menu

Hier kun je zien welke berichten wouter8 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

AC/DC - High Voltage (1976)

4,0
En toch blijft dit een van de beste platen van AC/DC naar mijn mening. Je hoort duidelijk de blues-invloeden (vooral 'The Jack), en eigenlijk bevalt me dat wel.

Het album begint met It's A Long Way To The Top, een erg mooi en vermakelijk nummer. De doedelzak doet het bij mij erg goed en een betere openere kun je je haast niet voorstellen. Eigenlijk is er op het hele nummer niets aan te merken, maar als ik dan toch iets moet noemen, dan maar de lengte. Het had van mij na 4 minuten wel op mogen houden eigenlijk.

Daarna Rock 'N' Roll Singer. Een van de nummers die later niet op de live-albums en de best of-albums zijn beland en daarom een beetje een buitenbeentje voor mij. Ik heb altijd het idee, misschien wel terecht, dat wanneer je die albums kent, je eigenlijk wel genoeg kent van AC/DC. Soms heb ik gelijk, vind ik, in dit geval echter niet. Het nummer vind ik zelf best goed geslaagd, nee niet geweldig, maar dat hoeft ook niet.

Dan The Jack, wederom een pareltje. Zoals ik al zei, zijn de blues-invloeden hier wel erg goed terug te vinden en eigenlijk vind ik het ook wel passen. Het nummer is natuurlijk geen muzikaal hoogstandje, maar daar gaat het bij AC/DC ook niet echt om. Het is gewoon zeer vermakelijk, evenals de tekst overigens.

Live Wire is dan samen met Little Lover misschien wel het minste nummer op de plaat. Het kan me helaas niet echt grijpen. Het past helemaal in het album-plaatje, dat zeker. Maar voor mij is het een tussendoortje waar je even doorheen moet. Hoewel de 'solo' wel erg tof is overigens.

T.N.T. is voor mij zeker een van de pareltjes op dit album. Wát een nummer is dat toch! Totaal niks op aan te merken en een nummer zoals alleen AC/DC ze kan maken. De stem van Bon Scott past perfect en het T.N.T. van, voor zover ik weet, Angus maakt het geheel nog een beetje gemener. Perfect gewoon!

Bij Can I Sit Next To You Girl lijkt het alsof de blues-gitaar weer van de muur wordt gehaald. Het rockt gewoon en ik kan me goed voorstellen dat mensen hier het Rock 'N' Roll-gevoel bij hebben (iets waar de gebroeders Young wel mee overweg konden). Het nummer is voor mij van het kaliber Rock 'N' Roll Singer. Een niet-single die toch wel erg goed is. Vooral dat gitaarloopje is echt erg goed!

Het probleem voor mij bij Little Lover is, dat het het enige nummer op de plaat is die niet bepaald bij mij blijft hangen. In tegenstelling tot de andere nummers, vind ik de stem van Bon Scott hier zelfs een beetje zeurderig klinken en op sommige momenten (vooral in het begin) moet ik denken aan de Beatles! Normaal zou dit geen bezwaar zijn. Maar met alle respect, hier vind ik het niet echt passen.

She's Got Balls is voor zover ik weet een van de eerste nummers die AC/DC ooit schreef. En ach, het is zeker geen verkeerd nummer. Het is een ode aan Scott's ex-vrouw (de relatie ging uit toen hij besloot Dave Evans op te volgen). Het is geen wereldnummer, dat zeker niet. Maar gezien het tijdstip waarop het nummer geschreven is, moet ik zeggen dat het wel erg lekker klinkt.

En ja, afsluiten met een klassieker kan natuurlijk nooit kwaad. Wát een nummer is High Voltage toch! Het rockt de pan uit en dat is ook de reden dat ik AC/DC luister. Muzikale hoogstandjes zijn het niet, maar het klinkt allemaal oh zo lekker. Zo ook dit nummer en echt, het behoort tot de groten!

Al met al kent het album zijn 'ups en downs', maar over het algemeen ben ik zeker positief. De blues-invloeden zijn hier nog duidelijk te merken, iets wat later steeds meer zal vervagen. Ik persoonlijk vind het wel jammer en zal dit album altijd als een van de besten van de band blijven zien. Het blinkt niet uit, niet vergeleken met andere bands dan. Maar moet dat? Ik denk niet dat AC/DC daar de band voor is. Het rockt gewoon lekker.

4*

Acid Mothers Temple & The Melting Paraiso U.F.O. - 41st Century Splendid Man (2002)

Alternatieve titel: 41st Century Splendid Man Returns

4,0
41st Century Splendid Man is een van de weinige EP's van deze Japanse psychedelische band en om de een of andere reden worden die EP's en deze in het bijzonder niet echt gewaardeerd op MuMe. Ik vind deze echter zeker de moeite waard.
De EP begint heel rustig en sferisch met het titelnummer, namelijk 41st Century Splendid Man. De titel doet natuurijk een beetje futuristisch aan (41st Century, dat duurt namelijk nog wel even) maar dat is de muziek totaal niet. Het doet me bij vlagen zelfs een beetje denken aan Bass Communion (zie mijn review hier). Het weet namelijk een spookachtige mystieke sfeer neer te zetten waar je niet meteen vat op kunt krijgen. Helemaal op de achtergrond echter hoor je ook een aantal 'Japanse' invloeden, als een panfluit en dergelijke. Deze voegen mijns inziens wel een en ander toe aan de sfeer, die vooral mystiek blijft, maar naar het Oosterse gaat neigen. Later in het nummer komen er pauken naar voren en worden het nummer dreigender. Dit is vooral bedoeld als opstapje naar het tweede nummer denk ik.
Het tweede nummer bouwt hier namelijk op voort. Het begint allemaal namelijk weer heel mystiek en het lijkt wel of een schreeuw van een persoon tot in het eindige is verlengd. Langzaam maar zeker echter, komt de dreiging weer naar voren. Ditmaal alleen wordt het geluid naarmate het nummer vorderd steeds harder. Langzaam maar zeker is er ook steeds meer sprake van een gitaar die mee gaat spelen, hoewel het allemaal wel erg mystiek blijft. Ook valt me op dat er hier ook gebruik wordt gemaakt van 'bliepjes', die ik op het eerste nummer, waar ik het meer zou verwachten, niet heb gehoord. Het nummer blijft echter wel redelijk rustig en van een echte climax is dan ook geen sprake.
Het derde en alweer laatste nummer van deze EP is dan ook meteen het kortste van allemaal. Het begint redelijk aggressief met een snelle drum en een gitaar die onheilspellend klinkt. Dit tempo wordt vervolgens alweer snel teruggenomen om met allemaal, deze keer wel, futuristische geluiden/bliepjes en weet ik niet wat, een heel sfeer te vormen. Dit nummer is mijns inziens bedoeld om nog een keer een climax/anti-climax effect te creëeren en dat lukt ze best goed. Het eindigd zoals het zou moeten eindigen, namelijk erg futuristisch en dat is toch wel het idee dat ik bij de albumtitel kreeg. Het enige minpunt echter is, dat ik dit al snel zat zou worden. Gelukkig duurt het nummer dan ook niet al te lang en is de EP afgelopen voordat ik er erg in heb.

41st Century Splendid Man is al met al een tamelijk goede EP van dit Japanse collectief. Het sleutelwoord wat me op dit moment te binnenschiet is 'verrassend'. Het volgt niet de platgetreden paden en vervalt gelukkig niet in standaars Post-rock. Hier is namelijk totaal geen sprake van, aangezien de climaxen totaal niet zo nadrukkelijk aanwezig zijn. De Ep vormt en geheel, hoewel het eerste nummer hier wel de grootste rol in heeft en het derde nummer in principe als een lange outro fungeert. Dit is voor mij in ieder geval positief, aangezien ik het eerste nummer dan ook veel beter vind. Het is een degelijke EP geworden, die vooral verrassend maar niet vernieuwend is.

4*

Agalloch - The White EP (2008)

4,5
Waar The Mantle mij na al die tijd nog steeds niet kan bekoren, is dit album des te beter.
Een prachtig ingetogen album dat een sfeer weet te zetten van hier tot Tokyo en terug. Donker is het beste woord, maar wel sfeervol donker. De pianopartijen voeren de boventoon en ik persoonlijk vind dat wel zo prettig.
Ik las dat het een album met leftovers van voorgaande albums was, maar ik merk er bitter weinig van om heel eerlijk te zijn. De nummers passen bij elkaar en lopen in een zekere mate ook in elkaar over. Het is een geheel, iets wat ik knap vind, wanneer een EP alleen maar uit leftovers bestaat.

Meest geniale moment op de EP is misschien wel het laatste stuk van Sowilo Rune, waar een man begint te praten. Het hele nummer is heerlijk ingetogen, om vervolgens tot perfectie te komen met een beschouwend stukje. Dit gaat door in Summerisle Reprise, waar de man nog een keer iets verteld.
Dit is eigenlijk wel het meest typerende stukje van het album. Het straalt namelijk een moment van reflectie uit. Bij het luisteren kom je tot rust en denk je na, over van alles. Wat is er nu mis gegaan, wat ging er goed? Even een pas op de plaats en even een heroverweging, dat straalt dit album uit.

Ik vergelijk dit album met Damnation van Opeth. Het is een rustpunt in het oeuvre van de bands. Maar waar bij Opeth mijn voorkeur gaat naar een album als Blackwater Park, waarbij toch de grunts overheersen, is dit hier niet het geval. De grunts van Agalloch hebben me nooit kunnen bekoren, en onder andere door de afwezigheid daarvan op deze plaat, komt een prachtig stukje muziek naar boven drijven.

4*

Alphaville - Forever Young (1984)

3,5
Alphaville heb ik, net als velen met mij denk ik, leren kennen via 'Forever Young'. Geweldig nummer vind ik dat. Het lijkt me dan ook logisch dat je dan met dit album begint.

Wanneer de opener 'A Victory Of Love' begint, weet je meteen dat je met een jaren '80 album te maken hebt. Het is donker, de synthesizers zijn ruimschoots aanwezig en de invloed van Depeche Mode is duidelijk te merken. Later echter kom je er achter dat het toch echt Alphaville is. Het wordt 'vrolijker' en de typische stem die ook op 'Forever Young' te horen is komt weer naar boven. Prima nummer overigens dit, hoewel het een beetje cliché eindigt.

Volgens mij (en correct me if I'm wrong) wordt er op Summer In Berlin door iemand ander gezongen. Het is iets minder opgetogen en 'dansbaar' dan 'A Victory Of Love', maar het maakt het wel een beter nummer naar mijn mening. Het jammere is echter dat het op den duur een beetje gaat vervelen.

Dan is het tijd voor de eerste single en die begint meteen spannend. Net alsof je in een sci-fi film bent beland. En dat is wel een beetje de sfeer die het hele album uitstraalt. Een beetje futuristisch. Dit nummer staat echt een klasse hoger dan de twee voorgaande nummers (hetzelfde geldt overigens voor 'Sounds Like A Melody en 'Forever Young'). En dat is eigenlijk wel een beetje de reden waarom het album maar 3,5* krijgt van me. De singles die zijn uitgebracht zijn echt van een grote klasse, maar de rest van de nummers blijven daar dan ook ver bij achter.

'To Germany With Love' is daar een voorbeeld van. Het begint allemaal weer hoopgevend. En ookal is het basloopje best vermakelijk, het heeft het niet. Het mist iets, misschien wel die hitgevoeligheid, ik weet het niet. Er wordt in ieder geval genoeg afgewisseld en het zit ook goed in elkaar, maar het raakt me niet.
Dit geldt ook voor Fallen Angel. Alhoewel het geheel hier meer kan waarderen. Het is weer lekker vrolijk, simpel. En dat is hoe ik Alphaville wil horen. Later vervalt het nummer echter jammer genoeg een beetje in clichés en zakt mijn waardering voor het nummer totaal in elkaar.

Maar dan, het moment waarop ik heb gewacht. Forever Young! Het blijft een geweldig nummer. Het heeft gewoon iets. Het is totaal anders dan de andere nummer. Het heeft een ingetogen 'air' over zich heen en grijpt me gewoon bij de strot! En ja, de synths-solo aan het einde van het nummer maakt het geheel gewoon compleet af, niks meer aan doen!

Helaas vervallen we daarna weer in clichés en voor mij is 'In The Mood' verreweg het slechtste nummer van het album. Het is clichématig en een typisch voorbeeld van waar het met de muziek in de jaren '80 fout ging/kon gaan. Jammer, want het haalt het niveau wel erg omlaag.

Gelukkig is deze domper maar van korte duur, want dan is het tijd voor weer een nummer van het kaliber 'Big In Japan', namelijk 'Sounds Like A Melody'. Ik heb de extended versie op 12” en ik moet zeggen dat dat toch wel iets toevoegd. Deze versie voldoet echter ook zeker aan mijn behoeftes. Weer een heerlijk vrolijk en goed nummer.

Lies en The Jet Set spreken me dan weer iets minder aan. Het is niet slecht en het is niet goed, een beetje nietszeggend eigenlijk. En dat is jammer. En eigenlijk is dat ook typerend voor het hele album, ik wordt er niet warm of koud van (afgezien van de singles dan). En dat brengt me dan ook op een score van 3,5*.

Anathema - A Natural Disaster (2003)

5,0
Na mijn ervaringsverslag bij dit album, plaats ik er nu eentje bij mijn favo album allertijden: A Natural Disaster.


Harmonium begin heerlijk dromerig en rustig. De tekst kan ik onderhand wel dromen, maar is niet minder goed. Erg sterk aan het nummer vindt ik dat, ondanks het zo rustig is en zich vaak herhaalt, niet gaat vervelen. De bas in het nummer maakt het allemaal erg mooi. De perfecte opener van dit album, aangezien je zo wordt in geleid in de sfeer en het climax gevoel, hoewel het dromerige erg abrupt wordt onderbroken. Dit vindt ik gelijk het beste aspect van dit album. Ik heb altijd het gevoel dat in ieder nummer een climax zit verwerkt, maar dat het album zelf ook een geheel met climax is. Erg speciaal

Balance begin met zo een heerlijke intro waar je weer erg rustig van wordt. De stem van vindt ik hier zo heerlijk passen, het geeft me een gevoel van rust. En dan komen de gitaren, heerijk! krijg op dit moment altijd kippenvel en wordt weer helemaal gelukkig. Het nummer eindigt vrij plotseling, maar precies op het juiste moment.

Closer begint natuurlijk weer erg rustig. Maar ik weet niet goed wat ik met dit nummer aanmoet. De begin riff, gaat over en weer door mijn koptelefoon, waardoor ik altijd erg verward wordt en ik niet goed weet of dit nu aan mijn ligt of aan de muziek. De electronische stem past precies in de sfeer die hier gecreeërd wordt. Waar ik Harmonium en Balance nog een beetje beschouwde als inkomertjes, is dit een prachtig nummer, wat ongemerkt steeds harder wordt totdat je aan het einde van het nummer er ineens achterkomt dát het harder wordt (jammer genoeg, is dat effect na 50 luisterbeurten een beetje, maar dat kun je Anathema niet kwalijk nemen). Verder steekt het nummer perfect in elkaar, omdat je niet eens merkt, dat er eigenlijk continu wel hetzelfde wordt gespeeld, of in ieder geval is wat er op lijkt. En na het hoogtepunt van de climax deint het nummer weer lekker rustig uit met een of ander luchtalarm of iets dergelijks, erg cool gedaan.

Are You There, is mijns inziens het enige 'normale' nummer op de cd, maar daarom zeker niet het minste! Het is zelfs een tijd mijn favoriet op het album geweest (misschien kwam dit ook doordat ik het album toen nog niet zo goed kende). De zang vindt ik erg mooi, en de effecten die erachter 'spelen' passen precies in de sfeer. En dan, die gitaar heerlijk!
Meezingen kan ik niet laten en ik wordt voor het eerst weer echt de wereld van dit prachtige album in gezogen en krijg meteen weer de neiging op het op repeat te zetten. Het beste aspect van dit nummer vindt ik dat de stem/zang erg veel ruimte krijgt. Een hele simpel achtergrond van muziek en that's it. Meer is ook niet nodig en zou het nummer alleen maar minder maken.

Childhood Dream begin harstikke leuk met die kinderstem, alleen ken ik jammer genoeg niet de gedachte erachter. Ik gok dat Anathema hier gewoon een droom van een kind wilde audioseren (is dat een woord?). Wel erg aangenaam na Are you There, lekker rustig, het enige rustpunt op de cd, mijns inziens. En zelfs nu ontdek ik nog steeds nieuwe dingen in het nummer!

Dan, Pulled Under, het agressiefste nummer op het album. Begin lekker onheilspellend en voor het eerst vindt ik de grunts/screams zelfs mooi en passend. Heerlijk dit nummer, en Anathema laat zien dat ze ondanks de dromerige sfeer van het album ook nog kunnen rocken, en hoe! Ik weet nog steeds niet precies hoe het nummer ritmisch precies in elkaar steekt, maar dat maakt het alleen nog maar heerlijker, ik laat me iedere keer weer verassen. De climax is hier natuurlijk ook weer duidelijk aanwezig, hoewel hij deze erg vroeg (niet negatief!) komt, waarna het nummer, wat afzwakt maar net op het moment dat het wil gaan vervelen, terugkomt met prachtig gitaarspel en electronische geluiden. Heerlijk!

A Natural Disaster is weer een topnummer, waar ook dat zelfde gevoel terugkomt, als bij closer, die verwarring. Vooral wanneer je een vrouwenstem hoort, dat was het laatste wat ik had verwacht toen ik dit album voor het eerst hoorde, maar nu past het perfect in het plaatje. Ook hier ontdek ik nog steeds nieuwe dingen in. En weer kan ik het meezingen niet laten en wordt ik voor de zoveelste keer meesleurd in een wereld van rust en acceptatie. Want daar gaat de tekst tenslotte over, tenminste dat in mijn interpretatie. De gitaar is hier best aanwezig, maar dat mag ook zeker en vooral op de manier waarop die bespeeld wordt. Rillingen!! Nog één keer het refrein, voor in hoeverre dat er dan ook mag zijn, voordat het nummer langzaam maar zeker heerlijk uitdeint (vooral de mannelijke stem(men) ertussen is er mooi) en we weer terug komen in de normale wereld voor het volgende nummer namelijk;

Flying
Het beste nummer van de cd, vind ik. Heerlijk sfeervol, en ik wordt er echt altijd rustig van. Hier komt de zang wat mij betreft het beste tot zijn recht, mede door de tekst die gezongen wordt, 'It feels like I'm Flyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyying, aboooooooooooooooove you'. Geweldig! Nu ik het weer luister (ik heb het album lange tijd niet meer beluisterd) weet ik weer waarom het mijn nummer 1 is, geen twijfel mogelijk. De solo, daar zijn geen woorden voor, ik wordt gedwongen door mezelf om luchtgitaar te spelen en verkeer in een soort roes (heb zelf nooit drugs gebruikt, dus ik weet niet of dat hetzelfde is) waar ik niet uit wil. Nog even genieten en dan;

Electricity, ja wat moet ik hier over zeggen. Ik vind het het minste nummer van het album, samen met balance. Niet dat ze slecht zijn, dat zeker niet, integendeel zelfs. Maar me echt mee slepen zoals de andere nummers dat doen, nee dat is hier niet het geval. Het lijkt wel het laatste rustpunt voor het slotnummer, maar echt nodig is dat niet. Zoals ik net al zei, het is een goed nummer, mooie opbouw, heerlijk pianospel en lekker rustig. Maar de sfeer die in de rest van het album zit, kan het niet over brengen. Het mist iets.

Ja, over Vviolence is natuurlijk zo veel te zeggen. Dit nummer is gewoon briljant. De piano leidt alles mooi in, waarna er je denkt, nu mag er wel eens wat gebeuren. Maar terwijl ik dit denk, wordt ik er eigenlijk aan herinnerd dat dit gewoon heerlijk is, en ik eigenlijk helemaal niets anders wil. Die rust keert weer terug en die staat me wel aan. Niet dat er niets gebeurt, integendeel, maar en spreekt allemaal zo voor zich. De gitaar brengt dan een beetje leven in de brouwerij en werkt zich toe naar de climax die continu lijkt te worden uitgesteld. De drums maken dan het geheel iets sneller en naar mijn mening helemaal af. Vervolgens wordt het geluid weer minder en keren we weer terug naar het rustige, zo wordt het album ook uitgeleid met prachtig pianospel. Waarnaar je met een gevoel van rust en innerlijke vrede achterblijft. Hier zijn gewoon geen woorden voor.

Dit album is voor mij duidelijk de nummer 1. Simpelweg omdat het me altijd weet te boeien, hoevaak ik het ook heb geluisterd. Waar A Love Of The Sea (mijn nummer 2) misschien iets te veel een thema heeft, is dit album veelzijdiger en je kunt merken dat de muziekanten meer ervaring hebben, zo weten ze je te boeien, je mee te zuigen in de muziek en je met een gevoel van rust en innerlijke vrede achter te laten. Ik kan er echt niet meer van maken, omdat er gewoon niet meer is. Het enige wat ik kan doen is, zeggen dat iedereen die dit nog niet geluisterd heeft, dit album snel moet gaan luisteren om hopelijk hetzelfde te ervaringen, als ik. Dit album staat niet op nummer 1 omdat ik de songstructuur goed vindt, of omdat het diep teksten heeft, nee het doet iets met me en het brengt me naar een andere wereld. Ik hoop dat iedereen ooit een album (het hoeft echt niet dit album te zijn) vindt waarop hij hetzelfde voelt, want dat is onbeschrijflijk.

5***** en met afstand een 1ste plaats in mijn top 10!!!

Art Blakey & The Jazz Messengers - Moanin' (1959)

4,0
Wanneer je je gaat oriënteren in de wereld van de jazz, kun je eigenlijk bijna niet naast deze plaat. Hij wordt gezien als een van de klassiekers uit de jazzwereld en het is nog terecht ook. Erg bekend in het wereldje ben ik niet, dus met leuke feitjes en dergelijke kan ik niet komen, ik kan echter wel mijn eigen ervaring met dit juweeltje beschrijven.

Ik heb de cd-versie, waardoor de opener van de plaat eigenlijk geen opener is. De 'Warm-Up and Dialogue Between Lee and Rudy' is namelijk niet echt geheel duidelijk en het nut van deze halve minuut ontgaat mij eigenlijk een beetje om heel eerlijk te zijn.
Maar ach, wat zijn nu 35 seconden wanneer er daarna meteen een motiefje wordt ingezet wat meteen bekend voorkomt. Hoewel ik toch zeker weet dat ik het nog nooit gehoord had.... Het zijn de klanken van Moanin'. Het swingt, het intrigeert en het gaat maar door. Het houdt niet op en het is interessant en origineel, zonder in een soort gebrabbel te verzeilen. Het is zoals jazz op zijn best is. Het enige jammere is de bassolo, maar dat is meer een persoonlijke afkeer tegen bassolo's.
Are You Real gaat op dezelfde wijze verder. De trompet schalt een heerlijk vrolijk, bijna zomers (maar dat zal door het weer komen) deuntje, begeleidt door een verdienstelijke en degelijke ritmesectie. Daarna komt pas de saxofoon die een geweldige solo neerzet, weer gevolgd door de trompet. Zo komt in principe ieder instrument aan de beurt waarbij ik de saxofoon en de piano het beste uit de bus vindt komen. De trompet namelijk heeft hier en daar de neiging iets te schel te klinken. En ik vind dat in ieder geval lelijk.
Along Came Betty begint iets bescheidener, iets rustiger. Hoewel de swing er nog steeds duidelijk in zit. Dit is mijns inziens het beste en mooiste nummer op de plaat. Wat de mannen hier uit hun instrumenten en toeters weten te toveren, daar zijn gewoon geen woorden voor. Het klinkt, het past en het komt allemaal prachtig samen. Weer is er ruimte voor iedere muzikant om zichzelf te laten horen en de luisteraar te betoveren. En dat wordt ook gedaan ook!
In Drum Thunder Suite treedt, zoals de naam al zegt de ritmesectie iets meer naar voren. En hoewel ik hier over het algemeen niet zo happig op ben, moet ik toegeven dat het hier wel een enorme spanning weet te creeëren. Dit wordt nog eens versterkt door de meesterlijke trompetlijn die er overheen ligt. Een van de betere nummers van het album.
Ook op Blues March speelt de ritmesectie een prominente rol. En hier vind ik het dus weer minder geslaagd. Het raakt me hier niet. Het klinkt allemaal wel leuk, maar het doet me niets. En dat is toch wel essentieel.
Come Rain Or Come Shine is dan gelukkig weer beter. Het grijpt weer een beetje terug naar Moanin' en Are You Real. Lekker swingend en pakkend. Alleen vind ik laatstgenoemden toch beter. Waarom, dat zou ik zo niet goed kunnen zeggen, maar het pakt me minder, dit nummer. Het motiefje is goed, maar het is denk ik minder goed uitgewerkt.

Al met al kom ik toch op een zeer verdienstelijke score van 4*. Er zitten nummers bij, waar echt de sterren van de hemel wordt gespeeld, maar helaas kakt het mijns inziens aan het eing een beetje in.

Art Garfunkel - Fate for Breakfast (1979)

2,5
Deze plaat is in mijn bezit gekomen via mijn moeder, hij is namelijk oorspronkelijk van haar.
Toen ze hem me gaf zei ze dat ze deze plaat vroeger 'de Knieën' (lees: het Konijn) noemden. De reden weet ik niet precies meer, ik meen dat het kwam omdat het leek alsof Art Garfunkel konijn at op de hoes of zo. Over de hoes wil ik trouwens ook nog even kwijt dat hij overigens strontlelijk is.

Maar goed, daar gaat het natuurlijk niet om, het gaat om de muziek. En die is eigenlijk best redelijk te noemen. Bright Eyes is, zoals LucM al zei een terechte evergreen. En hoewel Art Garfunkel soms een beetje zeurderig over kan komen (In a Little While (I'll Be on My Way)), is het niet slecht te noemen.
Mijn probleem met de plaat echter is, dat ik het allemaal zo gezapig en sentimenteel vind. Het druipt er gewoon vanaf om heel eerlijk te zijn. En daar kan ik niet zo goed tegen.
Waar 'Bridge Over Troubled Water' melancholisch is en waar 'Bright Eyes' nog goed te pruimen is, is dit gewoonweg jammer.

Natuurlijk staan er ook nummers op die wél te pruimen zijn, maar de algemene indruk is toch echt: 2*

Vooruit dan, 2,5*, voor Bright Eyes.

Axel Rudi Pell - Nasty Reputation (1991)

3,5
Axel Rudi Pell is mijns inziens toch altijd wel een van de vergeten gitaristen in metal-land geweest. En eigenlijk nog steeds wel. Dat terwijl het toch een gitarist om U tegen te zeggen is. Zo blijkt ook uit Nasty Reputation.
De plaat begint met I Will Survive, een redelijk snel en agressief nummer. Typisch metal-nummer eigenlijk. Prachtige solo's, pakkend refrein, en heerlijk rockend
Daarna komt het titelnummer, en mijns inziens ook meteen het beste nummer van de plaat. In tegenstelling tot de snelle opener, is dit nummer veel langzamer, en ik durf zelfs te beweren dat er een blues-tintje aan zit. Het is een meezinger, maar eentje die wel diepgang heeft, en niet snel gaat vervelen. Hij zou mijns inziens zeker mee kunnen met de 'groten'. De solo is weer prachtig en bewijst maar weer eens dat de man zeker kwaliteit heeft.
Daarna komt Fighting the Law. Dit nummer gaat weer meer terug naar de opener, en hiermee dus de snelheid. Er is zelfs hier en daar eem krijsende gitaar te horen. Helaas verpest bij dit nummer het refrein alles voor mij. Ik hekel hier namelijk de clichés en de invloed van Breaking the Law is mijn te duidelijk aanwezig.
Wanted Man is daarentegen weer veel beter. De schreeuwerige stem van Rob Rock (wat een naam...) komt hier veel beter tot zijn recht. Het nummer blinkt zeker niet uit in creativiteit, maar dat was ook zeker niet mijn verwachting.
When A Blind Man Cries is dan de eerste ballad van de plaat, en ook een zeer welkom rustpunt. Het blinkt uit door mooie gitaarpartijen. Het is allemaal niet vernieuwend wat de man doet, maar wel erg goed.
Dan Land of the Giants. Het is geen nummer dat erg snel is, in tegenstelling tot de nummers in het eerste gedeelte. Het is allemaal iets statischer, steviger en misschien wel bombastischer, alhoewel ik die term niet graag hier zou willen gebruiken. Het enige nadeel aan dit nummer is, dat ik hier een beetje val over de stem. Ik vind hem niet passen, en bij vlagen vind ik hem zelfs ronduit lelijk. Jammer. Bovendien vind ik het wat te lang uitgesponnen. Dezelfde gitaarloopjes worden te vaak herhaald, wat het er allemaal niet beter op maakt.
In die zin schud Firewall je dan dus ook even wakker. Het is weer wat sneller, en wat agressiever. Gewoon een goede metal-song eigenlijk.
Unchain the Thunder is dan het laatste nummer met zang van de plaat. Het is weer een wat sneller nummer, en het luistert lekker weg, helaas blijft het niet echt hangen.
Het laatste nummer is in zijn geheel instrumentaal, en daarom eigenlijk een grote gitaarsolo te noemen, met begleiding. Het is een erg mooie solo geworden. Hiermee bewijst Axel Rudi Pell maar weer eens dat hij bij de groten der aarde hoort.
Helaas kan dit het niet allemaal meer goed maken. Het is een leuk plaat, maar ook niet meer dan dat. Soms vervalt het hier en daar in clichés en het is eigenlijk nergens vernieuwend. Dit is ook echt geen vereiste, maar het grootste bezwaar is denk ik dat het, ondanks dat het erg lekker wegluisterd, niet blijft hangen. En dat is wel heel erg jammer.

3,5*, door Nasty Reputation