Soms is iedereen weleens een beetje boos. Niks fijner om dan keihard RAtM door je speakers te knallen

158. Madrugada – Industrial Silence (1999)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3957.jpg
Luisterbeurten: wederom een band die ik nog niet kende voordat ik dit album beluisterde.

Luisterervaring: eigenlijk is dit wel gewoon een prima rockplaat. Er is genoeg afwisseling in energie, sfeer en opbouw van de nummers om mij te kunnen blijven boeien. En zitten hier nu 3 livesongs tussen? Dat is wel een bijzondere keuze tussen een verder studioalbum. Het blokje Beautyproof, Shine en dan even haasje-over naar Strange Colour Blue en This Old House vind ik het meest fijn.

157. Bob Dylan – Highway 61 Revisited (1965)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/804.jpg
Luisterbeurten: daar is Dylan ook weer in deze lijst. Dit album kende ik nog niet.

Luisterervaring: vooral de openingstrack kende ik al van dit album. De rest van de nummers zei mij in eerste instantie wat weinig. Dylan lijkt hier te kiezen voor een meer bluesy inslag van zijn muziek. En dat maakt het best prettige muziek. Er zit lekker veel energie in het album en bijvoorbeeld een Desolation Row is gewoon een sterk nummer. Leuk om dit album eens gehoord te hebben van de vermaarde Bob Dylan.

Voor mij zijn beste, vooral door het weergaloze Desolation Row.

156. Pixies – Surfer Rosa (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2099.jpg
Ik ken één nummer van hun de Pixies, maar die staat dan weer niet op deze plaat. En laat ik verder ook maar kort zijn over deze plaat: dit is het niet voor mij.

+1

I Am a Bird Now: dit is de enige Anthony-plaat waar ik wel eens naar luister. Doorgaans behoorlijk pretentieus en theatraal, maar dit is gewoon een goede plaat. 4*

Station to Station: Na Low mijn favoriete Bowie-plaat. Kent geen zwakke broeders. 4.5*

Somewhere in Time: Maiden heeft hier een heel fijn geluid (de gitaarsynths). Over de breedte wellicht hun meest constante plaat. 4*

Metallica: door de bank genomen heeft Metallica in totaal tweeëneenhalve goede plaat gemaakt: Ride The Lightning, Master of Puppets en de helft van ...And Justice For All. Op Metallica werd het allemaal veel te serieus en wilden deze miljonairs opeens Heel Erg getormenteerd overkomen. Heel lang niet gehoord en ook niet beoordeeld maar ik herinner me hem vooral als een heel lange zit.

Songs of Leonard Cohen: deze heb ik ooit 3.5* gegeven. Maar geen plaat die is bijgebleven.

Bon Iver, Bon Iver: bij het genre "indiefolk" ren ik doorgaans gillend weg en bij Bon Iver ook. Ooit geprobeerd, halverwege afgezet. Wat een brave wolligheid.

Rage Against the Machine: "back in the day" waren deze boze mannen heel vermakelijk, anno 2022 kan ik er weinig meer mee. Scoort voor veel mensen vermoedelijk hoog op de jeugdsentiment-factor. 3*

Industrial Silence: zo'n breed gewaardeerde groep die je eens probeert maar voor mij was hier niks te halen. Het zit hoorbaar goed in elkaar maar het klonk allemaal zo ontzettend standaard en weinig spannend... niet gestemd.

Highway 61 Revisited: samen met Blood on the Tracks toch dé Dylan-plaat voor mij. 4.5*

Surfer Rosa: heel lang niet geluisterd maar ik kan elk nummer opdreunen als het moet (ook die met Spaanse teksten). Hoe je dit niet goed kan vinden is beyond me (Casartelli coming in in 3... 2... 1...). 4.5*

155. Tom Waits – Closing Time (1973)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2857.jpg?cb=1604849672
Luisterbeurten: Ook Tom hebben we vaker gehoord in deze lijst.

Luisterervaring: Het begint allemaal sfeervol met Ol ’55. En die stijl en sfeer met vrij kale, minimale begeleiding wordt dit album wel doorgezet. Vocaal zit Waits ook goed op zijn stoel dit album. Veel meer dan piano, gitaar en stem is het vaak niet en dat bevalt mij wel. Ook mooi is de jazzy inslag van bijvoorbeeld een Midnight Lullaby. Een bijzonder en smaakvol album dit. Dit bevalt mij wel.

160. Bon Iver – Bon Iver, Bon Iver (2011): net als op het debuut, een of enkele best mooie nummers (hier: Holocene), maar een zwaluw maakt nog geen zomer. Ik ren niet bij alle indiefolk even hard gillend weg als itchy kennelijk doet, maar heel veel zal dat ook niet schelen. 2½*

159. Rage Against the Machine – Rage Against the Machine (1992): inderdaad een enorme jeugd-(en-ook-wel-van-later)sentimentswaarde voor Killing in the Name. Bullet in the Head is het andere goede nummer. Verder vooral matige variaties op hetzelfde thema. En ja, de mannen zijn boos, met de teksten kun je verschillende kanten op (wat de band soms live ook letterlijk doet, kennelijk), maar 't is geen poëzie van het niveau Dylan. 3*

158. Madrugada – Industrial Silence (1999): ja, mooie plaat, al was een integrale live-uitvoering misschien net wat te veel van het goede. Maar in het algemeen ben ik wel fan van hun epische rockgeluid. Net als bij Reijersen bevalt ook hier het middenstuk (blauwe vinkjes bij Sirens en Strange Colour Blue) het best. 4*

157. Bob Dylan – Highway 61 Revisited (1965): over Dylan gesproken... nee, deze plaat ken ik niet. Diverse losse nummers (met name Like a Rolling Stone, Ballad of a Thin Man en Desolation Row) dan weer wel... goh, dat is op zich best een lijstje waar je mee thuis kunt komen. Wie weet er nog eens achteraan...

156. Pixies – Surfer Rosa (1988): het hele album ken ik niet, maar met name Gigantic staat wel erg hoog op mijn love to hate-lijstje. Wel is er de laatste jaren toch wat nuance in mijn Pixieswaardering geslopen. Over een paar maanden ga ik ze waarschijnlijk zien op Rock Werchter, dus wie weet waar dat eindigt...

155. Tom Waits – Closing Time (1973): die heb ik dan weer wel gehoord. Tom Waits heeft ze ontoegankelijker gemaakt dan dit, maar dat maakt rauwe bonen nog niet zoet. 's Mans stem doet het niet voor mij en de muziek helpt ook niet mee om er wat doorzettingsvermogen tegenaan te gooien. 2½*

154. Joanna Newsom – Ys (2006)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/55000/55106.jpg
Luisterbeurten: ook dit is er weer eentje in het rijtje van nog nooit gehoord.

Luisterervaring: een bijzonder stem moet ik zeggen. Het was even wennen, maar het past wel heel goed bij de sfeer, bij de muziek. En die sfeer en die muziek zijn mooi. Het folkgenre lijkt me toch ook wel te liggen als ik af ga op dit soort albums en andere die reeds gepasseerd zijn. Opener Emily vind ik dan wel het mooist van dit album.

Ah, het favoriete album van VanDeGriend. Die heeft hier vast wel iets moois over te vertellen

Toch wel een beetje: een nummer van haar vorige plaat wordt gesampled op The Roots - How I Got Over ('Right On') waar je vier sterren aan hebt gegeven (zo zullen er misschien wel meer voorbeelden zijn, maar deze viel me toevallig op).

Highway 61 en Pixies nog een , hoewel ik de 2 opvolgers nog iets mooier vind.

Heeft er al iemand gezegd dat de stem even wennen was maar eigenlijk bedoelt: Why The fuck Does She open her mouth to begin with.

Ys: associatie van schoolborden, piepkrijtjes, krasnagels.

Waits: melancholie, gemarineerd in drank - veuls te veul, iets van lobotomy en bottle in front of me - ernstig NMD, self preservation

Pixies: good friendship, fine label

Dylan: ultiem Scotty/professor Barabas-gevoel - time flies en dan tegen de lamp!

153. Queen – Queen II (1974)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/79.jpg
Luisterbeurten: sinds lange tijd kan ik bij deze plaat weer eens terugkeren naar de platenkast van mijn vader. Hij had zoveel van Queen staan, dat deze er vast ook wel tussen heeft gezeten.

Luisterervaring: hier staan dan niet direct de grote hits op, maar het is natuurlijk wel gewoon Queen. En die zijn niet vies van de nodige opsmuk en theater. Bombastisch is het ook zo nu en dan wel. Freddie is natuurlijk een begenadigd zanger, de muziek vaak meelevend of minstens aanstekelijk. Vind het wel fijn eens wat anders te horen dan die reeds een beetje kapotgedraaide hits.

152. The National – Trouble Will Find Me (2013)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/334000/334669.jpg
Luisterbeurten: volgens mij de tweede keer dat we The National tegen komen.

Luisterervaring: ik moet zeggen dat ik dit best een prettige plaat vind. Allemaal goed in elkaar gestoken pop/rock songs. De zanger mag misschien soms een beetje meer pit hebben, zingt soms wat slomig. Maar dat dit gewoonweg goed in elkaar zit is goed te horen. Eigenlijk vind ik alleen de nummers Sea of Love en Graceless wat minder.

154. Joanna Newsom – Ys (2006): mijn kennis van dit album beperkt zich tot de helft ervan (Emily en Only Skin) en dat vind ik allebei niks. Dat ze hier de baard al iets meer in de keel had dan op het debuut, doet daar verder niks aan af.

153. Queen – Queen II (1974): favoriet van veel Queenpuristen, maar ik behoorde nimmer tot die groep van mensen, dus ik vind het 'gewoon' wel een fijne plaat. Wat meer hardrock en progressieve pretenties dan op de latere hitalbums, maar het levert niet per se een enorm coherent geheel op. 3½*

152. The National – Trouble Will Find Me (2013): van nummers als I Need My Girl en Pink Rabbits moest ik nooit zo veel hebben. Ooit de plaat toch aangeschaft en toen viel het ook wel weer mee. Nipt minder dan de twee voorgangers, die we ongetwijfeld beide nog tegenkomen. 3½*

154. Ik ken maar een plaat die nog verschrikkelijker is
153. Nooit wat aan gevonden
152. Zou helemaal in mijn straatje moeten passen, maar doet het niet. Wel in de kast.

153. Queen: ik pas
152. The National: zie VanDeGriend - ook hier in de kast. Langzamerhand is The National de ultieme millenial-band geworden: neuzel-peuzel-treuzelmuziek zonder enig engagement, ultiem navelstaren.

151. Kate Bush – The Kick Inside (1978)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4390.jpg?cb=1576039059
Luisterbeurten: op een paar losse nummers na kende ik het album nog niet.

Luisterervaring: toch bijzonder hoe een stem op zichzelf al zoveel sfeer mee kan geven aan muziek. Wel een stem waar je even aan moet wennen, of misschien wel gewoon een stem die je wel of niet ligt. Ik vind het mooie muziek over het algemeen. Bijvoorbeeld met het prachtige The Man With the Child in His Eyes, het onmiskenbare Wuthering Heights, de krachtige titeltrack en het leuke The Saxophone Song.

150. The Antlers – Hospice (2009)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/156000/156297.jpg?cb=1560838711
Luisterbeurten: nog nooit van The Antlers gehoord.

Luisterervaring: dit album heb ik nu een aantal keer geprobeerd, maar elke keer doet deze muziek mij weinig. Ik vind het niet slecht, ik vind het niet goed, ik vind het niet heel bijzonder. Het brengt niks bij mij teweeg, zowel positief als negatief niet.

Nochtans vrij intense muziek. Enkel op vlak van lyrics al. Maar dit is moeilijk te vatten in beperkte luisterbeurten.

Hospice

Los van de lyrics is dit toch niet intens? En die teksten - en de achtergrond erbij - heb je wat mij betreft wel nodig om dit te kunnen waarderen, want muzikaal is het niet per se onderscheidend.

Een nummer als Kettering kan je toch moeilijk als luchtige muziek bestempelen.

Ik ken het album van Antlers niet, heb ooit van vrienden gehoord (die wel wat muziek gewoon zijn) dat dit de meest heftige emotionele plaat is die ze kenden, dan zijn termen als neutraal en niets teweeg brengen wel bijzonder.

Het heftige zit hem wel heel erg in de teksten dus als je daar niet zo op let kan het best vrij neutraal overkomen.

149. Alice in Chains – Dirt (1992)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/784.jpg
Luisterbeurten: ook weer eentje in het rijtje van ‘dit kende ik nog niet’.

Luisterervaring: de cover beloofde al flink wat stevige muziek (tenminste, dat is zoals ik die cover interpreteer) en dat bleek ook het geval te zijn. Vrij agressieve muziek in mijn oren en daar heb ik toch niet zoveel mee. Was vrij snel klaar met dit album zogezegd.

Ik vind dit een goed album.

Hospice is één van de meest bijzondere albums ooit gemaakt, Edgarrie. Onzin wat jullie hier spuien.