Blackwater Park is en blijft voor mij een speciaal geval. Het is een geweldige plaat die heel erg goed op mij over komt, mits ik er voor in de stemming ben. En dat is ook meteen het nadeel aan de plaat. Ik kan er bijna nooit met volle teugen van genieten. Maar áls ik dan ook echt in de stemming ben, is hij geniaal en weet hij me een dik uur lang te boeien!
Dit album is moeilijk nummer voor nummer te beoordelen, aangezien het voor mij echt een brok gevoelens is. Gevoelens van onvrede, pijn en agressiviteit voeren hier op het eerste gehoor de boventoon. Dit zijn natuurlijk niet de meest positieve gevoelens, maar deze worden dan ook gelukkig ruimschoots gecompenseerd door de acoustische stukken, die voor mij de rust, vrede en harmonie vertegenwoordigen. Zo krijg je dus een wisselwerking tussen de twee uitersten. En ik luister het album dan ook vaak als ik vertwijfeld, geschokt of teneergeslagen ben. Het brengt je uiteindelijk vooral rust, maar het geeft je ook genoeg ruimte om je af te reageren en even alles er uit te laten komen. Dit werkt dan ook versterkend, en heel typerend hier voor is het eerste nummer. Het begint vrij hard, waardoor je je agressie even flink kwijt kunt, waarna er een aantal rustige stukken komen, om even pauze te nemen, en eigenlijk in te zien dat het allemaal zo slecht nog niet is.
Het klinkt heel raar, maar het is voor mij een soort trip door de gebeurtenissen die zich dan hebben afgespeeld. Je denkt er over na, komt irritaties tegen, gooit die er uit om vervolgens compleet tot rust te komen.
Dit geldt echter niet alleen voor de nummers op zich maar ook voor de plaat in zijn geheel. Natuurlijk, de afsluiter en tevens ook het titelnummer is zeker geen ballad te noemen, maar dat is ook niet noodzakelijk. Het hoeft niet altijd in rust te eindigen. Het is een proces, en als er aan het einde van dat proces alle agressie uit is, dan is het ook goed. Daar is een rustig einde niet noodzakelijk voor.

Zoals jullie wel merken vind ik het een prachtig album, maar heeft het zoals ik al zij ook een speciale band met me. Ik luister het album amper, en als ik het luister, is dat vaak op de pc of zo terwijl ik de cd wel thuis heb staan (maar ja, huisgenoten...). Áls ik echter de plaat luister, doe ik dat met een reden, en ik moet zeggen; hij heeft me nog nooit teleurgesteld. Het is voor mij een middel om moeilijke tijden door te komen. Er kleven vele herinneringen aan dit album, die vaak niet al te leuk zijn, maar is dat een reden om hem minder te waarderen? In tegendeel, het geeft maar weer eens aan wat voor effect dat dit album kan hebben.
Ik kan gewoon niets anders doen dan dit album vijf sterren geven.

5*