Moon Tooth doet me niet al te veel. Aardig riffwerk, maar de zang vind ik een beetje flets.

Deer Dance is één van de vele geweldige songs op Toxicity. De afwisseling tussen hard en zacht werkt erg goed in dit nummer, met daar ook nog 'ns de gekkigheid van System of a Down bij. Het hele album moet ik toch ook nog 'ns gaan beluisteren, denk ik!

The Kovenant krijgt kudos voor durf, maar is niet helemaal m'n ding. Het impressionante drumwerk valt wel op, net als de smerige vocalen. Het symfonische aspect van de song zorgt er dan weer voor dat het soms wat over the top gaat, en dat zal wellicht wel de bedoeling zijn, maar ik trek het niet helemaal.

Tof nummer van Dark Moor, dat bewijst dat ik power metal van tijd tot tijd ook best kan hebben. Vooral het refrein werkt erg goed voor mij.

Acts als White Zombie zullen wel nooit m'n ding worden, maar dit nummer klinkt best goed, met een lekkere, onderhuidse groove.

Moon Tooth kende ik van naam, maar een album heb ik er nog nooit van opgezet. Deze song klinkt inderdaad een beetje punkrock-achtig met momenten. Ik mis net dat beetje "oompf".

Dit is een voorbeeld van de System of a Down waar ik wel raad mee wist. Na Toxicity konden ze me eigenlijk niet zo ontzettend meer bekoren, maar deze Deer Dance blijft een vlot en geinig plaatje van een band op de top van hun creatieve kunnen.

The Kovenant is een van de bekendere bands binnen het symfonische metalen gebeuren. Dit nummer blijft bij mij helaas niet zo enorm hangen.

Dark Moor zou ik zelf niet vaak opzetten, maar ik kan er zeker wel naar luisteren. Dit nummer vond ik geen onaangename ervaring.

Een van mijn favoriete White Zombie nummers! De twee klassieke White Zombie albums blijven samen met zijn "solo" debuut het beste wat Rob Zombie in zijn muzikale carrière heeft voortgebracht.

40-36

Moon Tooth klinkt als The Mars Volta en Coheed and Cambria als ze dikke djentriffs zouden spelen. Instrumentaal gaaf en inventief, de vocalen vind ik hier echt de zwakste schakel.

Deer Dance is echt een lekkere stamper met een zachte kant die onder de oppervlakte behoorlijk wat details bevat. Dit nummer behoort zeker niet tot mijn favoriete System-nummers, maar het is dan ook een van de weinige bands die een constant ijzersterke discografie hebben. Dat betekent dus dat ik dit nog steeds een erg goed nummer vind.

Ik kan gelijk horen dat Hellhammer drumt bij The Kovenant. Hij heeft een bepaalde losse jazzy stijl in zijn spel die je zelfs kan horen in stuwende industrialbeats. Deze track heeft een mooie balans tussen industrial en blackmetalriffwerk/vocalen. Dit bevalt me wel.

Dark Moor zal ik nooit zelf draaien, maar de vocalen zijn uitstekend, het riffwerk is pakkend, er zit een lekker opzwepend tempo in en het is vooral groots, maar niet bombastisch. Zie dat maar als een compliment van iemand die echt helemaal niks met deze muziek kan.

Mooie sfeervolle introductie bij White Zombie. Daarna een heerlijke stuwende groove, ''no-nonsense'' hoekige riff en ook Rob Zombie klinkt hier uitstekend. Ik zie dat dit van de plaat is met More Human Than Human, en dat vind ik ook een heel vet nummer. Deze plaat misschien maar eens volledig gaan beluisteren.

35-31

35. Testament - Eyes of Wrath

Een van de gaafste classic thrash bands heb ik altijd Testament gevonden. Dit komt vooral door het brute stemgeluid van Chuck Billy, die zowel die klassieke thrashy snerpende stem à la Mustaine kan opzetten, als een diepe allesverwoestende grunt. De dikke riffs van Eric Peterson liegen er ook vrijwel nooit om. Qua drummers waren ze nooit heel stabiel, maar met grote namen als Gene Hoglan, Paul Bostaph en John Tempesta hebben ze altijd een hele fijne drummer gehad. Op deze track speelt Dave Lombardo overigens. Het is een heel dynamisch nummer van The Gathering, de meest brute plaat die Testament ooit op zou nemen. Als je het mij vraagt een absolute klassieker in de categorie midtempo thrash.

Album: The Gathering (1999)

34. KMFDM - Terror

De albums van KMFDM wisselen nogal vaak qua metalgehalte. Nihil is misschien net kantje boort, maar met 'Terror' hebben ze wel een zware track te pakken. Op musicmeter is deze band niet zo populair, maar ze waren net als Ministry heel belangrijk voor industrial rock en metal. Komende uit Duitsland weet je ook meteen dat ze wat campier zijn dan Ministry met meer synths, meer humor, en minder Amerikaanse aanstellerij. Deze track is een heerlijke blauwdruk voor wat veel industrial bands later probeerden na te doen; een sfeervolle, stuwende riff over een wat heimelijkere beat, met tussen neus en lippen door ook nog een soort van catchy refrein. Vooral binnen het album zelf valt deze track enorm op z'n plek.

Album: Nihil (1995)

33. Mercyful Fate - Gypsy

Mercyful Fate blijft een unieke band in de geschiedenis met een unieke sound, mede door de iconische falsetstem van King Diamond en het proto-satanische imago. 'Gypsy' is voor mij het archetypische introductienummer voor deze band. Het is onbetwist classic heavy metal, maar die dansbare groove in combinatie met de ongemakkelijke tonen die King Diamond uitkraamt, omgeven door een gezonde dosis jaren 80 reverb, creëren een vies occult sfeertje zonder meteen op de evil black metal toer te gaan.

Album: Don't Break the Oath (1984)

32. Prong - Snap Your Fingers, Snap Your Neck

Groove metal was natuurlijk groots begin jaren 90, en hoewel Prong zich in die hoek bevindt hebben ze altijd hun eigen niche geluid gehad. Ze hebben een stevige mix van groove, thrash, industrial, en crossover punk in hun sound zitten waar ik bands als Pantera, Killing Joke en Melvins als referentie zou durven noemen. Dit nummer is toevallig ook hun meest bekende, volgens mij. Hun handelsmerk lijkt me duidelijk. Een simpele groove, die punkerige praatzang van mainman Tommy Victor, en zware riffs waar een Ministry zich niet om zou schamen. De band is hier op musicmeter niet zo groot volgens mij, maar goed, dat geldt voor meer bands in deze hoek.

Album: Cleansing (1994)

31. Rotting Christ - Ze Nigmar

Rotting Christ intrigeerde me toen ik deze plaat voor het eerst hoorde, en blies me werkelijk omver op Graspop 2017. Wát een show! Met enorm charismatische uitstraling weten deze Grieken een enorm occulte sfeer op te bouwen met een vorm van pagan black metal die eens niet op het kazige af gaat. Tekstueel is het steevast wel een bolletje fetakaas natuurlijk, maar gelukkig nemen ze zichzelf niet zo serieus, naar het lijkt. 'Ze Nigmar' opent het album met de meest hypnotiserende groove en een allesverwoestende riff. Door de gehele song weerklinkt die sfeervolle toetstoon, die slepende drums, en die duistere chant. Sinds het zien van dat concert een van mijn favoriete black metal bands.

Album: Rituals (2016)

Spotify Lijst 31-100

Werd met het nummer beter!

Testament: Best aardige thrash, goede riff, veel afwisseling. De vocalen zijn verwoestend, zoals het bij goede thrashmetal hoort denk ik, en de solo vond ik best gaaf.

KMFDM: Lekker nummer, catchy met een lekkere industriële cadans, allerlei fabrieksgeluiden op de achtergrond. Misschien maar rock dan metal, maar maakt mij verder niet uit.

Mercyful Fate: Bekende metalband die ik nooit echt goed heb beluisterd. Aparte vocalen, opzienbarend en boeiend geheel, luistert lekker weg. Tijd om eens het hele album te checken.

Prong: Lekkere groovy rock, fijn nummer. Lekkere gitaargrooves in de coupletten en mooie overgang naar het sterke refrein.

Rotting Christ: Ook al een mooi nummer, prachtige mystieke, bezwerende sfeer. Doet me in bepaalde opzichten aan de geweldige landgenoten Septic Flesh denken. Ook wel een band waar ik meer van wil weten.

Gypsy Komt van één van de beste (metal)albums van de jaren '80.

Testament zijn inderdaad trotse eigenaar van een van mijn favoriete discografieën binnen de thrash metal. The Gathering is een knaller van formaat en je gaat met geen enkel nummer van dit album verkeerd. Op Eyes of Wrath laat Chuck Billy wat mij betreft als geen ander horen een van de betere thrash vocalisten te zijn.

KMFDM heb ik nog niet vaak beluisterd. De sound is precies inderdaad wat minder "macho" dan bijvoorbeeld een Ministry, maar - daar ik een degelijke collectie Adidas trainingspakken heb - dat macho-gehalte weet me vaak juist aan te trekken in het industriële werk
Ik kan hier in ieder geval zeker wel naar luisteren.

Een van de beste songs van een van de beste klassieke heavy metal albums en bands aller tijden. Eersteklas klassieker, en dat is eigenlijk alles wat je moet weten.

Beste album van Prong en ook een van hun meest bekende songs. De band had hier de groove onder de knie als geen ander.

Rotting Christ heeft ander werk op de markt gebracht dat ik dan wel prefereer en Rituals is niet mijn favoriete album van de Grieken, maar ook deze song gaat er zeker wel in.

Ik loop wat achter dus ik beperk me tot korte opmerkingen over nrs. 50-41:
Gothminister - Darkside: Eenvoudig maar doeltreffend nummer dat me nostalgisch maakt. Lekker catchy, ik houd er wel van.
Met een gemiddelde score van 2,94 op MusicMeter is Limp Bizkit ook op MM een gehate band blijkbaar, maar ik vind het meestal wel geinig klinken, al zal ik er nooit echt fan van worden. Er zit een lekkere groove in Full Nelson.
Amorphis probeer ik altijd goed te vinden omdat het in principe bij mijn smaak past, maar het lukt steeds maar niet. Ook dit nummer weet me niet te overtuigen.
Cain's Offering gallopeert een beetje langs me heen. Goede muzikanten, dat wel.
De oosterse aandoende riff van Circus Maximus' Namaste grijpt me dan juist wel meteen. Na een minuut of 3 gaat het helaas een beetje mis. Best aardig, meer ook niet.
Deathstars heeft een bepaalde sfeer waar ik graag naar luister. Donker, dansbaar, catchy en sterk gezongen.
Imperial Age is me toch een stapje te ver. Er zit wel een bepaalde kracht in maar de dramatiek is echt over de top.
Ka-Boom Ka-Boom is een prima industrial nummer richting de nu metal.
Kiuas - The New Chapter: dit vind ik helaas een van de zwakkere nummers tot nu toe.
Gelukkig komt er met Torn van Impure Wilhelmina meteen een goed nummer achteraan. Deze band ken ik nog niet, maar dit maakt me nieuwsgierig. Ik sluit me aan bij Dons reactie op dit nummer.

De Testament-track was opvallend stevig en bruut. Vooral Chuck Billy grunt op deze track af en toe beestig. Een opvallend modern geluid, Testament heeft in de jaren '90 duidelijk ook goed geluisterd naar de destijds nieuwere metalbands en daar iets eigens mee gedaan.

KMFDM is inderdaad een grensgeval qua metal, maar zeker niet verkeerd. Voelt een stuk subtieler en minder stampend aan dan veel andere industrial die ik heb gehoord.

Mercyful Fate vind ik instrumentaal fantastisch, maar ik zal denk ik nooit aan de stem van King Diamond gaan wennen. Ik heb enorm respect voor die man en zijn unieke zangstijl, maar ik vind het gewoon helemaal nergens naar klinken.

Prong is gaaf. Daar waar Helmet met zijn hoekige staccato riffs wat meer uit de tegendraadse noiserockhoek komt, heeft Prong een hele pakkende combi van post-punk à la Killing Joke en metal.

Ik vind de Rotting Christ-track waanzinnig monotoon op een vervelende manier, ondanks dat ik naar veel metal luister die heel traag en repetitief is. Volgens mij is deze track ook wel eens langs gekomen in het Maak Kennis met Metal Anno...-topic en toen heb ik ook een vrij laag cijfer gegeven.

30-26

30. Witchery - True North

Witchery bestaat al vrij lang en ik ken lang niet genoeg van ze, maar hun plaat uit 2017 is een heerlijke knaller. De lead single was destijds 'True North', een bruut blackened metal anthem met een Scandinavische sfeer. Ergens zit er ook wel een heavy metal-achtig sfeertje in, maar vooral door de gruizige productie en de gutturale grunts associeer ik het sneller met de zwaardere subgenres. Deze track kent een heerlijke commanderende riff, sfeer volle omlijsting, en een zanger die je bij de keel lijkt te grijpen terwijl hij zijn woorden uitspuugt over je gelaat.

Album: I Am Legion (2017)

29. Borknagar - Winter Thrice

Een van mijn favoriete black metal bands is de crossover band Borknagar, waar prog, folk en black elkaar ontmoeten op een fijn drielandenpunt. Met drie zangers in de gelederen rond deze periode zijn ze ook vocaal zeer indrukwekkend om te beluisteren; op cleane zang afwisselend ICS Vortex en Lars Nedlund, en op grunts Vintersorg. De band beweegt hier moeiteloos tussen melodieuze slepende passages, en die ijzige black metal riffs waar de schreeuwen door merg en been gaan. Tegenwoordig is ICS weer de enige zanger, wat hij ook zeer prima doet, maar de combinatie van de drie zorgt toch in een grotere variatie binnen een enkele track.

Album: Winter Thrice (2016)

Spotify Lijst 26-100

28. Rave the Reqviem - Crack the Sky

Rave the Reqviem brengt hun industrial tegenwoordig met een stevige dosis symphonic en pop. Van origine kwamen ze met een heel origineel geluid dat voor de verandering eens meer van Combichrist afkwam. Die invloeden zitten er nog steeds in, maar een band als Delain of zelfs Amaranthe valt er ook wel in terug te horen. Met [i]Fvneral [sic] stegen ze voor mij naar grotere hoogtes. Het album staat vol met harde riffs, catchy refreintjes en dikke beats; alles verpakt in compacte songs die de aandacht blijven houden. Een van mijn meest favoriete bands in het genre momenteel. 'Crack the Sky' springt er altijd bovenuit door die heerlijke pre-chorus met die pompende beat onder de zang. Energieke track; we komen nu echt in de hogere regionen van mijn lijst.

Album: Fvneral [sic] (2018)

27. Korn - Here to Stay

Deze kwam in de vorige lijst natuurlijk ook al voor, en hoewel ik bij een voorgaande keer nog wel een alternatief wilde opzoeken, kan ik daar hier voor mezelf niet echt mee wegkomen. Korn vind ik een absolute bazenband. Beter wordt nu-metal zelden, helemaal gezien mijn liefde voor popmelodieën in metalsongs. 'Here To Stay' is de reden waarom ik zo fan ben geworden van deze band en voor mij nog steeds het archetypische Korn-nummer. Die dikke riff, die dansbare groove, dat pakkende refrein, die intense nu-metal breakdown, en die kenmerkende intonatie van Jonathan Davis. Gelukkig maakt de band nog altijd sterke platen, met hun meest recente werk als een van hun beste totaalwerkjes, als je het mij vraagt.

Album: Untouchables (2002)

26. STAKE - Catatonic Dreams

Met Steak Number Eight bleef de klik altijd een beetje weg. Het zal het sludge-gehalte zijn geweest. Inmiddels, wegens omstandigheden waar ik in een voorgaande toplijst over las, staan ze als STAKE bekend. De stijl is een stuk compacter met meer invloeden uit grunge en alternative. Voor mij een huwelijk met daverend succes. Het album bevat naast genoemde stijlen ook nog een gezonde dosis prog-invloeden. Dit nummer laat alle hoeken van de kamer zien. Die heerlijk slepende main riff met zijn verslagenheid in die doorleefde stem; de speelse variaties op het thema; die chaotische uitspattingen en einde. Ik heb me al voorgenomen om het werk onder hun oude naam toch nog eens een kans te geven, want als wat ik hier hoor er ook maar een klein beetje in terug komt zal het voor mij zeker de moeite zijn.

Album: Critical Method (2019)

Witchery: Best een lekker nummer dat blijft hangen, maar toch ook wel erg 'cheesy' vorm van blackmetal.

Borknagar: Aparte mengelmoes, boeiend geheel. Mooie folky melodieën en spannende contrasten.

Rave the Reqviem: Behoorlijk lekkere track. Bij gebrek aan beter komt Amaranthe naar boven als referentie. Zit vol slimme, pakkende hooks.

Korn: Dit kwam me al bekend voor inderdaad, en het is een erg goed, meeslepend nummer met een vette riff. Er was een andere inzending van Korn door trebremmit (Good God) die me minder beviel, wat ik net teruglas.

Stake: Ook dit beviel prima. Normaal gesproken niet helemaal mijn ding, maar bevat genoeg interessante elementen om het leuk te houden, zoals de dissonantie en het keyboardloopje.

35-31

Testament vind ik wel een toffe band, vooral het oudere werk dan. Dit is inderdaad een ontzettend bruut, nietsontziend nummer. Chuck Billy heeft me een strot, zeg! Het nieuwe album van Testament is trouwens ook opvallend goed!

Geinig nummer van KMFDM. Ik heb er al enkele losse nummers van beluisterd in het verleden, waarbij niet alles beviel, maar dit heeft wel iets. Dat het een inspiratiebron was voor veel bandjes, geloof ik graag.

Bij Mercyful Fate is de zang een struikelblok voor velen, maar ik kan dit soort hoge ... in de reet-vocalen wel waarderen. Daarbij komt nog 'ns dat het nummer een heerlijk onheilspellend sfeertje heeft.

Tof nummer van Prong! Heeft een heel eigen karakter, en de groove zorgt voor een hypnotiserend effect.

Ook het nummer van Rotting Christ heeft een hypnotiserend effect, maar klinkt toch heel wat anders dan Prong. Dit ligt een pak zwaarder op de maag, wat niet altijd even goed werkt bij mij.

30-26

Witchery klinkt best vet, en laat zich inderdaad niet in één hoekje plaatsen. Vooral de brute vocalen vallen me erg mee, en de zweem van bombast is subtiel in de song verwerkt waardoor het allerminst stoort.

Borknagar is een bekende naam, en scoort behoorlijk goed op MuMe, maar ik kan me niet meteen voor de geest halen dat ik er al 'ns een volledig album van heb beluisterd. Losse tracks, dat wel; die komen wel eens langs in diverse topics. Dit nummer is meer dan prima, met een goeie dynamiek, waarbij de afwisseling in vocalen een niet geringe rol speelt.

Rave the Reqviem vind ik helemaal niets. Ik hou wel van popinvloeden en aanstekelijkheid binnen metal, maar deze song werkt helemaal niet voor mij. Sorry, The_CrY!

Het nummer van Korn kwam ook al op de lijst van Don Cappuccino voor, en omdat ik in een luie bui ben, heb ik mijn commentaar van toen maar even gekopieerd en geplakt:

Dit nummer van Korn ken ik nog wel van een jaar of vijftien geleden, toen ik elke weekdag ’s morgens op de fiets naar muziek luisterde op weg naar school. Toen luisterde ik nog niet echt naar albums in hun geheel, maar veeleer naar losse nummers van bands als System of a Down, Iron Maiden, … en dus ook Korn. Jonathan Davis vond ik een charismatisch figuur destijds, en songs als deze doorstaan de tand des tijds enigszins, zodat ik er af en toe naar teruggrijp.

Steak Number Eight ken ik, en dat de bandnaam naar STAKE werd gewijzigd, wist ik ook. Met de nieuwe plaat was ik echter nog niet echt bekend, en dit nummer smaakt naar meer! In nog geen 5 minuten laten deze jonge gasten (want ja, ze zijn nog steeds erg jong!) een fris en dynamisch geluid met allerhande invloeden horen. Een intense, doorleefde reis!

Witchery luisterde ik deze week toevallig nog eens. De muziek van de band blijft bij mij nooit echt hangen, maar ik vermaak me er wel mee terwijl ik ernaar luister.

Bij Borknagar ben ik vooral voor de eerste twee albums en met hun laatste wapenfeit leverde ze naar mijn mening nog eens in lange tijd een echte homerun. Winter Thrice vind ik wel ok, maar het titelnummer dat hier gekozen werd springt op het album mijn inziens er bovenuit. Fijne sound en ICS Vortex, Garm en Nedlund hoor ik altijd wel graag hun vocale ding doen.

Rave The Reqviem is weer een voorbeeld van een sound - industriële pop-metal, bij gebrek aan een andere benaming? - die ik zelf niet zou opzetten. Er zitten natuurlijk wel hooks in, dus personen die meer te vinden zijn voor deze stijl weten er wel raad mee.

Here To Stay heb ik al eerder zien voorbijkomen. Beste track op Untouchables en eigenlijk de enige track van dat album - daar ik de eerste vier worpen van de band prefereer - waar ik weleens zin in heb om op te zetten.

Ik zal wel een slechte thuissupporter zijn, want er zijn tal van sludge-georiënteerde bands die ik prefereer boven de landgenoten van STAKE. Echter kan deze track me wel bekoren. Ik zou ze nog eens moeten opzetten.

STAKE!!!

25-21

25. Novembers Doom - Ghost

Doom metal kan me echt wel raken bij tijd en wijlen. Novembers Doom is zo'n band die het wat mij betreft met de juiste intensiteit en afwisseling weten te brengen. De tempi liggen niet zó laag als bij de funeral collega's, en het geheel klinkt vrij pittig. Hamartia was het eerste album van de band waar ik een enorme waardering voor kreeg. De zang van Paul Kuhr bevat enorm veel diepte en charisma, vooral bij deze track. Zijn tekst gaat hier door merg en been, terwijl de rest van de band er dynamisch op in speelt.

Album: Hamartia (2017)

24. Zeal & Ardor - Servants

Het geluid van Zeal & Ardor vond ik in het begin een beetje een gimmick, maar ze weten er toch hele aanstekelijke nummers mee te maken. Ze mengen black metal met gospel wat op papier een hele bizarre mix is, maar in de visie van mainman Manuel Gagneux werkt het. 'Servants' is verreweg mijn favoriet, waar die soulvolle cleane zang je innerlijk doet dansen, maar waar het halverwege een enorm sinistere draai krijgt. Live blijft het ook fier overeind staan.

Album: Stranger Fruit (2018)

23. Yngwie Malmsteen - Seventh Sign

Daar issie dan, met zijn strakke leren broek: Yngwie who? Yngwie fucking Malmsteen, that's who. Oke, genoeg gedateerde memes. Malmsteen was vroeger natuurlijk een fenomeen. Een absolute gitaarvirtuoos aan het hoofd van het subgenre neoklassieke metal. Uiteraard heeft hij zijn voorliefde voor Deep Purple en Ritchie Blackmore nooit onder stoelen of banken geschoven, maar hij heeft zijn sporen wel degelijk verdiend. Tegenwoordig staan er niet zoveel mensen meer op zijn contributies te wachten, maar dat weerhoudt hem er niet van om zijn witte Fender af en toe nog uit de hoes te halen en over een monotone backing track in Es nog even in het frygisch dominant zijn barokke spierballen te laten zien. In 1994 was hij nog niet op zijn retour. Met een ijzersterke lineup waaronder Michael Vescera op zang bracht hij een van zijn sterkste platen uit. Het titelnummer is vrij archetypisch Yngwie op zijn best. Een machtige riff, sfeervolle toetsen, een commanderende zanglijn, en Malmsteen zelf op volle toeren. Yngwie Malmsteen was een fantastisch songwriter in deze tijd. Dat vergeten mensen nog weleens.

Album: The Seventh Sign (1994)

22. Krux - Devil Sun

Weer een creatie van Leif Edling en toch wel een van zijn sterkste. Uiteraard brengt ook dit project ons epic doom metal, en dit keer zit het verschil met Candlemass 'm erg in de sfeer. Krux kent een heel sterk gebruik van toetsen en orgels om een naargeestige toon mee te geven. De productie is gruizig; de zang van Mats Levén klinkt alsof zijn ziel langzaam verkoold in het vagevuur terwijl hij boven het geluidsgeweld van de band probeert uit te komen. 'Devil Sun' varieert heel erg van een back-to-basic sound tot een allesverslindende muur van geluid. Goed hard zetten deze track, zo luidt het advies.

Album: II (2006)

21. Bruce Dickinson - Chemical Wedding

Van de solo-platen van Bruce Dickinson steekt The Chemical Wedding er voor mij er flink bovenuit. Het is zijn zwaarste bijdrage aan de metal-industrie tot noch toe, waar zijn samenwerking met Roy Z is opgebloeid tot een waar meesterwerk. Inspiratie wordt wederom uit de dichtbundels van William Blake gehaald. Vooral als totaalervaring werkt het album goed, maar als ik een hoogtepuntje zou moeten aanwijzen, dan zou het titelnummer worden. Het kent een heerlijke slepende sfeer, een Dickinson die een van zijn beste zangprestaties aflevert, en is op zichzelf gewoon een heel sterk nummer.

Album: The Chemical Wedding (1998)

Spotify Lijst 21-100

Mooie update! Beste tot nu toe.

Ik zal me ook maar onderaan zetten, heb ik nog tijd genoeg om een deftige top 100 samen te stellen. Aartsmoeilijk zal het worden, dat dan weer wel..

- trebremmit
- Don Cappuccino
- The_CrY
- gigage
- Edwynn
- Cryotank
- Barney Rubble
- jasper1991
- Tempel
- AOVV

30-26

Witchery doet me een beetje denken aan Tribulation, maar dan zonder de gothrock. Een aangename mix van blackmetal, thrash en hardrock/rock 'n roll-grooves.

De afwisselingen tussen de verschillende zangers is bij Borknagar erg goed. Gelaagde progressieve blackmetal met een folky inslag.

Rave the Reqviem is iets wat ik zelf niet zou opzetten, maar ik vond het zeker niet erg om naar te luisteren. Dit is een band die duidelijk voor popmetal gaat en daar ook in slaagt. Ik vond vooral de overgang van double time naar half time in het refrein erg goed gevonden, dat geeft het veel beweging.

Ja, Here to Stay is een moddervet nummer, ik had het niet voor niets ook in mijn top 100.

Ik moet zeggen dat het even heeft geduurd voordat ik STAKE in de armen kon sluiten. Na de laatste Steak Number Eight-plaat (Kosmokoma) verwachte ik nog meer prog en uitgesponnen composities, en ze kwamen juist met het compleet tegenovergestelde. Nu ben ik er enthousiast over en is Catatonic Dreams een heerlijke track met asociaal riffwerk dat me aan landgenoten Raketkanon doet denken en nog steeds de proggy klinkslagen bevat van het latere werk van Steak Number Eight.

Ik meld me af. Sorry voor het ongemak.

Novembers Doom is niet mijn favoriete band binnen het subgenre, maar ernaar luisteren kan ik wel. Dit nummer is geen uitzondering, al mis ik net dat doorslaggevende tikje voor mij persoonlijk.

Zeal & Ardor werkt voor mij niet volledig. Veel heeft ermee te maken dat de melodieën soms zo'n beetje een "Hozier" smaak in mijn mond laten. Origineel is het dan weer wel. Ik heb de band ook al eens live aan het werk gezien en ze kregen het publiek toch goed mee.

Yngwie Malmsteen luister ik eigenlijk bijna nooit, maar als ik zijn werk dan eens voorbij hoor komen, kan ik me er wel mee vermaken. Leuk nummer met toch ook wel een fijne dosis power.

Krux is inderdaad weer een Edling project, maar inderdaad een van zijn beste. Ik zou ze eigenlijk eens vaker moeten opzetten, want dit nummer is fraai.

The Chemical Wedding is inderdaad een van de meest geslaagde producties die zijn voortgekomen uit het solowerk van een bekende heavy metal zanger. Dit titelnummer is een prachtplaat.

Mooi nummer van Novembers Doom, al ontbreekt de emotionele klik bij mij wat, waardoor ik me niet helemaal kan inleven in het nummer.

Servants heb ik aangevinkt als één van de beste nummers op het album dat de band Zeal & Ardor in 2018 uitbracht. Ik herinner me van het album nog dat het best gewaagd was, maar in mijn ogen niet echt geslaagd. Dit nummer klinkt nog best oké!

Hoewel Yngwie Malmsteen een gitaarvirtuoos is, wordt deze track wat mij betreft vooral gemaakt door zanger Michael Vescera. Zijn stem klinkt erg krachtig en doeltreffend, en past geweldig bij de stuwende drums, zwierige toetsen en - inderdaad - memorabele riff van Malmsteen zelve.

Geweldig nummer van Krux, ook mijn favoriet. Het orgelgeluid op deze track is heerlijk onheilspellend, en de gitaarsolo heeft zelfs een bluesy karakter.

Bruce Dickinson is natuurlijk vooral bekend als zanger van Iron Maiden, maar heeft ook een meer dan mooie solo-carrière uitgebouwd, vooral in de jaren '90. Dit nummer is één van zijn beste; geïnspireerde zanglijnen, beklemmend sfeertje.

20-16

20. Celtic Frost - Synagoga Satanae

Celtic Frost is natuurlijk geen onbekende naam, en ook in de vorige toplijst stond al een track van dit monsterlijke album. Voor mij is het echter de grote bijna-afsluiter die mijn bloed het snelst doet stromen. Een absolute bom, hoe deze track binnenkomt. Zeezieke ritmegitaren waar Tom G. Warrior zijn woorden over uitspuugt, terwijl die drums als mokerslagen uit de diepte weerklinken. De gehele sfeer is van begin tot eind gitzwart en voelt als een satanische mis gone horribly wrong. Ook hier moet volume lekker op hard, en bij elke herbeluistering word ik steeds weer weggeblazen.

Album: Monotheist (2006)

19. Soen - Martyrs

Soen kwam in het leven als een Tool-kloon die de agressieve passages van hun grote voorbeeld achterwege lieten. Inmiddels hebben ze een hele eigen draai aan hun sound en imago gegeven en ik merk dat ik nu ook beter kan genieten van hun muziek. Lotus van verleden jaar was een uitermate sterk album, en hun single 'Martyrs' is precies waarom. De band weet een lekkere stevige riff met groove te combineren met avontuurlijke songs en een zanger met vooral veel emotionele lading. De vergelijking met Tool is nooit ver, maar toch lijkt Soen minder te gaan voor het experiment en meer voor een korte, bondige ervaring. Dat falsetje in de brug, trouwens!

Album: Lotus (2019)

18. Elvenking - Invoking the Woodland Spirit

Elvenking is in vrij korte tijd tot een van mijn favoriete power metal bands gegroeid. Waar hun oude werk me overkomt als wat middelmatig en afgeleid van Rhapsody - het zijn immers landgenoten - komt hun moderne repertoire echt uit een hele andere hoek. Uiteraard worden hun albums samengebonden door een of ander zelfgeschreven fantasy verhaal, en uiteraard zijn de folky passages hier en daar wat aan de cheesy kant, maar Elvenking schroomt niet om blastbeats te gebruiken wanneer nodig, of om hun zanger te ondersteunen met grunts waar nodig. 'Invoking the Woodland Spirit' was het eerste nummer dat ik van ze hoorde en blies me omver door het fantastisch sterke refrein en de stem van de zanger die me over de streep trok. Hij heeft een bepaalde rasp in zijn stem die me juist wat meer aan soul doet denken, en krijgt ook regelmatig zanglijnen die daar ruimte voor geven.

Album: Secrets of the Magick Grimoire (2017)

17. Sonata Arctica - The Dead Skin

Zonder dollen, Sonata Arctica is een van mijn favoriete bands allertijden. Ze begonnen als een power metal band in de Stratovarius-school, maar al snel met een heel eigen geluid. Na hun vierde album waren ze hun sound beu en gooiden ze het helemaal om en met Unia in 2007 begon hun progressieve tijdperk. Sindsdien ben ik om. Progressieve Sonata Arctica is altijd een verrassing en de band weigert tegenwoordig om twee keer eenzelfde plaat te maken, en dat is precies wat me aanspreekt. De opvolger was The Days of Grays en als toenmalige puber die met een lichte vorm van depressie kampte was dit depressieve album mijn licht in de duisternis. Welk nummer favoriet is wisselt van dag tot dag, maar uiteindelijk kom ik toch weer uit bij 'The Dead Skin'; misschien wel het zwaarste nummer dat de band ooit heeft opgenomen. Het begint als een tamelijk vrolijk symfonisch metal deuntje - al is de tekst absoluut niet vrolijk - maar steeds meer ontspoort het nummer zich met een Tony Kakko die zich steeds meer laat gaan met screams, panische uithalen, en andere vage zangsels. In het vrolijke refrein op het eind weerklinkt dan ook meer een verslagenheid, wat het geheel tot een bitterzoete ervaring maakt.

Album: The Days of Grays (2009)

16. Killing Joke - Exorcism
Op Spotify staat alleen een andere versie.

Killing Joke, nog zo'n absolute favoriete band van me. Niet altijd metal geweest natuurlijk, maar vanaf de jaren 90 zat metal onbetwist in hun geluid verweven. Pandemonium liet een meedogenloos harde en industriële versie van de band horen waar zanger Jaz Coleman voor het eerst een enorme brulstem opzette. 'Exorcism' volgt het bekende titelnummer op het album, maar staat volledig op eigen benen. Met een harde, mechanische riff en een boze, schreeuwende Coleman stampt dit nummer de zeven minuten vol zonder ooit een moment te lang te voelen. De ultieme leidraad zijn de subtiele momenten waar de zon lijkt door te komen, die momenten dat Coleman kucht en hoest om zich te bevrijden van welke demon hem op dit moment lijkt te bezitten, en de totale chaos die door het hele nummer te horen is. Fijne herrie, dus.

Album: Pandemonium (1994)

Spotify Lijst 16-100

20-16

Heerlijke, lang uitgesponnen song van Celtic Frost. Tom G. Warrior zou deze überzware stijl voortzetten met Triptykon, waarvan de naam me een verwijzing lijkt naar de afsluitende triptiek van Monotheist. Dit beest van een nummer alleen al is in feite genoeg om een aanschaf op CD of LP te rechtvaardigen. Hulde!

Hm, deze release is vorig jaar aan me voorbijgegaan, al was ik toen heel wat minder met nieuwe releases bezig. Zeker een lekker, spannend nummer van Soen; knappe dynamiek tussen hard en zacht ook, trouwens. En het blijft nog hangen ook! Het refrein is erg mooi.

Het nummer van Elvenking begint met een sfeertje dat wel bij de Efteling zou passen, of zo. Wanneer het nummer echt begint, is dat wel ietsje anders, al blijft dat sfeertje wel aanwezig op de achtergrond. Dit is leuke, aanstekelijke power metal, maar het heet tegelijk ook best een donker randje, al is dat flinterdun. Ik kan er wel naar luisteren.

De song van Sonata Arctica klinkt op het eerste gehoor best tof, maar de tekst is niet zo vrolijk, en als je wat beter luistert, hoor je dat uiteindelijk ook wel terug in de muziek. Vooral in het tweede deel gaat de zanger steeds wanhopiger klinken, en wordt de sfeer steeds verder richting afgrond getrokken. Zit erg goed in elkaar, en het weet me ook wel te raken.

Killing Joke heb ik nooit echt gevolgd, maar dit klinkt erg goed. Een bezwerende, machinale groove, die aanzet tot een soort stuurloze dans- of knokpartij (kies zelf maar), en een kuchende, rochelende, hoestende en proestende Jaz Coleman, die wel bezeten lijkt.

Mooi vijftal!

Het kroonstuk van de legendarische laatste langspeler van het zoal legendarische Celtic Frost - dat kan niet fout gaan. En dat doet het ook niet, want dit is een compleet meesterstuk.

Soen wordt inderdaad weleens bestempeld als een kruising tussen Tool en Opeth (vooral op vlak van de riffs). Desalniettemin heeft de band een mooie schare fans achter zich weten te krijgen en dat is naar mijn mening verdiend. Ze hebben drie prima albums afgeleverd en Martyrs is wat mij betreft een van hun topnummers.

Elvenking is inderdaad aanstekelijke power metal en daar is niets mis mee. Ik zou ze zelf niet zo vaak luisteren daar er andere bands zijn die ik prefereer, maar dit is wel leuk voor een keertje.

Eigenlijk is Ecliptica het enige album van Sonata Arctica dat ik van tijd tot tijd nog eens graag opzet en dus ook bezit. Daarna heb ik ze uit het oog verloren, al heb ik ze ook weleens live aan het werk gezien. Dit nummer zit zeker wel mooi in elkaar.

Dit behoort inderdaad tot het hardere werk van Killing Joke. Klinkt prima.

25-16

Novembers Doom vind ik degelijke death/doom. Nooit een band waar ik echt enthousiast van ben geworden.

Ook ik heb de Hozier-associaties bij Zeal & Ardor, gooi daar Rag 'n Bone Man nog bij. Ik vind de blackmetal-elementen niet sterk genoeg uitgevoerd om mij te overtuigen.

Yngwie Malmsteen is zo'n geval: heel knap allemaal, maar het doet me helemaal niks.

Krux viel meer in de smaak. Veel Dio-Sabbath-invloeden en je kunt wel horen dat Leif Edling erachter zit, want als Jennie-Ann zou zingen zou het een Avatarium-track kunnen zijn.

De track van Bruce Dickinson vond ik pakkend. Dickinson is gewoon een ijzersterke en krachtige zanger.

Celtic Frost is ijzersterk. Monotheist vind ik het beste wat de band heeft uitgebracht en Synagoga Satanae is een monster van een track. De gitaartoon is echt gigantisch en het geheel is ronduit bezwerend.

Soen was een enorme Tool-kloon op zijn eerste plaat, maar dit lijkt wat meer moderne progmetal te zijn. Uitstekend uitgevoerd, maar ik mis hier een klik.

Elvenking en Sonata Arctica zijn simpelweg niks voor mij.

Killing Joke is erg gaaf! Ik luister de debuutplaat veel, maar deze plaat ken ik nog niet. Toch maar eens gaan beluisteren. Heerlijke genadeloze repetitieve stamper met de intrigerende en bij de strot grijpende vocalen van Jaz Coleman.

25-16:

November's Doom vind ik best aardige death/doom. Dit nummer heeft wel iets van Katatonia. Zeker niet verkeerd. Er staat me een ander soort geluid van deze band bij, wat harder en sneller.

Zeal & Ardor: Beetje Volbeat-achtige heavy metal. Heeft ook wel iets hips, iets wat stukgedraaid wordt op 3FM, maar dat is slechts een vrije associatie van mij. Best lekker sfeertje.

Yngwie Malmsteen: Dit nummer ken ik niet van hem. Gewoon degelijke, lekkere track met goed refrein, goede zang en de welbekende fraaie barokke gitaarloopjes. Toch maar eens wat meer van deze man checken.

Krux vind ik echt goede doom met de geweldige zang van Mats Levén. Volgens mij heb ik dit nummer via een of ander Musicmeter-spelletje ontdekt waardoor ik eens een album of twee van ze gecheckt heb.

Dit nummer van Bruce Dickinson vind ik toch wat tam, mist wat vuur. De zang van de beste man is zeker het probleem niet.

Hoewel ik het liefst powermetal e.a. luister, weet het album Monotheist van Celtic Frost ook mij net als vele anderen te grijpen. Toch knap. Wat een vuile sfeer en kracht toch.

Soen bood een goed rocknummer met vooral goede Akerfeldt-achtige zang die de muziek echt karakter geeft.

Dan is er Elvenking. Ik ken alleen Heathenreel uit 2001 en dat vond ik aardig, maar niet meer dan dat. Dit nummer vind ik wel heel gaaf. Dezelfde folky, bombastische Blind Guardian-achtige powermetal als voorheen, maar net even wat strakker en boeiender. Tijd om het album te checken dus.

The Death Skin vind ik best een aardig Sonata Arctica-nummer. Mijn favoriet is het niet, maar goed, het is best uniek met mooi couplet, refrein, overgangen. Het is dat gebabbel dat Kakko toen steeds meer ging doen dat me tegenstaat, voelt een beetje zoekend.

Killing Joke vind ik best lekker, goede cadans wel, maar dat gehoest vind ik niks. Beetje eentonig ook.

15-11

15. Static-X - Dirthouse

Het hoogst geëindigde industrial nummer uit de lijst moest natuurlijk wel van de enige echte koningen zijn: Static-X. De band onder leiding van Wayne Static heeft binnen industrial en nu-metal een enorm uniek geluid gehad, uiteraard geïnspireerd door Fear Factory, Ministry en Korn, maar met een volledig eigen draai. Evil disco, werden ze genoemd. Deze track komt uit een tijd dat er meer invloeden uit alternative bij zaten, waardoor Wayne wat meer zong en niet alleen maar monotoon ratelde. Bij tijd en wijlen leverde dat beresterke tracks op, en de groove op 'Dirthouse' wordt alleen maar versterkt door de dynamiekverschillen in de zang.

Album: Start a War (2005)

14. Woods of Desolation - Unfold
Niet op Spotify.

Woods of Desolation behoort voor mij tot een van de mooiste black metal bands die er bestaan. De bloedmooie melodieën druipen van emotie en de verscheidene uitbarstingen hakken er in als geen ander. Het is ook een soort metal waar ik mijn Coldplay-luisterende vrienden een plezier mee kan doen - doch niet de hele tijd. Deze zelfde track kwam ook al voor in de lijst van Don Cappuccino, maar om deze te vervangen door een andere van dezelfde plaat leek me niet nodig. Het hele album is fantastisch, maar 'Unfold' spreekt precies uit waarom deze band zo klopt. IJzingwekkende schreeuwen worden overstemd door die dramatische tremologitaren en hun muur van verdriet.

Album: As the Stars (2014)

13. Dimmu Borgir - Alt Lys Er Svunnet Hen

Tegenwoordig wordt Dimmu Borgir een beetje verguist als zijnde een poppenkast bandje, en hoewel ik moderne Dimmu nog steeds steengoed vind (Eonian vond ik een van hun beste platen), is er toch iets dat deze klassieke sound hen zo goed past. De productie was beter op de remake uit 2005, maar de ziel was er toen uit. De toetsen en orchestrale elementen liggen er hier ook al enorm dik boven op, maar door de speelgoedwinkel-productie doet het geheel nog een stuk koddiger en enthousiaster aan dan op de latere albums, waar ze zichzelf een stuk serieuzer lijken te nemen hierdoor. 'Alt Lys Er Svunnet Hen' begint met dat prachtige, geleende pianostuk, waarna de uitbarsting een zee van melodieën en sfeer met zich meebrengt. Shagrath klinkt hier nog schattig, als een kleine chihuahua dat naar een nabij lopende St. Bernhard blaft. Nog niks geen serieuze evilness, en dat bedoel ik in positieve zin. Puur sfeer, sterke melodieën, en daarmee onbetwist mijn favoriete Dimmu-track.

Album: Stormblåst (1996)

12. Coroner - Grin (Nails Hurt)

Coroner had op die latere platen zo'n heerlijke mix tussen progressive thrash en eigentijdse groove metal invloeden. Vooral hun semi-zwanenzang Grin is een ijzersterke plaat waar brute thrash, hypnotiserende groove, en intrigerende prog worden afgewisseld alsof het niets is. De zeer monotone, spuwende zang maakt het geheel tot een haast abstracte ervaring. Het titelnummer bevat alle elementen die ik zo geweldig vind aan Coroner. Eeuwig zonde dat deze band zo snel het bijltje erbij neer heeft moeten leggen. Dat einde moet toch een van de mooiste eindes van een nummer ooit zijn?

Album: Grin (1993)

11. Fates Warning - From the Rooftops

Fates Warning is zo'n progressieve metalband die absoluut bij de pioniers van het genre hoort, maar die nooit het succes hebben gehad die Dream Theater en Queensrÿche wel hebben gehad. Daar komt dan ook bij dat ze een stuk minder toegankelijk zijn qua geluid. Jim Matheos schrijft vaak nummers die bij proggers goed in het gehoor liggen, maar waar de fan van metal anthems steeds tegen onlogische maatwisselingen aan blijft botsen. Dat neemt niet weg dat de band een stel fantastische en iconische albums heeft uitgebracht en muzikaal behoorlijk wat supertalenten in huis heeft gehad. Drumbeest Mark Zonder is er een van, al is hij op deze track vervangen door de eveneens meesterlijke Bobby Jarzombek. Zanger Ray Alder heeft bij tijd en wijlen iets van een Geoff Tate-achtige toon in zijn stem, maar zijn stijl is veel golvender en minder theatraal. 'From the Rooftops' is de opener van Theories of Flight, waar de band wat mij betreft sterker dan ooit is teruggekomen met een album dat perfect balanceert tussen luisterbare songs en proggy gefreak. Het nummer opent met een klassiek FW-tokkeltje, een wat jammerende Alder, voordat het explodeert in een van de meest ritmisch interessante progmetaltracks die ik ken, zonder het pakkende uit het oog te verliezen.

Album: Theories of Flight (2016)

Spotify Lijst 11-100

Static-X vind ik normaal gezien niet zo geweldig, maar dit nummer heeft best een lekkere groove, en de vocals van Wayne zijn best bruut. Best tof, dus.

Dan gaan we over naar iets wel helemaal m'n ding is. Ook hier grijp ik terug naar mijn commentaar bij de toplijst van de Don:

Dit nummer is wel een uitstekende keuze, want het legt duidelijk de as bloot van deze band: black metal op z’n dromerigst, uitstulpend van de melancholie, gegoten in een catchy jasje waar je euforisch van wordt.

Mooie intro heeft dat nummer van Dimmu Borgir. Van die band wil echter maar moeilijk iets blijven hangen bij mij; ik ben ook nooit verder geraakt dan wat losse nummers, denk ik. Deze song klinkt ook weer best goed, maar weet me niet te beklijven. Het klinkt me wat te gekunsteld, eerlijk gezegd.

Coroner is een vreemde in de bijt, maar zeker geen lelijk eendje. Grin is een erg sterke, eigenzinnige plaat, en dit titelnummer maakt steeds weer enorm veel indruk met betrekkelijk weinig. Da 's toch wel knap; het is vooral dat ziek sfeertje dat rond het nummer hangt. Ik krijg er echt de koude rillingen van.

Grappig, toevalligerwijs heb ik daarnet de laatste nieuwe van Fates Warning nog beluisterd. Dat is er eentje die ik op gemengde gevoelens heb onthaald (heb bij het album een berichtje neergeschreven), maar dat album bevat toch ook weer de nodige parels. Het vorige album, waar dit nummer opstaat, ken ik niet, maar dit klinkt alvast veel beter dan driekwart van het nieuwe album.

Op naar de top 10!

Static-X: Lekkere cadans, vocalen die je niet koud laten. Aardig nummer, maar ik word er niet wild van.

Woods of Desolation: Fraaie sfeervolle stofzuigerblackmetal, de betere in zijn soort. Had er blijkbaar niets over geschreven bij de lijst van Don Cappuccino, maar vind dit best goed.

Dimmu Borgir: Zo'n band waarvan iedereen roept dat ze verguist worden, maar ik heb nog niemand ze horen verguisen. Dit oude werk in het Noors ken ik niet van ze. Het klinkt wat amateuristisch doch charmant opgenomen, en weet wel sfeer te vinden na het behoorlijke intro.

Coroner: Heerlijk groovy metalnummer met een boeiende versnelling tegen het einde en toch een eigenzinnig sfeertje.

Fates Warning: Dit nummer kende ik al, maar het heeft me nooit echt omvergeblazen. Het is zeker niet slecht en een gave riff zit er ook wel in. Het ontwikkelt zich tot iets punkachtigs. Zang van Alder is heel fijn. Ik vind vooral de albums Disconnected en A Pleasant Shade of Grey goed.