Extreem muzikaal album zelfs. De vocalen van Dave Mustaine zijn helaas een enorm grote stoorzender voor mij. Het verschil in niveau tussen de vocalen en de rest van de instrumentatie is zo krankzinnig groot op Rust in Peace. De songs zijn daarentegen echt waterdicht qua songwriting, vol met meesterlijke grooves (Nick Menza is zo'n metaldrummer die zelfs de meest hakkende passages kan laten swingen), watertandend goed gitaarwerk (de chemie tussen Mustaine en Marty Friedman is echt fenomenaal op deze plaat, behoort tot het beste metalgitaarwerk allertijden) en interessante kwinkslagen.

168. DJ Shadow – Endtroducing… (1996)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/36.jpg?cb=1514063263
Luisterbeurten: het is me toch een potje lang geleden dat ik deze plaat heb gehoord. Ooit beluisterd door de faam die het had op de website. Daarna eigenlijk nooit meer.

Luisterervaring: toch wel weer fijn om het album weer eens te horen. Het zit zo kundig in elkaar. Wat iemand wel niet kan brouwen van een grote ingrediëntenlijst aan samples. Van de bangers Building Steam With a Grain of Salt, the Number Song enMutual Slump tot aan het meer sferische en relaxte van Changeling en de What Does Your Soul Look Like versies. Met Midnight in a Perfect World voor mij als hoogtepunt. Misschien moet ik me toch eens wat meer in dit soort (electronische) muziek gaan verdiepen.

167. Eels – Beautiful Freak (1996)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/250.jpg
Luisterbeurten: Eels, ik ben de naam wel eens tegengekomen en volgens heb ik een vriend die hier wel veel mee kan. Maar ik had nog geen idee.

Luisterervaring: Op één of andere manier associeerde ik de naam van Eels wel met harde muziek. Maar dat valt in de praktijk eigenlijk heel erg mee. Er staan in ieder geval genoeg leuke liedjes op dit album. Zelf vind ik bijvoorbeeld Susan’s House wel cool, de titeltrack en Manchild erg sfeervol en Guest List mooi. Prima plaat dit.

2 uitstekende platen achter elkaar .

ja sorry, maar met Megadeth kan ik helemaal niets. Zo'n genre wat je in je jeugd tof moet gevonden hebben, op latere leeftijd is het moeilijk om hier nog in mee te stappen.

Gelukkigmaar, ik kan niet wachten

Voor mij maakt dat contrast het juist interessant. Megadeth met een 'goede' zanger zou enorm veel karakter verliezen. De helft van de charme van Megadeth is Mustaine's zang en karakter, vol venijn en een beetje punk. Maar het is wel een kwestie van acquired taste denk ik. Het laatste kwartje dat bij velen niet wil vallen.

Even samenvattend zo'n beetje alle rock en metal volgens Reijersen:
Lelijke zang, ze rammen maar door zonder onderbreking, veel lawaai/muur van geluid

Is dat niet exact de beschrijving die op Wikipedia staat?

Tja hij begint ondertussen ook wel een ervaringsdeskundige te worden

166. Songs: Ohia – The Lioness (2000)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4625.jpg?cb=1594582329
Luisterbeurten: op een verdwaalde song in de MuMe finale na heb ik niet eerder iets van Songs: Ohia gehoord.

Luisterervaring: de leden van Songs: Ohia lijken mij niet de meest vrolijke noten op deze wereld. Het komt mij over als wat depressieve, duistere muziek. De stem van de zanger is prima op borststem, maar vind ik heel onprettig als hij meer naar kopstem gaat/harder gaat zingen. Qua opbouw lijken de nummers wat op elkaar: vrij rustig begin om dat uit te bouwen naar een “uitbarsting”.

Het is wel zo dat ik wel eens een metalplaat ''afgrijselijk'' heb genoemd en hem 5* gaf.

Songs: Ohia, prachtig, ronduit prachtig maar ook intens, pijnlijk, donker.
De stem van Jason Molina heeft iets speciaals.
Dit is niet mijn favoriete plaat van ze, omdat hij bij de laatste drie nummers wat als een nachtkaars uitgaat. Maar wat daarvoor staat, is topklasse met Tigress, Being In Love en Coxcomb Red als persoonlijke hoogtepunten.

Kan Reijersen beter een lotgenoten-topic gaan starten. Die continue klaagzang over dat soort muziek begint ondertussen dezelfde vorm aan te nemen als de gewraakte muzieksoort. Benieuwd hoe MuMe's nummer 1 er uiteindelijk vanaf komt.

Dus aan de ene kant wil je dat is stop, maar aan de andere kant dat ik door ga?

Het grappige is dat ik bij een band als Voivod, waar de zang van Snake ook behoorlijk punky is en de muziek juist proggy, ik het contrast wel heel gaaf vind.

165. Anthony and the Johnsons – I Am a Bird Now (2005)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/21000/21417.jpg?cb=1578677310
Luisterbeurten: ik hoorde dit album wel een paar keer eerder, maar dat is ondertussen zo lang geleden dat ik me er niet echt meer een goed bij kan vormen.

Luisterervaring: de muziek van Anthony and the Johnson heeft iets intiems. Een grote rol wordt er ingenomen door het stemgeluid van Anthony Hegart. Een stem waar ik sterk aan moest wennen onder andere door die contante vibrato. Maar ook een stem die gewoon heel goed bij de sfeer van de muziek past. Zogezegd vullen vocalen en instrumenten elkaar goed aan. Favorieten zijn My Lady Story en de duetten met Boy George en Lou Reed.

164. David Bowie – Station to Station (1976)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4764.jpg?cb=1614458589
Luisterbeurten: David Bowie is er nu nog een keer in de lijst. Dit album kende ik nog niet.

Luisterervaring: dit album geeft mij meteen gemixte signalen af. Het begint allemaal zo goed met het sterk opgebouwde Station to Station, het funky Golden Years en het sterk gezongen Word on a Wing. Maar TVC 15 vind ik een stuk minder. Stay grooved dan weer wel terwijl ik de cover van Wild is the Wind niet heel bijzonder vind. Geef mij dan maar de versie Nina Simone (ook niet het origineel) van die song maar.

163. Iron Maiden – Somewhere in Time (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2311.jpg
Dit was weer een album onder de noemer ‘niet uitgeluisterd’. De redenen zullen inmiddels bekend zijn, maar hier kom ik niet doorheen.

Ik verhoog Somewhere In Time een halfje, als compensatie voor alle nare dingen die Reijersen hier al over Maiden heeft gezegd

Haha nee, heb 'm dit weekend toevallig weer eens geluisterd en hij was beter dan ik me herinnerde, vandaar. Niet zo goed als het debuut en The Beast, maar misschien scheelt het ook weer niet zoveel. Ga 'm sowieso nog eens opleggen wanneer ik dan eindelijk besluit die bundel van Phillip K. Dick mee te nemen van de bib, gaat sowieso sfeerverhogend werken, wat jij Don Cappuccino?

Somewhere in Time is mijn favoriete Maiden-plaat samen met Seventh Son of a Seventh Son, maar ik moet zeggen dat ik de laatste tijd Somewhere in Time behoorlijk veel draai. Een plaat waarop de band zijn proggy kant echt laat vieren (Alexander the Great is een zwaar onderbelichte Maiden-track), maar ook een van de meest catchy tracks in de volledige discografie bevat: Wasted Years. De band is naar mijn mening speltechnisch hier op zijn best, en de songs zijn een stuk complexer dan voorgaande albums, maar bevatten nog steeds alle typerende melodieuze elementen waardoor alles waanzinnig goed in het gehoor ligt. Ook vind ik de galmende sfeer op Somewhere in Time heerlijk, de gitaarsynthesizers voegen echt veel toe aan het algehele geluid en hebben anno 2022 de tand des tijds zeer goed doorstaan.

Somewhere in Time is een ideale instapplaat voor wie met metal wil kennismaken als men niet bij voorbaat van geschreeuw en gekrijs, geram en gerag uitgaat. Dit is toch niet van die vuige antimuziek maar eerder een verantwoord visitekaartje voor het genre om in de hitparade te komen zonder fans te verliezen. Als je er bij Slayer geen doorkomen aan vindt kan ik me wat bij voorstellen, maar of je nu dat, Iron Maiden of Michael Jackson met het volume op 10 draait: in alle gevallen word je doof. Albums als Thriller, Bad en Dangerous heb ik ook in huis en zit ik zonder klagen uit. Dat ik er nu plezier aan beleef was vroeger ondenkbaar. Ben verder slechts een toevallige passant in dit topic die de besprekingen van Deep Purple e.d. wel eens oppikt.

Heerlijke plaat, Somewhere in Time, ook mijn favoriet van Maiden. Schitterende albumhoes ook, met heel wat interessante details als je ze aandachtig bekijkt. Toch wel tof, dat artwork van Riggs.

Wasted Years is toch een song die prima zou moeten vallen buiten de groep der metalminnenden. Jammer dat het niet bevalt, maar het zij zo.

Anthony = Antony.
Duet met Lou Reed vind ik het minst, verder hele mooie nummers met een prachtige stem van Antony. 5*

162. Metallica – Metallica (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/192.jpg?cb=1510357057
Luisterbeurten: dat Metallica een grote band is dat is mij bekend. Niet direct de muziek waarin ik mij eerder vanuit mezelf in verdiepte.

Luisterervaring: het is voor mij heel vermoeiend om naar deze muziek te luisteren. Ik haal er simpelweg geen plezier uit. Verder roept het ook geen andere emoties van dien aard op die ik zoek in het beluisteren van muziek. Dat Nothing Else Matters wel mooi is begrijp (misschien nog wel mooier in de versie met dat orkest) en ook Unforgiven vind ik nog wel aardig. Maar verder…

Er spreken een paar albums op rij even niet zo aan, je bent eens een dagje wat afwezig en voor je het weet heb je hier weer een rijstebrijberg van jewelste. Even bijwerken maar.

172. Frank Ocean – Blonde (2016): deze heb ik niet zo lang geleden voor het eerst gehoord. channel ORANGE had zijn momenten. Deze ook wel, maar er zat ook wel een hoop meuk tussen... en niks van het kaliber Pyramids. 2½*

171. The Clash – London Calling (1979): hoewel ik niet bovenmatig van de punk ben, is dit wel een klassieker waar ik eigenlijk eens wat beter in zou willen duiken. De bekende nummers zijn in orde. De lengte van het geheel is tot nog toe wel een struikelblok gebleken. Tot de nadere/betere studie ook een 2½*

170. The Chameleons – Script of the Bridge (1983): ik kan meer met Strange Times, maar dit zal de enige Chameleons in de lijst wel zijn. Op zeker moment stond ruim de helft van dit album in de MuMeLadder, maar ik geloof dat de verhoudingen inmiddels wat genormaliseerd zijn. Anyway, bij zo'n telkens ander nummer in de MML-context leek het nochtans telkens hetzelfde nummer te zijn. Anyway, ik heb nog een relatief hoog cijfer staan van de laatste (vermoedelijk lang geleden) integrale beluistering: 3½*

169. Megadeth – Rust in Peace (1990): uit het handjevol cd's dat ik te koop heb staan om andere reden dan dat-ie vervangen is door een remaster, boxje, etc.: ooit bedacht dat als ik Metallica tof vond, ik de kennelijk grootste klassieker van Megadeth er ook wel bij kon hebben. Na een paar pogingen heb ik dat maar opgegeven. Ook wel verrast dat dit in de lijst staat. 2*

168. DJ Shadow – Endtroducing… (1996): alhier tot klassieker uitgegroeid. Stem / Long Stem is een erg tof nummer, dat de keren dat het de MML-finale haalde bij mij in de hoge regionen eindigde. Midnight in a Perfect World kan er ook goed mee door, Building Steam with a Grain of Salt is al minder en het hele album is voor mij zeker te veel van het goede. Opvolger The Private Press komt me een maatje coherenter voor, maar het zal hier wel bij blijven qua DJ Shadow. 3*

167. Eels – Beautiful Freak (1996): vroeger was dit me te alternatief (een vriend van me zette dit vaak op als we een spelletje oplegden... of de opvolger Electro-Shock Blues - en maar koketteren met alle narigheid in Mr. E's leven), maar ik kan het anno nu vrij goed smaken. Met Novocaine for the Soul staat het beste nummer meteen vooraan. 3½*

166. Songs: Ohia – The Lioness (2000): denkend aan MusicMeter zie ik medegebruikers zwelgen in strontvervelende emo-muziek zoals het titelnummer dezes (of het nog ergere Black Crow) dat al heel wat MML-finales vervuild heeft. Integrale beluistering van het album viel nog wel een beetje mee, maar tot een duurzame liefde tussen mij en Songs: Ohia zal het niet komen. 2½*

165. Anthony and the Johnsons – I Am a Bird Now (2005): mijn ex was hier wel fan van. Mij is het een maatje te theatraal. Het openingsnummer gaat nog wel. 3*

164. David Bowie – Station to Station (1976): eerder had ik een zuinige reactie op mijn recentste Bowie-aanschaf Hunky Dory, deze eerste van drie recente aankopen bevalt beter. Zo'n nummer als Golden Years was vroeger spekkie voor het Bowie-allergiebekkie, maar in albumcontext smaakt-ie beter. De blauwe sterren gaan echter naar het titelnummer (allicht) en TVC 15 (ja, toch wel). Misschien verdient deze nog wel een hogere score dan waar hij nu op staat: 3½*

163. Iron Maiden – Somewhere in Time (1986): voor mij zet hier de dalende lijn in qua Iron Maidenalbums, maar daar denkt kennelijk niet iedereen zo over. Ik vrees dat we de twee sterkere voorgangers (waar onze gids vermoedelijk evenmin doorheen komt) hier niet tegen gaan komen, anders zou het een fijne verrassing zijn. Het album bevat met Wasted Years wel een van Maidens beste singles en ik heb ook een zwak voor The Loneliness of the Long Distance Runner die maar door- en doorgaat. Anthem Heaven Can Wait mag er ook wezen. Dat er toch van verval sprake is, ligt niet aan de introductie van synthesizers, maar aan een overdaad aan gewoon niet zo overtuigende nummers, met het akelig spot on getitelde Déjà Vu en het klunzige epic Alexander the Great als voornaamste pijnpunten. 3½*

162. Metallica – Metallica (1991): over hitalbums gesproken... oke oke, ooit viel mij dit na Nothing Else Matters ook tegen: wat een herrie allemaal. Dat is gelukkig al heel lang goedgekomen. Met een beetje fantasie volgt Metallica hier andermaal de blauwdruk van Ride the Lightning, maar de songs zijn wel een stuk gestroomlijnd en een stuk catchier. Na het doodlopend spoor van And Justice for All kan dat enkel een juiste beslissing genoemd worden. Naast de al genoemde aanstekerballade waren andere singles Enter Sandman, The Unforgiven, Wherever I May Roam en Sad But True ook allemaal van hoge kwaliteit. Van de andere albumtracks is My Friend of Misery (een laatste poging tot wat meer epic-writing) een hoogtepunt, maar er zitten sowieso weinig missers in dit twaalftal. 4*

161. Leonard Cohen – Songs of Leonard Cohen (1967)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6062.jpg
Luisterbeurten: Leonard Cohen, het idee dat ik van hem heb is die van een fluisteraar. Maar dit is misschien meer iets van zijn oudere jaren.

Luisterervaring: mooie muziek dit. Leonard is toch minder de fluisteraar en meer de zanger dan ik van te voren dacht. Met opener Suzanne zit je er eigenlijk meteen al goed in. Mooie muziek, sfeervol en een warme sound. Verhalend gebracht door Cohen. Lekker wegdromen bij zijn stem en de kale begeleiding. Verder kende ik van Hey, That’s Now Way To Say Goodbye de versie van Roberta Flack. Niet wetend dat Cohen het nummer schreef. Dit album is een mooie ontdekking uit de top250.

Zijn we het ook eens gewoon eens. Mooie plaat inderdaad. Ik vermoed de enige Cohen in de Top 250, maar de volgende twee liggen hier goed in het verlengde van. Favorieten voor mij: Sisters of Mercy, So Long Marianne, Hey That's No Way to Say Goodbye en One of Us Cannot Be Wrong. 4*

160. Bon Iver – Bon Iver, Bon Iver (2011)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/218000/218936.jpg
Luisterbeurten: het enige wat ik van Bon Iver weet is dat er weleens discussie is over hoe de naam nu uit te spreken.

Luisterervaring: voor dit soort albums doe ik dit dus! Wat een prachtige plaat is dit zeg. Vooral Minnesota, WI zat ik meteen vol in. De sfeer die dit album uitademt is prachtig en er zit ook een bepaalde urgentie in de zang die je raakt. Het ene nummer wat kaler/kleiner dan het ander, maar allemaal prachtig uitgevoerd en uitgewerkt. Gewoon hele sterke en mooie muziek dit.

159. Rage Against the Machine – Rage Against the Machine (1992)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/325.jpg?cb=1619899528

Luisterbeurten: van Rage Against the Machine kende ik eigenlijk alleen Killing in the Name en dat is nu niet direct mijn favoriete track.

Luisterervaring: de combinatie van rap en gitaren kende ik vooral eerder van bijvoorbeeld een Limp Bizkit. Dat luisterde ik nog weleens toen ik jong was en nog op zoek was naar m’n muzikale weg. Nu houd ik prima van rap/hiphop, wat minder van gitaren. De energie is de heel tijd erg aan bij dit album, dat moge duidelijk zijn. Echter vind ik de muziek verder niet zo bijzonder. Het komt bij mij ook over als iets teveel van steeds hetzelfde. Nu heb ik weleens begrepen dat de lyrics erg belangrijk zijn bij deze groep. Daar heb ik me dan minder in verdiept. Ze lijken wel vooral heel erg boos.

Klopt, boos zijn dat is wat zij doen