Prachtige track van ufomammot, een niet standaard benadering van een song. Beste van de drie. Bij Paradise Lost denk ik dan weer precies het tegenovergestelde dan de lijstmaker, ik vind de beginperiode niet zo en kan met Gothic dan ook weinig mee. Agents of Steel blijft een speedmetalklassiekertje, heerlijk.

Ufomammut heb ik nooit veel aan gevonden. Je hebt mij helaas niet van gedachten doen veranderen; ik kan er weinig mee. Paradise Lost idem eigenlijk. Agent Steel valt echter niet te beluisteren zonder een grote glimlach op mijn gelaat. Leuk om die hier terug te zien.

Ik vond Ufomammut wel wat hebben. Dit soort muziek werkt niet altijd, maar deze heeft nog wel iets onheilspellends. Verder Agent of Steel geweldige energieboost natuurlijk! Alleen Paradise Lost doet me niet zoveel.

Ik vind Ufomammut echt fantastisch, maar ze zijn niet in aanmerking gekomen voor mijn top 100. Van Ufomammut kan ik eerlijk gezegd geen enkel nummer opnoemen, omdat ik de albums echt als een geheel zie. Toen ik ze voor het eerst live zag speelde ze de twee Oro-delen achter elkaar en dat voelde als een twee uur durende monstertrack, hetzelfde gold voor het tweede optreden dat ik zag waarin ze 8 volledig speelden. Qua sound zijn ze helemaal mijn ding: bezwerende doom met een goede dosis psych en 1970/1971-Pink Floyd en Hawkwind-vibes. Die dromerige vrouwelijke vocalen van Rose Kent zijn ook heerlijk. Als je de combi van doom en deze stijl vocalen gaaf vind is deze plaat ook een aanrader: Mammoth Weed Wizard Bastard - Yn Ol I Annwyn (2019)

Paradise Lost is niet verkeerd. Ik heb niet zoveel met deze band, maar dit is wel een lekkere logge death/doomer. Nick Holmes heeft ook een goede verrotte grunt.

Tsja, Agent Steel, dat is gemengde gevoelens. Lekker energiek en sterk gitaarwerk, maar de vocalen bevallen mij compleet niet.

55. Monno - Negative Horizon (2008)

Drone metal met een muur van gitaargeluid, logge drums en vervormde koorzang, dat is Negetive Horizon van de Zwitserse band Monno. Het nummer duurt veertien minuten en is erg zwaar, traag en noisy. Niet iets om vrolijk van te worden maar wel erg intens en meeslepend. Voor de liefhebbers van Sunn O))) wel een aanrader.

Monno - Ghosts (2008)

54. Korn- Good God (1996)

In de jaren negentig was ik wel een enorme fan van Korn, ik leerde ze kennen via het album Life is Peachy en hun sound was wel uniek toen. Rond die tijd heb ik ze ook gezien op pinkpop en dat was wel indrukwekkend met die doedelzak. Na hun jaren negentig albums heb ik ze eigenlijk niet meer zo gevolgd, maar aan de singles te horen was het beste er toen wel af.
Good God vind ik een van hun beste met die manische zang, de jankende gitaren en dat vette basgitaar spel. Prima muziek om jezelf even te ontladen.

Korn - Life Is Peachy (1996)

53. Winterfylleth -- Defending the Realm (2010)

Black metal uit Engeland. Defending the Realm is de afsluiter van het album The Mercian Sphere uit 2010. Het is een heropname van het gelijknamige nummer uit 2008.
Veel nummers van deze band lijken nogal op elkaar, maar vervelen doet het eigenlijk nooit. Uitgezonderd is trouwens hun folk album uit 2018, wat wel een aanrader is.
Defending the Realm is een heerlijk episch black metal nummer waarin je veel Bathory hoort, alleen vind ik dit minder primitief.

Winterfylleth - The Mercian Sphere (2010)

Monno is erg gaaf! Mooi hoe één idee constant aangehouden wordt, maar op de achtergrond minimale veranderingen plaatsvinden. Wanneer dan de band echt uitbarst is het ook wel heel lekker. Dit is een stuk meer grijpbaar dan Sunn O))), vooral door een solide ritmische fundering.

Korn staat ook in mijn top 100 (wel een andere track). Heerlijke track is dit, Life is Peachy heeft misschien wel de lekkerste bas- en drumgrooves uit de gehele Korn-discografie.

Winterfylleth heeft een lekkere folky inslag, maar heeft wel veel pit in zijn uitvoering. Heeft ook wel wat Bergtatt (Ulver) in zich, en ik zie dat ze daar een nummer van hebben gecoverd. Mooie track.

Monno heeft inderdaad wel wat van Sun O))) en consorten, maar dan - al is dat woord hier misschien misplaatst - wat toegankelijker. Dik 8 minuten werd ik gehypnotiseerd door die zeer geduldige opbouw vol subtiele toetsen, en toen moest de track nog beginnen. Lekker dus!

Korn, da 's wel een beetje jeugdsentiment; al lagen hun beste albums reeds in het verleden toen ik ernaar begon te luisteren (rond 2003-2004 moet dat geweest zijn). Gelukkig bestond er zoiets als het internet, waardoor ik die oudere releases makkelijker vond, wat daarop staan toch duidelijk de prijsnummers van Korn. Een echte fan ben ik nooit geweest, maar een aantal songs (waaronder deze!) kan ik wel waarderen. Klinkt gewoon vet.

Als je me had verteld dat Winterfylleth uit Scandinavië komt, had ik het voetstoots aangenomen. Omdat de schrijvers hierboven de belangrijkste muzikale kenmerken reeds zeer treffend aanhalen, maar een weetje over de bandnaam. Die komt uit Anglo-Saksisch, en verwijst naar de eerste volle maan van de winter. Een beeld dat perfect bij de muziek past.

Daar kan ik je wel in volgen; ook Eve is in feite één lange track. Gisteren draaide ik tijdens een CSL-sessie echter Babel, de opener van het album 8, en dan viel me gelijk toch weer op wat geweldig nummer dat is.

Winterfylleth is één van de bm bands die nog een gewone riff toevoegen in hun sound en dat maakt ze prima genietbaar. Leuke track. Van Korn heb ik ook wat albums maar ik heb ze een paar keer live gezien en dat vond ik de echte kracht van de band. Wat een energie.

Even wat ingehaald, sorry voor de lap tekst. Komt ie:

90. Miasma - Baphomet: lekker beuknummer met voldoende variatie. Gitaarsolo’s scheuren heerlijk.
89. Teeth of the Lions Rule the Divine - the smiler: de tweede luisterbeurt was wat succesvoller. Heb ‘m nu ook helemaal uitgeluisterd. Nog steeds niet iets waar ik helemaal voor ga, maar de waardering is wat gestegen.
88. Blame - Chalice: de tweede keer raak ik hier juist minder overtuigd van. Kan er de vinger niet precies op leggen, en slecht vind ik het ook niet.

87. Ryker’s - Brother against Brother: hardcore is niet meteen m’n favoriete genre, maar dit is prima.
86. Fear Factory - Self Immolation: dit heb ik vroeger behoorlijk veel gedraaid, maar daarna ook heel lang links laten liggen. Okay nummer, maar of ik de hele plaat nog weer ga opzoeken?
85. Outworld - Raise Hell: ook een apart nummer, maar kan er niet zo veel mee. Zanger heeft wel een flinke strot en de solo’s zijn fijn.

84. Drainland - Jellyfish: de beste tot nu toe, denk ik. Gaat erg richting een Shellac en dergelijke. Is dat nog metal? Ah, ik lees net dat het sludge metal is, my bad.
83. Paradox - Heresy: ken ik vooral van de hoes, weet niet waarom. Volgens mij heb ik de cd nooit gehad of getaped. Ouderwetse thrash metal zoals er zoveel van was, maar dit ligt behoorlijk in mijn straatje.
82. Zozobra - Heartless Enemy: bevalt behoorlijk goed, de cleane ‘tegen’zang past er heel mooi bij.

81. Seance - Reincarnage: vrij technische death metal die perfect in mijn straatje past.
80. Dark Tranquility - Nothing to no One: metal core? ik doe er maar een slag naar. weinig mis mee. De keys ertussendoor passen prima.
79. Flotsam & Jetsam - doomsday…: bekend terrein, al heb ik de twee volgende platen veel meer gedraaid. Maar dit moet ik maar es vaker opzetten. Intro doet me wel erg aan Metallica denken, maar swa.
78. Sigh - The Summer Funeral: bizar, maar verrekte leuk. Mijn gok was Frankrijk, maar Japan dus.

77. Indian - The Impetus Bleeds: vind het in zijn geheel een beetje saai, de maniakale zang fleurt het wel wat op.
76. Evoken - Atra Mors: bouwt wel leuk op in het begin, maar ik mis wat en ik weet niet precies wat. Toch ook niet slecht.
75. The Wounded Kings - Swirling Mist: beetje hetzelfde verhaal als bij Evoken, maar bevalt wel wat beter. De zang doet me denken aan die van The Gun Club, wat een aparte combi oplevert. Bevalt ook daarom beter dan Evoken.
74. Omega Massif - Unter Null: best sfeervol, maar veel meer voor nu ook niet.

73. Breach - Almight Generation: heel aardig wel, met een goeie schreeuwer.
72. Anvil - Free as the Wind: nooit erg veel van Anvil meegekregen, maar dit klinkt zeker leuk.
71. Khoma - If All Else Fails: dit ligt me niet.
70. The Sword - Winter’s Wolves: rockt wel lekker.

69. Generation of Vipers - Ritual: prima nummer. Zang zit wel ver weg in de mix.
68. Communic - The Abandoned One: het begint veelbelovend, maar de zware riff die dan volgt, boeit me niet erg, de zang en de melodieuze delen bevallen me verder best. Doet wat denken aan Sanctuary soms, helaas niet zo goed.
67. Liege Lord - Master Control: deze ken ik vrij goed en is zeker gaaf, al is 4,5* iets teveel.
66. Dagoba - The Things Within: very heavy met een vrij toegankelijk refrein. Aardig.

65. Black Cobra - Sugar Water: aardig.
64. A Textbook Tragey - Intimidator: goed, lekker afwisselend.
63. Testament - Over the Wall: classic, wat moet ik er verder van zeggen? Beste track tot nu toe, dat.

62. Candlemass - The Well of Souls: eveneens classic, alleen ben ik slechts echt bekend met het debuut. Dit is echter meer van het smakelijke zelfde.
61. Accept - Princess of the Dawn: lang geleden dat ik dit hoorde, maar dit is wel lekker ja. Duurt misschien wat te lang.
60. Biohazard - Punishment: kan me niet goed herinneren of ik dit indertijd goed vond, was er meen ik niet kapot van. Maar klinkt best okay.
59. Type O Negative - Christian Woman: had het niet gedacht, maar dit nummer komt me bekend voor, ik zal de official video vast regelmatig gezien hebben. Leuk. De hier gelinkte versie is wel een stuk korter dan die op het album.

58. Ufomammut - Ammonia: weet het niet zo. Best sfeervol, en de hoge zang bevalt goed, laat ik het daar op houden.
57. Paradise Lost - Dead Emotion: heerlijk, ‘Gothic’ is een te gekke plaat.
56. Agent Steel - Agents of Steel: wederom een classic, al had ik zelf waarschijnlijk een track van ‘Unstoppable Force’ gekozen. Maar niks mis met deze!

55. Monno - Negative Horizon: dit moet het minste nummer zijn tot nu toe. Ik heb ‘m uit geluisterd voor de vorm, maar ik vind het maar niks, helaas.
54. Korn - Good God: “Ga de neuk uit mijn gezicht!” Heel typisch bandgeluid, waar ik niet altijd zin in heb en ik ken ook lang niet alle platen. Goed vind ik dit toch wel, op z’n minst.
53. Winterfylleth - Defending the Realm: mooie epische stukken afgewisseld met wat flink gerag, bevalt me wel!

Zo heb ik tot nu toe wel wat leuke luistertips opgedaan!

Monno kan ik helaas helemaal niets mee. Winterfylleth klinkt best lekker, en Korn is altijd goed. Gaat zeker ook in mijn toplijst komen, maar wellicht met een ander nummer.

Miasma, Fear Factory, Dark Tranquillity, Flotsam & Jetsam, Sigh, Indian, Evoken, Liege Lord, Testament, Candlemass, Accept, Biohazard, Type O Negative, Ufomammut, Paradise Lost, Agent Steel, Korn, Winterfylleth...heb ik allemaal (in veel gevallen meerdere) platen van liggen thuis.

Dark Tranquillity, Evoken, Testament, Candlemass, Type O Negative en Paradise Lost zouden ook weleens in een top 100 van mezelf kunnen opduiken.

Met de andere worpen tot nu toe ben ik in meerdere of mindere mate bekend, maar heb ik me net iets minder in verdiept.

Monno: Ben zeker niet categorisch tegen dit soort muziek, maar dit was wel echt saai. Er gebeurde voor mijn gevoel niets behalve een poging tot een onheilspellend sfeertje.

Korn: Aardig, blijft wel hangen, maar te veel willekeurige woede ofzo. Dat ik na al die jaren nooit Korn heb opgepikt zegt ook wel iets natuurlijk.

Winterfylleth: Sterke blackmetal, goede riffs en mooi culminerend sfeervol einde.

Ufomammut - Ammonia: Best aardig, maar te eentonig voor mijn smaak. En de fluittoon is ook eigenlijk wel een fluttoon.

Paradise Lost - Dead emotion: Uitstekend gitaarwerk, maar net als gigage heb ik meer met het latere werk.

Agent Steel - Agents of Steel: Hé, interessant! Ik kende de band alleen van naam, maar nu moet ik er zeker meer van horen. Lekker over de top metalkreten en muzikaal van hoog niveau. Superkort en superkrachtig.

Monno - Negative Horizon: Dit vind ik dus echt afgrijselijk, sorry De charme ontgaat me.

Korn - Good God: Ik was bang dat ik de enige zou worden met Korn in mijn lijstje, maar gezien deze notering en de reacties valt dat alweer mee. Ik leerde Korn ook kennen met dit album, echt geweldig, beter nog dan het beroemde debuut. Wat een zanger!

Winterfylleth - Defending the Realm: Zoals AOVV al zegt, zou je denken dat dit uit Scandinavië komt. Licht verteerbare black metal met bijna een Vikingachtig tintje. Mooie combinatie van melodie en gruizigheid.

52. Solitude Aeturnus - Scent Of Death (2006)

Solitude Aeturnus is de Amerikaanse Candlemass, hun zanger Robert Lowe heeft ook in die laatste band gezongen. Scent of Death is het openingsnummer van hun album Alone uit 2006.
De hoes van dat album geeft goed de sfeer weer, want dit is geen vrolijke muziek, maar wel erg slepend en mooi wat mij betreft. Erg goede, melancholische en neerslachtige traditional doom.

Solitude Aeturnus - Alone (2006)

51. Cannibal Corpse - Hammer Smashed Face (1992)

Klassieker van Cannibal Corpse, een band waar ik niet lang naar kan luisteren wegens nogal eentonig, maar deze blijf ik altijd wel op terugvallen. Heerlijke grunt en vet drumwerk, brutal death metal wordt het ook wel genoemd en het is zeker bruut. Geinig detail is wel dat ik deze band door de film Ace Ventura heb leren kennen, daarin kwam dit nummer voor, wat wel heel bijzonder was.

Cannibal Corpse - Tomb of the Mutilated (1992)

50. Longing For Dawn - The End Of Laughter (2007)

Van deze kon ik alleen een live clip vinden op youtube, daarom heb ik deze link naar bandcamp geplaatst.
Longing for Dawn is een Canadese funeral doom metal band, en dit nummer is de opener van A Treacherous Ascension. De stijl doet denken aan Shape of Despair, maar ik vind ze nog net wat zwaarder misschien. Dit is nog depressiever en zwaarder dan een Candlemass, het is traag, somber, zeer melancholisch en misschien wel het meest extreme genre in metal. Aparte is altijd dat ik er helemaal niet depressief van word of somber, maar het werkt altijd wel bevrijdend op de een of andere manier.

Longing for Dawn - A Treacherous Ascension (2007)

Hammer Smashed Face

De albumhoes van Alone geeft inderdaad een vrij accuraat beeld van de muziek weer: somber, guur, onheilspellend. Dit nummer duurt bijna 10 minuten, maar dat merk ik hoegenaamd niet. Er zullen er zijn die dit saai of langdradig vinden, maar de dynamiek van de song zorgt er wat mij betreft net voor dat dit allesbehalve het geval is.

Van Cannibal Corpse ken ik niet zoveel, volgens mij enkel wat losse nummers. Daar lijkt het me ook de band wel naar, voor mij dan toch. Deze klinkt wel lekker smerig en bruut. Een beetje zoals de titel voorspelt, dus.

Ik heb het wellicht al eerder gezegd, maar funeral doom vind ik een heerlijk genre. Loodzwaar, ontzettend intens en traag als een schildpad die niet doorheeft dat de handrem nog opstaat. Longing for Dawn kende ik nog niet, maar het klinkt wel als een nog wat extremere versie van Shape of Despair. Dit soort nummers kan niet lang genoeg duren voor mij.

Solitude Aeturnus vind ik een klasseband. Die lekker logge riffs waarover die weergaloze vocalen van Lowe galmen, is een gouden combinatie. Zelf heb ik hier de eerste drie albums van de band liggen, maar Alone mag er zeker wezen en staat nog op mijn lijstje.

Cannibal Corpse wordt zo'n beetje beschouwd als "baby's first death metal band". Ook voor mij was het een van de eerste death metal bands waarmee ik kennis maakte en zo heb ik me doorheen de jaren een aardige collectie van de band aangelegd; met platen uit zowel de Barnes als de Corpsegrinder kronieken. Niet alle albums van de band zijn even onontbeerlijk, maar Tomb of the Mutilated mag zich terecht tot klassieker kronen.

Longing for Dawn was ook mij nog onbekend, maar funeral doom draagt zeker wel mijn goedkeuring en aldus was deze eerste kennismaking niet onaangenaam.

Solitude Aeturnus smaakt absoluut naar meer. Amerikaanse Candlemass dekt de lading vrij goed ook. Heerlijke epische doom metal en een fijne zanger.

Brutal death metal vind ik echt geen bal aan in de meeste gevallen en Cannibal Corpse is daar geen uitzondering op. Hoor wel dat het vrij goed is, maar ik zal het niet nog eens opzetten.

Ik blijf toch altijd nog een beetje huiverig als iemand de term funeral doom laat vallen, en dat zal ook nog wel even zo blijven, gok ik. Neemt niet weg dat Longing for Dawn een sterk doomlapje neerlegt. Doet me inderdaad wat denken aan Shape of Despair. Zeker niet verkeerd.

Solitude Aeturnus klinkt erg goed. Lekker mysterieuze melodieën (beetje Oosters) en de zanger is erg karaktervol.

Cannibal Corpse, ja, dit is zo'n track die bijna een deathmetalevergreen is geworden. Vette track, daar niet van, maar ik ben van mening dat Cannibal met Corpsegrinder op vocalen zijn beste platen heeft afgeleverd (vooral Kill vind ik echt een knaller). Chris Barnes grunt zoals niet-metalliefhebbers stereotypes van grunts beschrijven.

Longing for Dawn stond al een tijd op de lijst om te beluisteren en dit bevalt me heel goed! Heerlijke weidse funeraldoom met een symfonische touch, maar niet te veel. De track (en album) staat trouwens op Spotify. Ik ben nu gelijk het hele album aan het luisteren, want dit smaakt naar meer.

Dit weekend heb ik niet zoveel tijd, ik ga maandag verder.

Soltude Aeternes: Goede Candlemass-achtige muziek inderdaad, basisriff goed en net-niet-cheese; mooi opgebouwd nummer.

Cannibal Corpse: Grote naam natuurlijk, goed om eens wat van te horen. Niet slecht, best wat dynamiek en afwisseling.

Longing for Dawn: Viel me heel erg mee. De galm geeft het geheel een mooie sfeer.

Solitude Aeturnus - Scent of Death: Prima nummer! Ondanks de lengte blijft het boeien. Goede zanger die net niet over de top is. Verder is er genoeg afwisseling met bovengemiddelde riffs. Doommetal kan erg somber zijn, maar dat is hier niet het geval, en dat is voor mij zeker een pluspunt.

Cannibal Corpse - Hammer Smashed Face: het muzikale equivalent van een putlucht die vol ik je bakkes walmt. Desondanks wel vette shit.

Longing for Dawn - The End of Laughter: hm... nee. 'Longing for Coffee' is het eerste wat bij me opkwam (ik ben dan ook halverweg een kop koffie gaan drinken - hielp niet). Het ambient begin is veel te simpel. De zang deprimeert me. Het kan niet altijd prijs zijn.

49. Demolition Hammer - Human Dissection (1992)

Een thrash metal band uit de Bronx. Human Disscection is een zeer bruut thrash metal nummer met hardcore punk en death metal invloeden. De productie is wel wat gammel, maar dat stoort me niet zo, ik vind het er wel bij passen. Het is niet de hele tijd beuken, in het midden zitten er nog wat aardige solo's in.
Je zou dit kunnen vergelijken met een Morbid Saint.

Demolition Hammer - Epidemic of Violence (1992)

48. Deftones-My Own Summer(Shove It) (1997)

Rond de tijd van Korn was Deftones de andere populaire nu metal band. Ze waren een beetje de soundtrack voor mij van de tweede helft jaren negentig. Around the Fur vond ik fantastisch, en de opener daarvan is dit nummer. My Own Summer heeft een heerlijke riff, veel emotie en veel spanning door het verschil in harde en zachte stukken.

Deftones - Around the Fur (1997)

47. Metal Church - Watch the Children Pray (1986)

The Dark is niet mijn favoriete Metal Church album, maar er staat wel een van hun beste nummers op en dat is Watch the Children Pray. Een heavy metal ballad met toffe riff, goede solo's, en de herkenbare stem van de veel te vroeg overleden David Wayne. Later zal er nog een nummer van hun debuutalbum langskomen.

Metal Church - The Dark (1986)

46. Exotic Animal Petting Zoo - Seeds (2008)

Deze band met een nogal rare naam heb ik ook ontdekt via de Amerikaan waar ik het eerder bij A Textbook Tragedy ook over had. Seeds komt van hun debuut I Have Made My Bed in Darkness en is het openingsnummer, en dat hakt er meteen wel in moet ik zeggen, ik was toen enorm onder de indruk.
Het is van alles wat, het begint rustig met een spannend intro, daarna gaat het keihard los met een mix van mathcore, screamo en hardcore, maar ze nemen ook gas terug en dan hoor je een soort shoegaze met cleane zang. Enorm spannende en avontuurlijke muziek.

Exotic Animal Petting Zoo - I Have Made My Bed in Darkness (2008)

Demolition Hammer hakt er lekker in! Thrash metal, maar gespeeld met de brutaliteit van deathmetal. Vrij logge productie, maar ik vind dat bij deze sound wel wat hebben.

Deftones, ja, dat vind ik fantastisch, ze zijn niet voor niets nummer 2 in mijn artiesten top 10 op MusicMeter. Ik vond het waanzinnig moeilijk om één track van ze te kiezen voor mijn top 100 en My Own Summer (Shove It) is ook absoluut een kandidaat geweest. De openingsslag op de snaredrum maakt mij al enthousiast, de riff is ijzersterk, de deinende groove heeft in combinatie met het diepgaande baswerk bijna een dubvibe en de vocalen van Chino Moreno zijn enorm intrigerend en hij kiest de mooiste melodielijnen uit.

Metal Church, jaren '80 metalballad. Goed uitgevoerd, vocalen zijn uitstekend, maar niet iets wat ik zelf zou opzetten.

Exotic Animal Petting Zoo, die naam heb ik al vaker zien langskomen. Ook hier komt Between the Buried and Me ten tijde van Colors bij mij naar voren qua stijl (''subgenrehoppen''), is ook dezelfde periode ongeveer. Chaotische mathcorestukken, terwijl ik ook King Crimson-achtige cleane tokkeltjes hoor, zoetgevooisde post-hardcore en dromerige shoegazepassages. De cleane vocalen zijn mij iets te gladjes. Ook voelt deze track iets te fragmentarisch aan. Daar waar A Textbook Tragedy echt als één nummer voelde, voelt dit te veel als verschillende passages achter elkaar geplakt.

Lekker nummer van Demolition Hammer, een bandnaam die de lading dekt overigens. Dit klinkt bruut (thrash meets death) en vuig (die productie!). Hier lust ik wel pap van!

Hierboven wordt wat Deftones betreft reeds alles uit de doeken gedaan. Ik heb nooit veel naar de band geluisterd, moet ik zeggen, maar dit nummer klinkt gewoon erg goed. Behoorlijk wat variatie in amper drieënhalve minuut, hypnotiserende vocalen van Chino Moreno en een vette groove.

Knap nummer van Metal Church, hoewel hun titelloze debuutplaat dé onbetwiste klassieker blijft. De riff in het refrein van dit nummer is fantastisch.

Exotic Animal Petting Zoo (leuke bandnaam) is inderdaad van alles wat, en hoewel ik dat best kan waarderen, is dat hier net het probleem. Het doet denken aan Between the Buried and Me, maar waar de gecontroleerde gekte van die band me in vervoering weet te brengen, word ik hier een beetje murw door geslagen, eerlijk gezegd.

Demolition Hammer was effectief vuig en krachtig, bandnaam doet het geluid inderdaad eer aan.

Deftones viel me heel erg mee ondanks de slechte associaties die ik met nu-metal heb. Begon beetje Sparklehorse-achtig + lekkere riffs, later goede climax.

Mooie powerballad van Metal Church, meeslepend. Ken alleen hun debuut, en dat bevalt prima. Deze mag er ook zijn.

Dan Exotic Animal Petting Zoo, Between the Buried and Me werd hierboven al terecht genoemd als associatie. Kan ik op zijn tijd naar luisteren, maar ben ik niet fan van. Dit nummer heeft zijn momenten, maar soms lijkt het zo richtingloze woede en frustratie te worden.

Demolition Hammer beukt lekker. De agressie en lompheid komt hier een stuk beter binnen dan bij Cannibal Corpse, om maar een vergelijking te trekken.

Deftones heb ik nooit echt geluisterd, maar dit nummer klinkt zeker prima. Nu-metal hoor ik sowieso graag, dus misschien moet ik er een keertje aan geloven...

Metal Church is een lekkere portie classic metal, maar meer heb ik er nooit mee gekund.

Exotic Animal Petting Zoo is zeker niet onaardig. De hak-op-de-tak structuur van het nummer pakt me niet heel erg, maar de sound van de band bevalt me wel.

Deftones - My Own Summer: Instant jeugdsentiment! Een beetje een vergeten nummer voor mij, dus erg leuk om weer eens te horen. Kun je je nu nog voorstellen dat je dit overdag herhaaldelijk op MTV zag langskomen?

Metal Church - Watch the Children Pray: Ik ben dol op hardrock- en metalballads, dus dit gaat erin als zoete koek. Doet niet onder voor de grotere jongens.

Exotic Animal Petting Zoo - Seeds: Oninteressante interessantdoenerij. Zo komt het tenminste op mij over. Jammer, want spelen kunnen ze. Misschien 'begrijp' ik deze muziek gewoon niet.

Mooi gevarieerde lijst tot nu toe. Op naar de 2e helft!