Rumours, volgens velen een ware parel in de muziekgeschiedenis. Ik echter, heb hem al tijden niet gedraaid. Een echte reden hiervoor kan ik eigenlijk niet geven, daar kom ik nu achter. Slecht vind ik hem zeker niet, maar dat ik nou kan zeggen dat hij me compleet bij mijn strot weet te grijpen, zeker niet.

En daar ligt misschien meteen wel het probleem voor mij. De nummers zitten goed in elkaar, maar ze blijven niet hangen, op enkele na dan. Zeker, Don't Stop en Go Your Own Way zijn ware klassiekers, dat wil ik zeker niet tegenspreken. Dijken van nummers om heel eerlijk te zijn.

Maar neem nou de opener. De tekst weet niet tot me door te dringen (op het ietwat zeurderige 'I'm second hand news' na) en het nummer is als afgelopen voordat ik er erg in heb.
Het wordt zeker beter, de stem Lindsey Buckingham(?) kan me in het nummer Dreams namelijk best wel bekoren. Maar ook niet meer dan dat om heel eerlijk te zijn. Het probleem met dit nummer echter is dat het voor mij weer te lang duurt.
Bij Never Going Back Again heb ik dan weer een beetje hetzelfde als bij Second Hand News, alleen komt me hier de emotie die in het nummer wordt gestopt beter over.
Zoals ik als zei, mogen de volgende twee nummers tot de meest groten der aarde worden gerekend. Hier wil ik dan ook niet te veel woorden aan vuil maken, ze hebben 'het' gewoon.
Songbird sluit vervolgens kant A af. En ergens vind ik dat wel prettig. Dit nummer kan me namelijk wél bekoren, ik vind het zelfs erg mooi. Hierdoor word ik toch ergens aangespoord om de andere kant ook te beluiteren. Waarom me dit nummer juist wél kan bekoren? Ik denk dat dat een beetje te maken heeft met wat je in muziek zoekt (hoezo, cliché). Op dit moment luister ik erg veel naar 'After the Gold Rush' en andere dergelijke platen en deze past daar mooi bij. Een ingetogen, rustige pianoballad. Prachtig gewoon. Alleen niet zo goed als After The Gold Rush natuurlijk .

Kant B begint met The Chain. En met het beginnen van de twee-stemmige vocalen, verdwijnt mijn hoop weer. Sorry, ik vind het echt vreselijk. Het nummer zelf is helemaal niet verkeerd en ergens wel verassend. Maar nee, de vocalen beginnen me hier toch echt te storen.
Met You Make Loving Fun kan ik dan wel weer meer. De gitaren komen iets meer naar voren en het typische pop-geluid wordt iets meer naar de achtergrond verdrongen. En dat kan ik wel waarderen. Het nummer heeft verder niet zo veel om zich heen, maar dat hoeft ook niet. Het klinkt gewoon lekker. En de stem, die doet me denken aan Freddy Mercury.
Dat pop-geluid komt weer terug I Don't Want to You en dat is jammer, vind ik althans. Het is wel een van de beter pop-nummers van het album maar toch. Het blijft jammer.
Oh Daddy is een meer ingetogen nummer, een ballad in principe. En ik merk dat ik de ballads wel kan waarderen. Het is allemaal een beetje standaard, maar wel goed. En dat bevalt me.
Ondertussen merk ik dat ik in herhaling ga vallen, een teken voor mij dat de plaat maar eens snel afgelopen moet zijn. En gelukkig voor mij (en de waardering voor de plaat) komt er nog maar een nummer, in de gedaante van Gold Dust Woman. Een van de beste nummers van het album moet ik toegeven. Het kabbelt een beetje voort, maar wel op een positieve manier. Het houdt, in tegenstelling tot veel nummers op het album, je aandacht vast. Best wel een goed nummer eigenlijk.

We komen uiteindelijk uit op 3,5*. Waarom 3,5? Over het album in zijn geheel ben ik namelijk niet zo te spreken. Maar wel over Don't Stop en Go Your Own Way. En dat mag ook wel invloed op de waardering hebben vind ik.

In the Wee Small Hours straalt (voor zover ik als 19-jarige opdonder kan weten) de tijdsgeest van de jaren '50 als geen ander uit. De verslagenheid, de bedroefdheid, maar ook de hoop. De hoop op betere tijden. Dit is hoe ik dit album ervaar. De muziek moet zeker in zijn tijd geplaatst worden. Anders denk ik niet dat iemand het zo zou kunnen waarderen. Ik plaats het dan in de hierboven omschreven tijd. De tijd na de Wereldoorlog en de tijd van het opnieuw beginnen.

In die zin is het album ook erg geslaagd. Vanson geeft al aan:
"Actually, the very first 'concept' album. The idea being you put this record on after dinner and by the last song you are exactly where you want to be. Sinatra said that he's certain most baby boomers were conceived with this as the soundtrack."
(The Observer, 20 Maart 2005)
En hoewel ik niet bepaald een babyboomer ben, komt het album precies zo op me over. Ik waan me in een restaurant in de jaren '50. Waar de etiquette nog heerste, waar je geen krijsende baby's hoorde en toen de wereld nog beleefd was. Daar zit je dan en geniet je van wat je hebt. Het is niet veel, maar je bent blij dat je dit hebt kunnen bereiken. Er komen betere tijden, daar ben je van overtuigd, maar wat later komt, daar hoef je nog niet mee bezig te zijn. Misschien is het ook wel een zekere onbezorgdheid. Je hebt immers al zoveel meegemaakt. Maar ik denk dat het eerder vertrouwen en hoop is, stille hoop.
Het album klinkt dus niet bepaald vrolijk. Het is ingetogen en beheerst, vooral heel beheerst. Frank Sinatra doet geen gekke dingen, het blijft allemaal vrij veilig, maar wel goed.

Ikzelf krijg dan een zeker gevoel van weemoed. Ik heb geen idee waarom, ik leefde namelijk toen nog niet. Maar toch, het toen intrigeert je en dit album maakt me nieuwsgierig naar dat toen. En neemt me mee. Frank Sinatra laat je op deze manier in zijn wereld, de wereld van vroeger. Hij neemt je mee op deze reis en begeleid je, laat je dingen zien en laat je dingen aanvoelen.
En daar kun je alleen maar respect voor hebben.


4*

Zo en dan nu eindelijk mijn review voor Dj2Jelle

Hij vroeg mij om een review te plaatsen bij dit album, en met een gezonde nieuwsgierigheid (ook doordat ik Pendulum best wel aardig vind) ben ik dit album gaan luisteren.
Maar helaas, het kan me niet bekoren.
Het album begint met Miniamba. En ik moet zeggen, het is nog niet eens zo onaardig. Het klinkt wel aardig, en op zich past het ook nog wel in het electro-hoekje dat ik wel kan waarderen. Maar het is zo veel van hetzelfde.
Daarna Dreadlock. En meteen valt me op, dat ondanks dat er eigenlijk geen tekst is, de titel van het nummer continu herhaald wordt (net als bij Miniamba eigenlijk). En geef toe, een keer is dat leuk, maar nu begin ik toch bang te worden dat we vervolgens dit grapje bij ieder nummer gaan krijgen. Maar goed, Dreadlock is iets 'harder' dan de opener en daarmee misschien ook wel iets interessanter, ware het niet dat die eeuwige herhaling er weer in zat. Ik heb het idee dat ik na een minuut het hele nummer wel ken, en dat is erg jammer.
Dan Black Dragon, het nummer heeft iets omheilspellends over zich heen en ik ben in ieder geval blij dat niet de titel van het nummer continu herhaald word. Stiekem begin hoop te krijgen dat dit toch een mooi nummer gaat worden. Maar helaas, die eeuwige herhaling komt weer terug, en hoewel er veel op de achtergrond gebeurd is de beat mij te prominent aanwezig.
Thunder & Lightning begint wel goed, dat moet ik toegeven, en het is ook wel het beste (maar volgens mij ook wildste) nummer tot nu toe, hoewel dat niet zo moeilijk was. Helaas kakt het nummer na een halve minuut volledig in, en is de lol er alweer snel vanaf.
De titel van Bring the Noise geeft mij hoop. Ik begin te hopen op een Justice-achtig nummer, hoewel ik eigenlijk niet kan zeggen waarom. En hoewel het niet helemaal is wat ik er van verwachtte, kan ik wel zeggen dat dit het beste nummer tot nu toe is. Het was mij al duidelijk dat dit een album is, die in clubs gedraaid dient te worden, maar dit nummer versterkt dit gevoel alleen maar. Nu komen we op het punt van: 'ik zou het thuis nooit draaien, maar het is niet verkeerd, zeker niet in een club'. Iets wat ik tot nu toe nog niet heb gehad. Toch vind ik het nummer te lang.
Ook Jack The Groove pas in dit straatje, het is best aan te horen maar om nou te zeggen dat het allemaal geweldig is, nee.

Helaas, maar ik heb op dit moment besloten om de rest van de cd niet meer te beluisteren. Het is totaal niet mijn ding, en ik moet er niet aan denken dat ik nog een half uur verder zou moeten luisteren. Ik zal mij daarom ook van stem onthouden.
Het is voor mij gewoon te veel van hetzelfde. Natuurlijk, bij ambient (een genre wat ik toch regematig beluister) is dit ook het geval, en er gebeurd hier ook veel op de achter grond. Maar het punt waar ik mee zit, is dat de beat (die bij hardere electronische genres er voor zorgt dat je er op mee kunt springen en doen), de achtergrond geluiden wegdrukt. En dit is dan ook het grote verschil voor mij. Bij ambient staan de achtergrondgeluiden ten dienste van de muziek, en voegen ze iets toe. Hier voegen ze niets toe, doordat de beat het in principe voor mij verpest, aangezien enige diepgang in de hoofdmelodie ver te zoeken is.