Misschien komt het omdat Anywhere Out of the World met klokken begint, maar de muziek van Within the Realm of a Dying Sun komt mij altijd erg sacraal over, en ik krijg altijd het gevoel dat ik in een kerk zit. Helaas is dit gevoel ten onrechte, anders zou ik namelijk veel vaker in de kerk zitten

Want dat sacrale bevalt me wel namelijk. Ik persoonlijk ken geen andere band die zulk soort muziek maakt, maar misschien komt dat ook wel omdat ik me er niet zo in heb verdiept.

Anywhere Out of the World opent dus met klokken waarna de zang van Brendan Perry een erg mooie sfeer weet te zetten.

Deze sfeer wordt in Windfall voortgezet, en hoewel het nummer instrumentaal is, vind ik het geslaagd!

In the Wake Of Adversity begint heel onheilspellend, maar zo gauw Perry zijn mond weer open doet, weet ik dat het allemaal weer goed komt!

Xavier is dan het laatste nummer dat door Perry gezongen word, en tevens ook het eerste nummer wat een iets sneller stuk bevat. Of ja, sneller... Het is dermate snel dat het gewoon up-tempo is, maar dat het evengoed nog binnen de gezette sfeer past.

Helaas vind ik het op een bepaald moment een beetje te veel van hetzelfde worden. Het gaat me min of meer vervelen. Het is mooi, maar te eenzijdig. En dan komt de gedachte in mij op om mijn stem weer te verlagen.

Dan is het de beurt aan Lisa Gerrard.
Het eerste nummer (dat eigenlijk min of meer een intro is), 'Dawn of the Iconoclast' genaamd, begint met een prachtige intro waarin de hoorns de boventoon voeren. Het klinkt ineens allemaal ineens erg filmisch, maar daardoor wel nog mooier.

Persephone begint weer heel sferisch, en neigt dan zoals Dazzler al zei, weer op nieuw te beginnen. Het is een prachtig nummer

Het eerste echt nummer is dan Cantara, hier is voor het eerst sprake van dynamische wisselingen, iets wat ik erg kan waarderen. Ik vind het met afstand dan ook het beste nummer van de plaat. Heerlijk hoe die sfeer wordt neergezet, net of je in een of ander ritueel terecht komt!

Met Summoning The Muse veranderd dan ineens weer alles. Het sacrale komt weer in mij op. Het lijkt weer of je terug komt van het ritueel en weer over gaat tot de orde van de dag, als priester of zo. Het blijft prachtig hoe Lisa Gerrard die sfeer hier neer weet te zetten. Geniaal gewoon.

Persephone begint weer heel sferisch, en neigt dan zoals Dazzler al zei, weer op nieuw te beginnen. Het is een prachtig nummer, en een waardige afsluiter van een goed album.

Al met al moet ik zeggen dat ik het tweede deel veel beter vind dan het eerste. Na de 4 eerste nummers heb ik een beetje de neiging om mijn stem weer te verlagen, maar Lisa Gerrard maakt dan weer alles goed, waardoor ik de 4* zeker verdient vind! Het is naar mijn mening afwisselender, interessanter en beter. Gewoonweg superieur aan het eerste deel.

Je zult me vaak 'Brothers in Arms' horen noemen wanneer ik de beste plaat van de Dire Straits zou moeten noemen. Ik weet zelf echter dat ik dit de beste vind. Waarom ik deze vaak vergeet weet ik niet, jammer is het wel.
De plaat heeft maar 5 nummers, wat toch een beetje uniek is voor de Dire Straits, denk ik dan. Ik heb ook altijd het gevoel dat dit een plaat is van een andere Dire Straits. In de zin van: je hebt die andere platen, en deze. Niet dat die andere platen allemaal iets voorstellen, maar deze is gewoon anders.
Dat geeft misschien ook wel de klasse aan van deze plaat. Hij stijgt boven alle anderen uit, juist omdat hij zo anders is.


Telegraph Road is het langste nummers dat de Dire Straits ooit gemaakt hebben, maar ook meteen het mooiste. Het nummer verveeld geen moment en blijft intrigerend.
Private Investigations is ook werkelijk prachtig. De heerlijke rust die van het nummer straalt, doet mij beseffen dat ik de plaat alweer veel te lang niet geluisterd heb. Prachtig om naar die voortkabbelende gitaar te luisteren, en helemaal weg te dromen in de muziek.

Daarna komt het up-tempo Industrial Disease. Weer heel anders, beetje funky zou ik het zelfs wel willen noemen. Hoewel het minder is dan de vorige nummers, blijft het een lekker vrolijk nummer. De plaats waar het nummer op de plaat staat, doet het nummer denk ik wel goed. Het nummer valt zo in ieder geval wel op. Ook verschijnt er altijd wel een glimlach op mijn gezicht, bij het luisteren naar de tekst.

Love Over Gold is dan weer een rustiger nummer. Aan dit nummer moet ik altijd even wennen. Net op het moment dat ik zoiets heb van: 'Nee, dit is niet leuk', pakt het me toch. Feit blijft echter dat ik het het minste nummer van het album vind. Bij dit nummer begin ik altijd weer even te denken aan die andere albums, en voor mij is dat negatief.

It Never Rains is dan de afsluiter, en is zeer aardig. Het is volgens mij altijd een beetje het buitenbeentje, maar ik vind hem werkelijk prachtig
Een waardige afsluiter!

Al met al een plaat die zeer goed is dus, maar die voor mij zeker niet tussen de andere Dire Straits-platen past. Maar ach, we beoordelen dan ook gelukkig platen en geen discografieën

4,5*

Ja, en toen werd mij in het review-topic gevraagd om eens een bericht te zetten bij een van mij oude favorieten. We gaan het proberen hoewel ik denk ik, hier een moeilijke aan zal hebben.

De plaat begint met Pull Me Under. Ik heb hem al lang niet meer gedraaid, maar zo gauw ik hem aan zet voelt hij meteen weer vertrouwd! Ik weet weer zeker dat dit de beste is van Dream Theater, waarom? Alles klopt gewoon!

Het nummer begint eigenlijk betrekkelijk rustig, waarna de gitaren na ongeveer 1 minuut worden ingezet, en het tempo meteen wordt op gevoerd. Je kunt horen dat James LaBrie nog niet de ervaren zanger is, die hij nu is, maar dit komt volgens mij de muziek alleen maar ten goede. Het is veel natuurlijker, iets wat ik bij de laatste plaat toch echt wel mis. En dan komt het meest geniale stuk van de plaat al voorbij, om precies te zijn bij 2:58. Ik kan het niet laten om mee te zingen ('Watch the sparrow falling, give no meaning to it all. If not today nor yet tomorrow, then some other day!!), en het sleurt me gewoon mee in de muziek. Geniaal gewoon hoe dit nummer is opgebouwd! De rust die wordt ingelast, de solo's die hier zeker nog niet gevoelloos gekloot op een gitaar genoemd kunnen worden, het klopt gewoon. Zelfs het min of meer afkappen van het nummer stoort mij niet, maar zet mij er toe aan om het nummer nog eens te luisteren. Geen wonder dat dit de enige single is geweest, het verdient het gewoon.

Zoals ik al zij zou ik Pull Me Under graag op repeat willen zetten, ware het niet dat daarna meteen de prachtige klanken van Another Day door mijn speakers klinken! Deze ballad is de mooiste die Dream Theater ooit gemaakt heeft. Jullie zullen het niet geloven maar ik vind dat dit nummer druipt van emotie! Prachtig gewoon hoe die saxofoon alles perfectioneert en die solo behoort tot de mooiste die er ooit gemaakt zijn. Ik heb voor dit nummer gewoon geen woorden, behalve dat het zeker in het rijtje van de mooiste ooit gemaakt mag staan, zonder meer!

Dan, nummer 3: Take The Time. Dit nummer is zeker sneller dan de vorige twee, het rockt meer naar mijn gevoel. Hoewel je natuurlijk niet zou kunnen zeggen dat Pull Me Under bepaald een ballad is. De intro is geniaal gevonden, ik weet niet hoe ze er op komen, maar het past gewoon. De afwisseling tussen rust en agressie is wederom geniaal en past gewoon. Hoewel ik als enige min-puntje toch wel het Italiaanse tekst (of whatever it may be) er tussendoor rond 3:50 een beetje jammer vind. Maar ach, dat is hooguit 1 seconde!

Daarna komt Surrounded, en voor mijzelf plaats ik dit nummer altijd naast Another Day. In principe beschouw ik het als een tweede rustpunt op de plaat, na Take The Time dus. Het is een mooi nummer, maar minder dan de vorige drie. Hoewel het gitaar-deuntje in het begin wel érg aanstekelijk klinkt . Ja, nu ik het zo luister komt het weer beter op mij over, dan dat het in mijn geheugen zat. Stiekem is het toch wel weer een leuk nummer. Later verslapt het nummer iets, om daarna alleen maar sterker terug te komen. Het nummer blijft vooral erg aanstekelijk en het komt bij vlagen zelfs dansbaar op mij over, en dat bij Dream Theater!

En dan, het zogenaamde Magnus Opus van de band, Metropolis Part I. Uiteraard kan ik zeker niet ontkennen dat het een erg goed nummer is, maar ik vind het niet boven de rest uitschieten. Hoewel dat, de bovenstaande tekst lezende, ook erg moeilijk zal zijn. Het is misschien het meest gevarieerde nummer van de plaat, en ik merk dat ik weer neig naar het meezingen van de tekst, dus slecht is het zeker niet. Ik vind het echter jammer dat de rest van de plaat in de schaduw van dit nummer zou moeten staan, puur en alleen omdat de rest óók briljant is! Ik durf zelfs te zeggen dat ik hier het gepriegel wat men de band bij het latere werk zo verwijt, al een beetje begint door te komen (rond de 6e minuut), nee niet mijn favoriet deze. Even voor de duidelijkheid, ik vind het echt een goed nummer, maar ik vind het (oh oh, nu komt het, gevaarlijk) een beetje overgewaardeerd.

Waar ik zeker geen 'beste nummer' aan kan wijzen, is het voor mij niet moeilijk om het 'minste nummer' aan te wijzen. Die keuze valt namelijk op Under A Glass Moon. Het is dan ook vanwege dit nummer dat het album de 5 sterren niet verdient, maar het 'slechts' 4,5 sterren krijgt. Het is geen slecht nummer, maar het doet me niets. Het kabbelt voor mijn gevoel maar door, en het weet mijn aandacht niet vast te houden. Ik weet niet wat hier de oorzaak van is, het ligt namelijk precies in de lijn van de andere nummers, maar het heeft naar mijn gevoel 'het' gewoon niet.

Wait For Sleep is dan een heel ander verhaal. Hiermee laat Dream Theater zien ook een nummer te kunnen schrijven dat uitblinkt juist dóór haar eenvoud. Het nummer klokt geeneens 3 minuten en je zou het net zo goed een intermezzo kunnen noemen. Mijn mening is echter dat dat het nummer te kort zou doen. De piano is echt geniaal, en eigenlijk is het gehele nummer wel als geniaal te bestempelen. Nogmaals, en blinkt uit door zijn eenvoud. Ik zou zeggen, luister en laat je overtuigen.

Dan is het tijd voor het laatste nummer. Learning To Live. Ja, eigenlijk ligt het in dezelfde lijn als de vorige nummers. Opvallend is wel dat dit het enige nummer op de plaat is dat boven de tien minuten klokt. Iets wat Dream Theater heden ten dage volgens mij niet meer klaar krijgt. Het is misschien wel het meest interessante nummer van de plaat, terwijl de emotie nog altijd heel goed voelbaar is. Ze nemen zich in dit nummer ruim de tijd, maar dat mag ook wel. Nergens wordt het saai of ongeïnspireerd, noch vervalt het geheel in het hier zo gehate gepriegel.

Al met al kan ik zeggen dat het gewoon jammer is van Under A Glass Moon. Als dat dit nummer er niet op had gestaan, had het zeker de 5 sterren verdient. Het is gewoon een album waar een band speelt die laat zien dat ze over zeer veel vakmanschap beschikt. Het verschil voor mij met de andere albums (die overigens ook zeker niet slecht zijn, maar dat ter zijde) is dat ik hier de emotie zeker nog in kan ontdekken, zonder te hoeven zoeken bij wijze van spreken. Het is gewoon een prachtige cd met één middelmatig nummer.

4,5*