Eigenlijk had ik al veel eerder hier een uitgebreider berichtje neer moeten zetten, het is sinds ik ze voor het eerst vorige zomer live zag, uitgegroeid tot een van mijn favoriete bands. Dit album vond ik altijd de mindere van de twee. Vaak hoor je ook dat het tweede album van een band vaak veel minder is dan het eerste. In dit geval weet ik het eigenlijk niet zo zeker. Dit album heeft zich langzaam maar zeker prijsgegeven. En hoe.

Het album begint met Is There A Ghost en is mijns inziens een beetje een intro in de cd. Het duurt niet al te lang en voordat ik het echt besef dat de cd begonnen is, is het nummer alweer afgelopen. Het nummer is prachtig geschreven en de opbouw laat ook zien dat het min of meer als intro is bedoeld. Het heeft geen standaard-song stuctuur, zoals de meeste volgende songs dat wel min of meer zullen hebben. Overigens weet het een prachtige sfeer neer te zetten.
Daarna is het de beurt aan Ode To LRC. Nu weet ik eigenlijk niet wat LRC in zou moeten houden, maar het zal vast wel iets moois zijn. Anders zouden de heren er niet zó een intrigerend nummer over schrijven. En als er dan gezongen wordt: The world is such a wonderful place, ja, dan kun je weinig anders dan het er mee eens zijn. Vooral als die nummer gedraaid wordt.
No One's Gonna Love You is een lovesong. En dan gaat er bij mij tegenwoordig al vaak een alarmbelletje rinkelen. Denkende aan de top-40 die er door beheerst wordt, ben ik daar altijd redelijk voorzichtig en terughoudend mee. Dit echter, is een lovesong van een heel andere orde, die het geheel ook van een totaal andere hoek bekijkt (zekerheid i.p.v. onzekerheid). En dat maakt het nummer weer meer een hommage aan een mooie vrouw. En zoals de vorige ode, is het weer prachtig.
Detlef Schrempf is de eerste echte ballad van het album. Het gaat over afscheid nemen en de tekst past hierdoor echt perfect bij de muziek. Gepast ingetogen en rustig.
The General Specific is dan veel vrolijker. En die stemmingswisseling is wel zo prettig. Detlef Schrempf was prachtig, maar als je een compleet album met zo een sfeer voorgeschoteld wil krijgen, luister je wel naar Joy Division. Dit nummer, echter is vrolijk en opbeurend. Het maakt het je naar je zin en maakt je vrolijk. En de muziek is daarbij ook nog eens mooi ook. De tekst heeft een beetje de teneur van: 'schijt aan alles, als we maar gelukkig zijn'. En dat is een boodschap die verrassend genoeg bij het nummer past.
Lamb On The Lam (In The City) is dan een kort instrumentaal intermezzo. De gitaarpartij is erg mooi, maar zoals vele intermezzo's is hier eigenlijk weinig over te zeggen.
Islands on the Coast is dan een van de 'hardste' nummers van het album. Het is redelijk snel en catchy. Het is dan ook kortste 'echte' nummer, maar eigenlijk is dat ook wel zo prima. Het duurt nu drie minuten en ik ben bang dat het anders te veel van hetzelfde zou worden.
Marry Song is de tweede ballad van het album en hij doet niet veel onder voor Detlef Schrempf. Om de een of andere reden doet me dit nummer ook altijd denken aan Eskimo van Damien Rice. En ach, zo erg is dat nou ook weer niet. Het nummer zelf is iets rustiger en zoeter dan Detlef Schrempf en is meer een dankbetuiging. Een prachtige weliswaar.
Cigarettes, Wedding Bands gaat dan weer meer terug naar Islands On The Coast, hoewel in eerstgenoemde veel meer variatie zit. Het nummer zit beter in elkaar en is afwisselender. Niet dat Islands On The Coast slecht is, zeker niet. Maar dit is zeker beter. Eerste meende ik altijd dat
While they lied at night, they lied at night, while they lied
While they lied at night, they lied at night, while they lied
gewoon
lalalalalalalalalalalaaaaa
was. Maar nu ik beter luister, heb ik toch liever dat eerste
Window Blues is, zoals de titel al aangeeft, blues-achtig. Dat betekent, mineur, gitaar en een erg mooie tekst. En dat zijn precies de dingen die dit nummer prachtig weet te combineren. Het is een gepast nummer geworden dat niet verdrinkt in zelfmedelijden. Het is gewoon een nummer dat iemand had kunnen schrijven die zijn leven nog eens overdenkt en daarbij de slecht dingen er uit haalt, om daar van te kunnen leren. Spijt is misschien wel het beste woord voor dit nummer, vooral bij een passage als:
The screen door swayin'
Now baby gimme something to live for
I been a fool
I been a fool
Prachtig gewoon.

Band Of Horses heeft een typische sound, die ook al aanwezig was op Everything All The Time, maar die niet gaat vervelen en waarin afwisseling zeker mogelijk is. Die sound weten ze hier perfect toe te passen en te gebruiken. Het resultaat is een prachtig album. Het weet verschillende sferen af te wisselen zonder het geheel te verliezen. Band of Horses een My Morning Jacket kopie? Prima, maar dan is het een typisch geval van de leerling overtreft de meester.

4,5*

Ja, waarom vind ik dit nu zo een goed album? Er werd me gevraagd, dat even uit te leggen. Toen ik die vraag kreeg krabte ik mezelf toch even achter de oren. Want om dat uit te moeten leggen, is toch wel een hele opgave. Maar goed ik zal het proberen.
Ik ben met Bass Communion in aanmerking gekomen door, hoe kan het ook anders, Porcupine Tree. Op dat moment was het een van mijn favoriete bands en in een drang naar nieuwe muziek ben ik toen de solo-projecten van Steven Wilson gaan checken. Daar kwamen twee favorieten uit: Steven Wilson (dus Unreleased Electronic Music Vol. I, Insurgentes was er nog niet) en Bass Communion. Bass Communion greep me meteen en hiermee kwam ik onder andere in het ambient-genre terecht. En nog steeds blijft het op dat gebied een van mijn favoriete platen (samen met o.a. Ambient 1 van de heer Eno).

Part I:
Het is vooral dat onheilspellende dat me in deze plaat zo aanspreekt. Ik heb hem op vinyl en het hele avontuur begint al zodra ik de plaat uit de kast haal. Ik zie een enorm, wazig hek waarmee ik eigenlijk niet zo heel veel kan. Ik leg vervolgens de plaat op de speler en ik wordt meegetrokken door een piano die heel af en toe een onheilspellende toon over een deken van drones legt. Een pluspunt echter, vind ik dat de drones niet te dominant aanwezig zijn. Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend voorbij te gaan. Maar toch voel ik me niet compleet veilig wanneer ik het luister, alsof ik niet alleen ben...

Part II:
Dit wordt duidelijker bij Part II. Dit begint meteen met een vrouwen gezang, die flink door de computer is gehaald. De echo is duidelijk aanwezig en weet me meteen te grijpen. Tekst is er niet, dat is ook niet nodig. Ik zie mezelf door een donkere kerker lopen, met cellen aan weerzijden en hier en daar een afvoer waar het water doorheen stroomt, meer niet. Het is verlaten, of toch niet? Ik hoor gezang. Ver, maar toch dichtbij. En dan, wanneer ik op het gezang afloop, houdt het op. Nu heb ik niets meer. Alleen het water. Niets om me op te oriënteren, niets om me aan vast te houden, verloren.

Part III:
Langzaam maar zeker komt er dan weer enige houvast, maar erg gunstig gestemd is die niet. Het lijkt wel of iemand tegen steentjes trapt. Begleid door wat spaarzame tonen en een donder-achtig geluid als basis, zo begint Part III. Het bouwt voort op Part II en weet het gevoel goed te versterken. Het geluid en de sfeer is beklemmend. Eigenlijk wil je gewoon weg, maar je weet niet waarheen. En dan, opeens een soort kreet (3:43 en verder voor degene die volgen ). De houvast is weer terug, maar je weet niet goed of dit nu beter is. Lange, uitgestrekte tonen en drones begleiden je, terwijl je je weg baant door die kerker. Dichter en dichterbij hetgeen waar het geluid vandaan komt. Het wordt steeds duidelijk en er komen geluiden bij. Wil je wel verder gaan? Wil je überhaupt wel weten wat het is? Dat schiet er door je hoofd. En toch blijft je lopen. Want terug wil je ook niet. En dan lijkt het zich te verplaatsen, weg van jou. De geluiden verdwijnen langzaam totdat je bijna alleen nog maar de ketsende steentjes en een adem hoort. En dan ineens, weer die kreet. Het is in de buurt, dat weet je, maar waar?

Part IV:
Gelukkig, het gezang is weer terug. Dit klonk toch het prettigst van allemaal. Of is het eigenlijk wel gezang? Het lijkt eerder op blazers, die samen een of ander ritueel uitvoeren. Je bent eindelijk dicht in de buurt van hetgeen wat je hebt gehoord. Langzaam maar zeker wordt het geluid harder, maar niet minder beklemmend. Je staat op het punt iets te ontdekken, schiet er door je hoofd. De zang en de blazers, je hebt er nu vat op. Je weet waar het zich bevind, nu er alleen nog maar zien te komen. Tenminste, dat dacht je. Net zo snel als het kwam, is het nu weer verdwenen. De wind hoor je razen, het zal buiten wel stormen. Toch geeft je dit hoop, het betekent namelijk dat je in de buurt van een uitgang bent en dat betekent: weg van hier en nooit meer terug komen.

Part V:
Steeds harder hoor je de storm buiten razen, er zijn veel leukere dingen te bedenken, maar het is beter dan hierbinnen. Zelfs de regen kun je op de duur buiten horen kletteren. Bijna, bijna ben je weg! Nog even! Je hoort gefluit, het gefluit van de wind door de bomen (2:58 ev)! Ja, je bent buiten! Nu weet je het zeker! Een euforisch gevoel komt in je op. Blijdschap, maar eigenlijk toch ook niet. Want hoewel het beter was dan daar binnen, er zijn nog steeds ontelbaar veel betere situaties te bedenken. Ook hier wil je weg, je merkt het aan je zelf. Je wil rennen, hard rennen. Weg van hier, voor altijd! Je rent en rent (4:44) door het bos, langs de bomen. Terwijl de wind blijft fluiten. Heel in de verte, daar moet je zijn, de bewoonde wereld! Het komt als een verlossing! Het beklemmende gevoel is weg, de storm begint te liggen en de verlossing komt. Vredig, alsof er nooit iets aan de hand was, loop je hier. Enorm gelukkig. En toch, het blijft in je hoofd spoken. Wat heb je daar meegemaakt, wat was dat allemaal? Heb je geluk gehad? Heel veel vragen komen op. En geen antwoorden. Het blijft mysterieus, wat er zich daar afspeelde. Het lonkt, wil je toch niet terug? Je bent nieuwsgierig, tegen beter weten in. Nee, toch maar niet, niet terug. Dat nooit. Maar wat dan wel? Wat ga je doen? Die kerker, hij blijft in je hoofd spoken, hij blijft aanwezig. En je zult hem altijd bij je dragen. En dat accepteer je maar. De rust keert terug in je hoofd. Waar eens beklemming en angst de boventoon voerden, heeft die nu plaatsgemaakt voor rust en innerlijke vrede.

Dit is wat ik beleef wanneer ik het album luister. Waar bij veel ambient die ik luister de drones en loops naar mijn mening té prominent aanwezig zijn, is dat hier totaal niet het geval en staan ze in het teken van de sfeer die het album uitstraalt. De field-recordings bepalen die sfeer. Eigenlijk maakt het ook allemaal niet uit. Het album neemt je namelijk mee op een reis. Een reis die misschien niet al te optimistisch is, maar wel eentje die erg mooi is. Dit maakt hem een prachtige ambient-plaat die ik iedereen aan kan raden. Luister en laat je meevoeren in de duistere muziek van deze plaat.

4,5*

Modern Guilt is Beck zoals ik hem nog niet vaak gehoord heb. Hij greep me meteen bij de kraag en bij het beluisteren van 'Gamma Ray' voor de eerste keer, leek het net alsof ik het nummer allang kende.
Het album begint met Orphans. Een heerlijk nummer, dat goed in elkaar steekt en aanstekelijk werkt. Het enige waar ik aan moet blijven wennen zijn de aaaaaaaaaaaaah's aan het einde van het nummer.
Gamma Ray is vervolgens het pareltje van het album. Niet geheel ontoevallig moet ik altijd aan de gelijknamige band denken, hoewel de muziek totaal niet met elkaar te vergelijken is. Het nummer werkt aanstekelijk, ligt in het verlengde van Orphans, maar is beter. Gewoon beter.
Chemtrails is dan heel anders. Het is minder up-tempo en meer geladen lijkt het wel. Er straalt een zekere duisternis van het nummer en dat trekt me wel. Erg geslaagd nummer datzeker.
Zeker niet in deze lijn ligt Modern Guilt. Het is meer blues-achtiger en daarom zou ik het wel een relaxed tussendoortje willen noemen. De het piano-riedeltje is overigens geniaal te noemen!
Youthless is ligt dan weer meer in het straatje van Gamma Ray. En zo zijn alle nummers in principe wel met elkaar verbonden. Ook dit nummer is goed te noemen. Het heeft diezelfde (ik zou bijna zeggen 'vibe' ) sfeer die voor dit album zo typerend is en misschien wel voor Beck in het algemeen. Helaas blijft Gamma Ray beter.
Walls is ook weer een nummer waar in principe niks op aan te merken. Goed, het album heeft een bepaalde sound die je aan moet staan. Maar wanneer hij dit doet, dan is het wel erg vermakelijk allemaal.
Een van de minste nummers van het album vind ik dan Replica. Het klinkt allemaal wel aanemelijk maar het wordt nergens spannend of uitdagend en dat mis is toch wel.
De basintro van Soul of a Man behoort dan weer tot de meest geniale stukjes van het album en laat voor mij echt blijken dat ik een Beck-album aan het luisteren ben. Heerlijk groovy is misschien wel het beste woord. Oftewel, het klopt gewoon allemaal!
Het acoustische gedeelte van Profanity Prayers maakt voor mij veel goed. Het nummer zelf vind ik een beetje mat namelijk, de gitaar gaat er goed is, maar ik begin een beetje afwisseling te missen. En daar komt dat die acoutische gitaar om de hoek kijken. Een muzikale ingreep die precies op het goede moment komt.
Ja, de aflsuiter is dan ook weer een waar Beck-pareltje te noemen. Volcano, wat is daar nog over te zeggen? Heerlijke sfeer, heerlijke melodie, heerlijke tekst, heerlijk nummer gewoon.

Maar waarom dan maar 4 sterren? Het album is immers vooral heel goed. En dat is nu juist een beetje het probleem. Het is overal vooral goed, maar dan ook niet meer. Op een paar sporadische seconden na, wordt het nergens geniaal of blinkt het uit. En dat is wat ik mis.

4*

Het is lang geleden dat ik deze plaat nog eens bewust gehoord heb.
Jammer eigenlijk, want vanaf de eerste noten klinkt het allemaal weer zo herkenbaar en mooi. Hij heeft lang op nummer 1 in mijn top 10 gestaan en de enige reden dat hij daar weg is, is omdat ik het fenomeen 'top-10' laatst anders geïnterpreteerd en dus ook ingedeeld heb.

Het verhaal achter deze plaat zou zijn, dat Bill Evans ooit had gezegd dat hij thuis het beste speelde. Daarop schijnen ze de studio te hebben omgebouwd, om vervolgens deze en Solo Sessions Vol. 2 te hebben opgenomen. En het resultaat is er naar!
Maar goed, de muziek. Ik kan de helft van het eerste nummer gewoon mee neurïen, prachtig gewoon. Het brengt rust, en misschien ook wel een beetje innerlijke vrede. Bill Evans begint te spelen en stopt gewoon niet meer. Het is een brij van prachtige noten, die niet klinisch, niet super professioneel maar gewoon menselijk klinken. Ja, er worden foutjes gemaakt. Ja, het spel van Keith Jarrett is technisch gezien beter.
Maar dit klinkt zo mooi, zo natuurlijk. Alsof het zo bedoeld was. Alsof de melodieen al jaren bestonden, maar dat Bill Evans ze heeft opgenomen. Het neemt je niet mee naar mooie grasvelden in de natuur, nee integendeel. Het neemt je mee in je eigen gedachten, in je eigen rust. Het is daarom misschien ook wel de 'lift-muziek' waar Reijersen het over had. Maar bij mij was het liefde op het eerste gezicht. Het brengt me tot rust dit. Ik ga zitten en ik luister. Er speelt van alles door mijn hoofd, en langzaamaan wordt ik rustiger en rustiger. Compleet bewust heb ik het album dan ook nooit gehoord, maar is dat nodig? Volgens mij niet.

Imaginations from the Other Side is mijns inziens het beste album dat de heren van Blind Guardian ooit hebben gemaakt. De songs die hier op staan zijn stuk voor stuk dijken van nummers, met als hoogtepunten 'Imaginations', 'A Past and Future Secret' en 'Bright Eyes'.

Zoals Kingsnake hieronder al zei: powermetal met sprookjesmetal-invloeden. En daar zit de kracht misschien ook wel in. Waar de eerste albums echt power/speed-metal album zijn, waar ik de bombast een beetje mis. En waar de hierop volgende albums juist een overkill aan bombast hebben (ik kan er nog steeds met mijn hoofd niet bij: 22 nummers op Nightfall In Middle Earth ), klopt het hier allemaal wél.

Nu luister ik dit album bijna nooit meer en ook dat zal een reden hebben. Het intrigeert me niet zo meer, niet zoals het me ooit heeft gedaan.
Maar waarom staat dit album dan toch in godsnaam op nummer 1 in mijn top 10? Ik heb het 'maar' 4 sterren gegeven en nee, dat is géén foutje. Het heeft vooral te maken met het feit dat dit 'de eerste' was voor mij. Zoals ik al ooit ergens anders heb geschreven:
'Ik weet niet precies waarom, ik denk vanwege de shirts, maar ik heb toen een cd van Bind Guardian besteld, Imaginations From The Other Side genaamd. Deze cd heeft me, toen ik hem voor het eerst draaide, helemaal omver geblazen. Wat een ruige,stoere (en weet ik wat voor clichés) muziek!! Dit was het! Ik heb die cd een aantal dagen aan een stuk door gedraaid, en ik kan er nu nog steeds graag naar luisteren, nu ik dit typ krijg ik er zelfs weer zin in... Hier begon het dus allemaal echt mee.'

En dat is eigenlijk ook de daadwerkelijke reden dat ik dit album nog altijd koester. Het is niet het meest geniale album ooit gemaakt, zeker niet. Maar het heeft mij een ontdekkingstocht gegeven die nooit voltooid zal zijn en waar zoveel moois uit kan komen. En dat is misschien nog wel belangrijker.

4*

Met enige argwaan begon ik aan dit album. Ik heb namelijk nooit ook maar enige klik gevoeld met Bruce Springsteen. Niet dat ik veel muziek van hem kende, maar de nummers die ik kende (als 'Born in the USA'), vond, maar ook vind, ik verschrikkelijk.
Misschien heb ik wel een beetje hetzelfde als jkbb, ik ken deze kant van de beste man namelijk totaal niet!

De plaat begint met Nebraska, een prachtige ballad. Zo zouden ze er meer mogen maken. Het typische is, dat ik, zodra ik deze plaat aanzet en dus dit nummer begint te spelen, ik meteen aan Neil Young moet denken. Het enige verschil is, dat deze man wél kan zingen

Daarna flippert het een beetje van leuke nummers, naar niet zo leuke nummers.
Zo vind ik Atlantic City niets, en de tekst begint me op een gegeven moment zelfs te irriteren. Daarna komt Man on the Hill, waarbij er bij mij, geheel in tegenstelling met de titel, het beeld van een auto rijdend door de woestijn opkomt. Erg mooi nummer.
Johnny 99 is dan weer minder. Ik vind het te gehaast, denk ik. Wat er precies aan het nummer schort kan ik niet echt zeggen, het raakt me gewoon niet.
Highway Patrolman daarentegen weer zeer zeker. Dit vind ik dan ook het beste nummer van het album. Erg mooi!
State Trooper is een redelijk duister nummer vind ik. Het kabbelt echter een beetje door en voor ik het weet is het nummer weer afgelopen. Jammer.
Ditzelfde heb ik bij Used Cars. Het begint me stilaan allemaal een beetje te vervelen, en ik krijg de neiging om de plaat af te zetten.
Maar gelukkig is er dan net op tijd het prachtige Open All Night, dat weer een beetje leven in de brouwerij brengt. Het blijft allemaal heel rustig, maar toch zit er iets meer snelheid in.
De laatste twee nummers zijn ook erg de moeite waard, maar ik merk dat ik begin in te dommelen. Misschien is dat ook wel de bedoeling, in de zin van: luister het s' avonds laat voor het slapen gaan, om volledig tot rust te komen. Maar goed, ik moet zometeen nog het café in om de plaatselijke Limburgse tradities in stand te houden, dus dan komt dat minder goed uit...

Maar goed, al met al is het een verrassing voor mij. Ik had nooit verwacht dat een artiest als Bruce Springsteen, zo een album zou kunnen maken. Het is érg geslaagd vind ik, hoewel het nooit mijn favoriet zal worden.

3,5*