Neil Young, ik heb er maar een beetje een rare band mee. Ik ken het album Harvest al erg lang en ondanks dat ik het altijd wel goed vond, zette ik het nou niet echt bepaald vaak op. Vorig jaar heb ik hem zelfs live gezien en in tegenstelling tot het gros van de mensen, vond ik hem hopeloos arrogant en ongeïnspireerd. Maar toch heb ik laatst blijkaar het licht gezien. Harvest, Live At Massey Hall en deze, allemaal heb ik ze inmiddels op 4,5* staan. En niet voor niks! Op de een of andere manier weet hij me nu wél echt te raken.

De opener is meteen al een schot in de roos. Een van de beste nummers van de heer Young, mijns inziens tenminste. Tekstueel vind ik het in ieder geval erg sterk. De songstructuur is overigens niet bijster interessant, maar het luistert erg makkelijk weg, en brengt je meteen in de sfeer waarin je wil zitten als je Neil Young gaat luisteren.

Die sfeer wordt meteen voortgezet in het mooiste nummer van het album, namelijk After The Gold Rush. De (overigens niet al te beste) stem van Neil Young komt hier volledig tot zijn recht. Voor mij is dit hét nummer waar alle singer-songwriters een voorbeeld aan mogen nemen, prachtig gewoon!

Daarna Only Love Can Break Your Heart. Het vloeit allemaal zo vanzelfsprekend in elkaar over. Alsof het zo voorbestemd is. Geniaal gewoon. Het mag misschien zeurderig klinken, maar daarvoor luister je naar Neil Young, is het niet? Het zit qua 'swing-gehalte' een beetje tussen de eerste twee in, maar vormt daarom misschien ook wel zo een logisch voortvloeisel.

Southern Man rockt dan weer meer. Die tussenstukjes, waar Neil Young tegen het schreeuwen aanzit, maken het nummer helemaal en zorgen er voor dat het ook echt blijft rocken. Prachtig nummer met ook een erg mooie solo. Zoals Stijn_Slayer al zei, het klopt gewoon allemaal.

Till The Morning Comes is voor mij dan weer meer een intermezzo, maar een verdomd goeie! Het nummer heeft natuurlijk niet veel om zich heen, maar weet wel te boeien. Misschien komt het wel door de trompet, ik weet het niet. Maar het is in ieder geval erg goed opgebouwd.

Oh, Lonesome Me ligt weer meer in het straatje van After The Gold Rush. Een beetje meelijwekkende en sentimentele tekst, maar daar kan ik me niet aan storen. Het gevoel druipt er van af, en dat spreekt me gewoon heel erg aan. Misschien is dat ook wel het sterke punt (want dat zal hij toch wel een moeten hebben) van Neil Young. Hij brengt alles zo enorm overtuigend en ik heb echt het idee dat ik daar in de VS midden in de woestijn op een ranch naar hem zit te luisteren, geniaal!

In tegenstelling tot Oh. Lonesome Me, is Don't Let It Bring You Down niet bepaald sentimenteel en meelijwekkend en dat merk je meteen. Toch weet Neil Young erin te slagen het allemaal niet cliché te laten klinken. Het klinkt gewoon goed.

Dan Birds, begint met een prachtige piano-intro. Ik ben heel erg van de sferen die gecreeërd worden en daar zit het hier zeker wel goed mee! Het ligt weer in het straatje van After The Gold Rush en dat bevalt me wel. Gewoon, rust, alsof hij het kunstje al 30 jaar beheerste.

When You Dance I Can Really Love is misschien wel het meest rockende nummer op het album. Ik merk dat ik meer van de ballads ben, maar deze gaat er ook heel erg goed in. Het enige jammere vind ik, zijn de sfeer-wisselingen. Het 'rockende' wisselt zich af met de ballads, waardoor er niet echt één sfeer wordt gecreeërd, iets wat me bij dit nummer toch wel duidelijk word.

I Believe In You, als ik er dan één zou moeten aanwijzen, dat het minste nummer zou zijn, dan zou het deze maar worden. Eigenlijk is met het nummer niks mis mee, en menig artiest zou er trots op mogen zijn. Maar helaas blijft dit nummer het minste hangen van alle nummers, en dat is toch wel jammer.

Maar goed, dit klein foutje wordt natuurlijk weer meteen goedgemaakt met een enorm goede afsluiter. Met Cripple Creek Ferry eindigt Neil Young zoals hij begonnen is op dit album. Een redelijk kort, maar wel opgetogen nummer, wat het toch wel speciaal maakt.

Al met al dus een érg goed album. Ik heb getwijfeld over de 5*, maar helaas moeten we streng zijn en vanwege het ontbreken algemene sfeer én vanwege I Believe In You, toch maar 4,5*