Dit is met zekerheid het meest afwisselende album van Queen te noemen. Van een punk-achtig nummer als Sheer Heart Attack tot aan een Beatles-achtige All Dead, All Dead. Alles staat er op. En dat maakt het ook tot een van mijn favoriete Queen-albums.

Het album begint met een klassieker, We Will Rock You. Gewoonweg een geweldig nummer, dat nog steeds vaak gedraaid wordt, en terecht. Het nummer heeft gewoon een enorme kracht in zich, die eigenlijk niet te omschrijven is. Maar goed, eigenlijk kent iedereen het nummer wel en dat zelf ook wel genoeg.

We Are The Champions is er nog zo een. Het perfecte overwinnings-lied zullen we maar zeggen. Althans, zo wordt het tegenwoordig gebruikt, alleen het stukje

We are the champions, my friend
And we'll keep on fighting till the end
We are the champions
We are the champions
No time for losers, 'cause we are the champions
Of the world

kent echt iedereen. Jammer, want het nummer zit verder ook erg goed in elkaar. De ingetogen stukken, waarin wordt verteld wat je zult moeten doorstaan, tegenover het extraverte en uitgesproken refrein, prachtig!

Dan komt er dus een van de uitersten van het album, namelijk Sheer Heart Attack. Het nummer hangt zo ongeveer tegen te punk aan. Het is agressief, snel en hard (voor Queen begrippen). En het kan me beter bekoren dan de meeste punk-nummers om heel eerlijk te zijn. Maar dat kan ook aan het feit liggen dat ik niet van punk hou. Hier zitten namelijk toch zeker nog een aantal typische Queen-elementen in.
Om meteen over te gaan naar het andere uiterste van het album, namelijk All Dead, All Dead. Bij dit nummer moet ik meteen denken aan The Beatles. De samenzang en de melodie, het zou zo op een Beatles-album hebben kunnen staan. Ook valt me op, dat de stem van Freddy Mercury dan best wel bij die van de vier Beatles past. Dit is iets wat ik eigenlijk nooit had verwacht. Het nummer zelf is er eentje van de mooiste in zijn soort. Een heerlijke rustige piano-ballad. Erg mooi.

Spread Your Wings heb ik voor het eerst in een cover-versie van Blind Guardian gehoord. Die cover vond ik al erg mooi, maar het origineel is, zoals zo vaak, nog mooier. Het is weer een redelijk rustig nummer, maar oh zo mooi. Een positief nummer, dat je opbeurt en nieuwe energie geeft. Prachtig.

Fight From The Inside is dan een ouderwetse rocker. Eentje zoals we die van Queen kennen. Verder heeft het echter niet zo heel veel om zich heen en is het een goed nummer. Niet meer, niet minder.

Get Down, Make Love is dan weer een heerlijk log, langzaam nummer. Het geeft de voorzet voor het komende, échte bluesy nummer Sleeping On The Sidewalk. Het blues-achtig zit hier ook al in namelijk. Hier ontwikkelt het nummer zich echter nog tot een funk-achtig rock-nummer, terwijl Sleeping On The Sidewalk echt de blues-kant op gaat. Sleeping On The Sidewalk vind ik van de twee eigenlijk het best gelukt. Get Down, Make Love is ook erg leuk, maar wordt op den duur te lang. En dat is al snel voor een nummer dat amper 4 minuten duurt.Sleeping On The Sidewalk swingt gewoon meer.

Om vervolgens de stijl maar weer eens helemaal om te gooien, is het volgende nummer 'Who Needs You' heel erg lichtvoetig en zomers. Amper elektrische gitaar, wel een akoestische en een vrolijke melodie. Heerlijk nummertje om bij weg te zakken om een warme zomermiddag, zoals het als alles goed gaat vanmiddag gaat worden.

Goed, terug naar de rock, moeten de heren van Queen hebben gedacht. En dat doen ze op het volgende nummer ook zeker. Hoewel het van minder niveau is dan kant A, kan dit ook goed mee en voegt ook dit nummer iets toe aan het album. Het is het langste dan er op staan. En ook het best uitgewerkte. Misschien moet ik dit nummer gewoon nog een aantal keer draaien voordat het zich echt prijsgeeft.

Het slotnummer is, zoals de titel al aangeeft, erg melancholisch. Maar ik vind het niet echt geslaagd. Ik vind het té. Niet dat het slecht is, maar ik vind er gewoon niks aan. Het brengt niets in me omhoog en voor het grootste deel ligt dit aan de zang. De piano is goed om aan te horen en eigenlijk zelfs gewoon mooi. De zang is alleen zo zeurderig en zielig geschreven dat het me gewoon echt niets doet.

Al met al zou ik voor kant A 4* geven en voor kant B 3,5*, dit brengt ons op 3,75* wat ik afrond naar 4*. Dit omdat het zo een enorm afwisselend album is, waarop Queen naar mijn mening laat zien waar het allemaal toe in staat is. De mindere kwaliteiten en de echt goede kwaliteiten komen hier naar boven. Terwijl het experiment niet wordt geschuwd. Klasse!

4*