar in dit geval komt dit denk ik alleen maar ten goede van de muziek. Als er hier nog een 25 minuten aangeplakt waren, denk ik dat het zou gaan vervelen.

De plaat begint met An Accidental Memory. Een prachtige opener, hoewel het jammer is dat deze zo kort duurt.
Daarna Genius and the Thieves. Het minste nummer van de plaat, naar mijn mening. Niet dat dit nummer slecht is, integendeel. Maar áls ik een nummer zou moeten aanwijzen, zou het deze zijn.
Perfect Neglect in a Field of Statues is wederom prachtig, net zo als alle daarop volgende nummers eigenlijk. Ik kan ze hier wel allemaal af gaan lopen, maar dat heeft weinig zin denk ik.

Het hele album straalt namelijk een sfeer uit, die ik heel erg goed kan waarderen. Een sfeer van rust, zoals ik al eerder zei. Hier kan ik dus ook echt áltijd naar luisteren. Ook nu, nu ik midden in de hectiek van de carnaval zit, en even de mogelijkheid heb gevonden om naar huis te gaan. Tot rust te komen. Dit album helpt daar bij, en hoe! De melodieën zijn simpel, maar oh zo prachtig.

Natuurlijk zullen de meeste mensen dit niet zo ervaren, maar voor mij is hij echt prachtig.

5*