Muziek / Toplijsten en favorieten / 80 x 80's
2
ohmusica
geplaatst: 3 maart 2023, 13:44 uur
Michael Jackson heeft nooit helemaal in mijn muzikale bubbel gepast. Maat toen ik de lange uitvoering van Thriller hoorde en meer nog de video was ik wel enthousiast. Iedereen had het erover zelfs lieden die weinig met muziek hadden of niet veel LP’s in huis, kwamen met het album tevoorschijn. Het was onontkoombaar.
Joe Jackson had mij al te pakken met Look Sharp!, en hoewel Body and Soul heel andere koek was en bepaalde geen new-wave/vernieuwende rock…, kon ik dit album erg waarderen, hoewel ik het muzikaal pas wat later beter heb leren begrijpen. Wat meteen aansprak waren de songs, de teksten, de emotie, de vibe, de troost en de charme die van het album uitging. Ook dit album zag je in platenkasten terug waar je het niet zou verwachten. Ik heb het gister nog eens beluisterd alleen de stem, de manier van zingen verraad iets van jaren 80, maar muzikaal lijkt het mij tijdloos (trouwens ook de tekst).
Beide albums zelf nooit gekocht. Ik vermoed wel getaped. Eigenlijk heel vreemd, want het zijn wel essentiële 80 klassiekers.
Joe Jackson had mij al te pakken met Look Sharp!, en hoewel Body and Soul heel andere koek was en bepaalde geen new-wave/vernieuwende rock…, kon ik dit album erg waarderen, hoewel ik het muzikaal pas wat later beter heb leren begrijpen. Wat meteen aansprak waren de songs, de teksten, de emotie, de vibe, de troost en de charme die van het album uitging. Ook dit album zag je in platenkasten terug waar je het niet zou verwachten. Ik heb het gister nog eens beluisterd alleen de stem, de manier van zingen verraad iets van jaren 80, maar muzikaal lijkt het mij tijdloos (trouwens ook de tekst).
Beide albums zelf nooit gekocht. Ik vermoed wel getaped. Eigenlijk heel vreemd, want het zijn wel essentiële 80 klassiekers.
0
geplaatst: 3 maart 2023, 14:44 uur
https://postimg.cc/Xp40W3d6
Eén van de wat minder bekende Songfestival winnaars waarschijnlijk. Corinne Hermès won voor Luxemburg met het nummer Si La Vie Est Cadeau. Het was de vijfde en tevens laatste overwinning voor het kleine landje. Vanaf 1993 doet Luxemburg al niet meer mee, maar met vijf overwinningen staat het land op een gedeeld derde plaats (samen met Frankrijk, Verenigd Koninkrijk en Nederland die ook allemaal vijf keer gewonnen hebben).
Eén van de wat minder bekende Songfestival winnaars waarschijnlijk. Corinne Hermès won voor Luxemburg met het nummer Si La Vie Est Cadeau. Het was de vijfde en tevens laatste overwinning voor het kleine landje. Vanaf 1993 doet Luxemburg al niet meer mee, maar met vijf overwinningen staat het land op een gedeeld derde plaats (samen met Frankrijk, Verenigd Koninkrijk en Nederland die ook allemaal vijf keer gewonnen hebben).
1
geplaatst: 3 maart 2023, 14:49 uur
Het nummer zegt me helemaal niks meer. Hoewel we het songfestival trouw elk jaar met het gezin bekeken. Dit was toen vast niet onze favoriet…
2
geplaatst: 3 maart 2023, 14:51 uur
12. Alan Vega - Saturn Strip (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/244000/244000.jpg?cb=1673115160
Omdat in deel 1 ook onbekender werk voorbij kwam doe ik dat in deel 2 natuurlijk ook, zoals Saturn Strip van de in 2016 overleden Alan Vega.
Voor mij in de jaren '80 niet bekend. Maar jaren later alsnog leren kennen en ik vind het een fijn plaatje.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/244000/244000.jpg?cb=1673115160
Omdat in deel 1 ook onbekender werk voorbij kwam doe ik dat in deel 2 natuurlijk ook, zoals Saturn Strip van de in 2016 overleden Alan Vega.
Voor mij in de jaren '80 niet bekend. Maar jaren later alsnog leren kennen en ik vind het een fijn plaatje.
Leonidas55 schreef:
Ik ken dit niet. Waaraan moet ik een beetje denken hierbij?
Ik ken dit niet. Waaraan moet ik een beetje denken hierbij?
aERodynamIC schreef:
Lastige. Typisch jaren '80.
Ik hoor soms een beetje Billy Idol, het is geproduceerd door Ric Ocasek (van The Cars), Kid Congo is een hommage aan Kid Congo Powers (maar betwijfel of je die kent).
Zijn rockabilly invloeden zijn hoorbaar, maar dan met een saus 80's synths. Een popversie van The Cramps af en toe. Zoiets.....
Lastige. Typisch jaren '80.
Ik hoor soms een beetje Billy Idol, het is geproduceerd door Ric Ocasek (van The Cars), Kid Congo is een hommage aan Kid Congo Powers (maar betwijfel of je die kent).
Zijn rockabilly invloeden zijn hoorbaar, maar dan met een saus 80's synths. Een popversie van The Cramps af en toe. Zoiets.....
2
geplaatst: 3 maart 2023, 15:04 uur
Chameleon Day schreef:
Het nummer zegt me helemaal niks meer. Hoewel we het songfestival trouw elk jaar met het gezin bekeken. Dit was toen vast niet onze favoriet…
Het nummer zegt me helemaal niks meer. Hoewel we het songfestival trouw elk jaar met het gezin bekeken. Dit was toen vast niet onze favoriet…
Ik weet nog dat ik toen keek en het een vreselijke winnaar vond. Ik wilde dat Israël zou winnen: Chai van Ofra Haza (werd een klein hitje onder de titel Hi) en ja ik was fan van Bernadette met Sing Me a Song die 7e werd (op zich een middelvinger naar het NL publiek die wilde dat Vulcano met Een Beetje Van Dit zou gaan).
Grappig genoeg scoorde Joegslavië een hit met Džuli van Danijel Popović (onder de naam Daniel met Julie) en ook Zweden deed goede zaken met Carola's Främling (ook in diverse talen gezongen in navolging van Nicole het jaar ervoor).
1
geplaatst: 3 maart 2023, 19:24 uur
Uiteraard had Pas De Deux moeten winnen met de Belpop klassieker Rendez Vous.
Maar de maat is vol en m'n kop is toe.
De sterkte van Thriller: een album dat nauwelijks vijanden kent. Voor elk wat wils.
Maar de maat is vol en m'n kop is toe.
De sterkte van Thriller: een album dat nauwelijks vijanden kent. Voor elk wat wils.
3
geplaatst: 3 maart 2023, 21:30 uur
Michael Jackson - Thriller
Schoolvriend Marco kocht de single ‘Billy Jean’. Ik vond het best aardig, niet meer dan dat. Het was 1982 en ik had met Sinterklaas 81 mijn pick-up gekregen. De zakpecunia lieten het niet toe om veel te kopen. Ik kocht in 82 Beatles en Police (waar blijft the Police in dit topic???). Daarnaast nog steeds veel “tapen”. Billy Jean ging de dj-set in voor de klassenfuifen. Maar het album vond ik de aanschaf bepaald niet waard. Toen kwam de videoclip van ‘Thriller’. (Mijn herinnering zegt me dat dat pas 83 was, klopt dat?). Een sensatie, een filmvoorstelling van een kwartier. Ongekend. Niet eerder vertoond (al wisten de mannen van Duran Duran al heel goed wat de kracht van een videoclip kon zijn). Hoe leuk die clip op zichzelf ook was, het nummer vond (en vind) ik maar matig. Kon de clip (hoewel leuk) ook moeilijk serieus nemen, eigenlijk gewoon heel flauw, zo’n horrorverhaaltje. En ‘Beat It’, met die bespottelijke clip en geforceerde Van Halen-solo (Michael, denk je nou echt dat je “heavy” bent?). Het was vooral heel commercieel - zie ons eens hard-rock in onze muziek verwerken (oeh, spannend - schoolvriend Mark, en Iron Maiden liefhebber, had me dat genre inmiddels al bijgebracht). MJ was dus niet mijn ding en veel van zijn werk nu nog steeds niet. Zat toen voor mij toch wel in de categorie FOUT - ….. net zoals, wat later, die andere (paarse) gast…(die biecht komt nog wel, ik vermoed in het jaar van “his royal foutness” 1984).
Nu vooral heel veel tienersentiment….en ‘Billy Jean’ vind ik inmiddels een klasbak nummer (die synthetische viooltjes!). Album inmiddels ook op cd in huis. De kids love it! Ik alleen Billy Jean…
Schoolvriend Marco kocht de single ‘Billy Jean’. Ik vond het best aardig, niet meer dan dat. Het was 1982 en ik had met Sinterklaas 81 mijn pick-up gekregen. De zakpecunia lieten het niet toe om veel te kopen. Ik kocht in 82 Beatles en Police (waar blijft the Police in dit topic???). Daarnaast nog steeds veel “tapen”. Billy Jean ging de dj-set in voor de klassenfuifen. Maar het album vond ik de aanschaf bepaald niet waard. Toen kwam de videoclip van ‘Thriller’. (Mijn herinnering zegt me dat dat pas 83 was, klopt dat?). Een sensatie, een filmvoorstelling van een kwartier. Ongekend. Niet eerder vertoond (al wisten de mannen van Duran Duran al heel goed wat de kracht van een videoclip kon zijn). Hoe leuk die clip op zichzelf ook was, het nummer vond (en vind) ik maar matig. Kon de clip (hoewel leuk) ook moeilijk serieus nemen, eigenlijk gewoon heel flauw, zo’n horrorverhaaltje. En ‘Beat It’, met die bespottelijke clip en geforceerde Van Halen-solo (Michael, denk je nou echt dat je “heavy” bent?). Het was vooral heel commercieel - zie ons eens hard-rock in onze muziek verwerken (oeh, spannend - schoolvriend Mark, en Iron Maiden liefhebber, had me dat genre inmiddels al bijgebracht). MJ was dus niet mijn ding en veel van zijn werk nu nog steeds niet. Zat toen voor mij toch wel in de categorie FOUT - ….. net zoals, wat later, die andere (paarse) gast…(die biecht komt nog wel, ik vermoed in het jaar van “his royal foutness” 1984).
Nu vooral heel veel tienersentiment….en ‘Billy Jean’ vind ik inmiddels een klasbak nummer (die synthetische viooltjes!). Album inmiddels ook op cd in huis. De kids love it! Ik alleen Billy Jean…
0
geplaatst: 3 maart 2023, 22:06 uur
dazzler schreef:
De sterkte van Thriller: een album dat nauwelijks vijanden kent. Voor elk wat wils.
De sterkte van Thriller: een album dat nauwelijks vijanden kent. Voor elk wat wils.
Euh…zie mijn post. Dit was toen - en is mss nog steeds - FOUT. Wat jij Premonition?
1
geplaatst: 3 maart 2023, 22:23 uur
Voor jou is er Billie Jean. Een klasbak. Voor elk wat wils dus. 
0
geplaatst: 3 maart 2023, 23:09 uur
dazzler schreef:
Uiteraard had Pas De Deux moeten winnen met de Belpop klassieker Rendez Vous.
Maar de maat is vol en m'n kop is toe.
Uiteraard had Pas De Deux moeten winnen met de Belpop klassieker Rendez Vous.
Maar de maat is vol en m'n kop is toe.
Toen vond ik dat echt zo'n stom nummer. Nu? Geweldig natuurlijk!
0
geplaatst: 4 maart 2023, 02:31 uur
Chameleon Day schreef:
Euh…zie mijn post. Dit was toen - en is mss nog steeds - FOUT. Wat jij Premonition?
Euh…zie mijn post. Dit was toen - en is mss nog steeds - FOUT. Wat jij Premonition?
Knap gemaakt album met een geweldige productie, maar ik werd er niet direct thrilled door in 1983. Human Nature en Billy Jean zijn mijn favorieten. Het album is natuurlijk wel een klassieker geworden.
0
geplaatst: 4 maart 2023, 05:36 uur
Chameleon Day schreef:
Maar één zwaluw maakt nog geen zomer….
Maar één zwaluw maakt nog geen zomer….
Maar dat was wel mijn punt. Ik ken weinig mensen die er absoluut niets van lusten. Zelf de hardrockers hadden hun Van Halen momentje. En Premonition stipt ook mijn twee favorieten aan. Wanna Be Startin' Somethin' is de derde. Ik herinner me ook wel dat MJ "fout" was toen Thriller net uit was. Maar evengoed herinner ik mij dat die weerstand na een tijdje versoepelde.
4
geplaatst: 4 maart 2023, 08:40 uur
13. Big Country - The Crossing (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1870.jpg
Big Country begon voor mij 9n 1986 met The Seer (vanwege de fantastische single One Great Thing waar ik toen gek op was), daarna met terugwerkende kracht The Crossing wat als de betere Big Country wordt gezien.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1870.jpg
Big Country begon voor mij 9n 1986 met The Seer (vanwege de fantastische single One Great Thing waar ik toen gek op was), daarna met terugwerkende kracht The Crossing wat als de betere Big Country wordt gezien.
dazzler schreef:
THE CROSSING
Vind ik een knaller van een plaat. En dan bedoel ik van de door Steve Lillywhite opgefokte drums en de prachtige gitaarpartijen tot en met zelfs de beukende bassen. Muzikaal zelfs intenser dan de eerste U2 platen, maar tekstueel aardser, met de beide voeten in de Schotse weidegrond. De Schotse U2, misschien nog het best te vergelijken met WAR. Strijdlustig, het arbeidersethos en toch nergens te pathetisch.
In a big Country is een klassieker. Hier vind ik de albummix toch net iets krachtdadiger dan de singel versie. Hoopvolle tekst ook.
Chance hoor ik dan weer liever in de (later uitgebrachte) singelversie. Die heeft een mooiere opbouw van intro tot slot. Mooi gezongen ballad.
A thousand Stars is een opzwepende rocker. Zo'n nummer dat je uitnodigt om volop de dag te plukken. Mooie gitaren.
The Storm staat met beide voeten in de (Schotse) folk. Akkoestische gitaren en vrouwenkoren begeleiden de zanger in de storm.
Harvest Home was de eerste, nog over het hoofd geziene, singel. Maar wat een prachtige song: doedelzakgitaren op de eerste rij.
Close Action is weer een wat rustiger nummer. Een lovesong van het edelste goud: I will carry you home with the Gods in my eyes.
Fields of Fire betekende was de doorbraakhit in de UK. Een stevig partijtje folkrock, dat net zoals U2 deed op Boy het kind in ons wel wakker houden.
Het vlotte Inwards vind ik het beste nummer van de drie overblijvers. Lost Patrol spreekt me minder aan dan de rest en Porroh Man duurt misschien net iets te lang om het album overtuigend af te sluiten. Jammer genoeg is de bonustracklijst niet volledig. Dit album smeekt om heruitgebracht te worden in de 2CD deluxe reeks van Universal.
THE CROSSING
Vind ik een knaller van een plaat. En dan bedoel ik van de door Steve Lillywhite opgefokte drums en de prachtige gitaarpartijen tot en met zelfs de beukende bassen. Muzikaal zelfs intenser dan de eerste U2 platen, maar tekstueel aardser, met de beide voeten in de Schotse weidegrond. De Schotse U2, misschien nog het best te vergelijken met WAR. Strijdlustig, het arbeidersethos en toch nergens te pathetisch.
In a big Country is een klassieker. Hier vind ik de albummix toch net iets krachtdadiger dan de singel versie. Hoopvolle tekst ook.
Chance hoor ik dan weer liever in de (later uitgebrachte) singelversie. Die heeft een mooiere opbouw van intro tot slot. Mooi gezongen ballad.
A thousand Stars is een opzwepende rocker. Zo'n nummer dat je uitnodigt om volop de dag te plukken. Mooie gitaren.
The Storm staat met beide voeten in de (Schotse) folk. Akkoestische gitaren en vrouwenkoren begeleiden de zanger in de storm.
Harvest Home was de eerste, nog over het hoofd geziene, singel. Maar wat een prachtige song: doedelzakgitaren op de eerste rij.
Close Action is weer een wat rustiger nummer. Een lovesong van het edelste goud: I will carry you home with the Gods in my eyes.
Fields of Fire betekende was de doorbraakhit in de UK. Een stevig partijtje folkrock, dat net zoals U2 deed op Boy het kind in ons wel wakker houden.
Het vlotte Inwards vind ik het beste nummer van de drie overblijvers. Lost Patrol spreekt me minder aan dan de rest en Porroh Man duurt misschien net iets te lang om het album overtuigend af te sluiten. Jammer genoeg is de bonustracklijst niet volledig. Dit album smeekt om heruitgebracht te worden in de 2CD deluxe reeks van Universal.
Pietro schreef:
Dit debuutalbum van Big Country heb ik ooit eens op de gok gekocht bij een platenboer in Edinburgh, toen ik op reis was door Schotland. Ik had me qua sfeer en beleving geen betere soundtrack kunnen wensen voor die reis.
Vooral in songs als 1,000 Stars, The Storm, Lost Patrol en Porrohman zie ik de eeuwenoude kastelen, mystieke groene heuvels en pittoreske dorpjes zo weer voor me. Met uitzondering van de hitsingle In a Big Country – waar ik nooit zo weg van ben geweest, iets te veel rechttoe-rechtaan – is dit een nagenoeg perfect album vol met erg originele, vaak strijdbare songs met een sterke Schotse inslag. Dat komt met name door het gebruik van de E-bow sound, een gitaar die klinkt als een doedelzak.
Zonder twijfel is dit het beste album van de band rondom Stuart Adamson, hoewel opvolger Steeltown ook een hele goede indruk bij mij heeft achtergelaten. Het is jammer dat ik de band nooit live heb zien optreden, want Adamson pleegde in 2001 zelfmoord. Het doet niets af aan de kracht van dit uitstekende debuut, dat van mij de volle waardering krijgt: 5*.
Dit debuutalbum van Big Country heb ik ooit eens op de gok gekocht bij een platenboer in Edinburgh, toen ik op reis was door Schotland. Ik had me qua sfeer en beleving geen betere soundtrack kunnen wensen voor die reis.
Vooral in songs als 1,000 Stars, The Storm, Lost Patrol en Porrohman zie ik de eeuwenoude kastelen, mystieke groene heuvels en pittoreske dorpjes zo weer voor me. Met uitzondering van de hitsingle In a Big Country – waar ik nooit zo weg van ben geweest, iets te veel rechttoe-rechtaan – is dit een nagenoeg perfect album vol met erg originele, vaak strijdbare songs met een sterke Schotse inslag. Dat komt met name door het gebruik van de E-bow sound, een gitaar die klinkt als een doedelzak.
Zonder twijfel is dit het beste album van de band rondom Stuart Adamson, hoewel opvolger Steeltown ook een hele goede indruk bij mij heeft achtergelaten. Het is jammer dat ik de band nooit live heb zien optreden, want Adamson pleegde in 2001 zelfmoord. Het doet niets af aan de kracht van dit uitstekende debuut, dat van mij de volle waardering krijgt: 5*.
0
geplaatst: 4 maart 2023, 20:30 uur
14. Bow Wow Wow - When the Going Gets Tough, the Tough Get Going (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/11000/11877.jpg
Wat was ik gek op de singles van dit album. Later begreep ik hoe jong de zangeres was en dat geeft anno nu toch wel een wat vreemd gevoel.
Vooral The Man Mountain was het voor mij en is het dat nog steeds.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/11000/11877.jpg
Wat was ik gek op de singles van dit album. Later begreep ik hoe jong de zangeres was en dat geeft anno nu toch wel een wat vreemd gevoel.
Vooral The Man Mountain was het voor mij en is het dat nog steeds.
starbright boy schreef:
The Man Mountain was trouwens een joekel van een hit in Nederland, maar was niet erg succesvol in de meeste andere landen.
The Man Mountain was trouwens een joekel van een hit in Nederland, maar was niet erg succesvol in de meeste andere landen.
Snakeskin schreef:
met de mooie single "man mountain". Het was voor de zangeres ondertussen legaal om te mogen optreden. Toen dat nog niet het geval was (omdat de arbeidsinspectie daar moeilijk over deed) stond de band veel vaker in de belangstelling. Scoorde ook vanwege de controversiele lp hoes van het debuut.
met de mooie single "man mountain". Het was voor de zangeres ondertussen legaal om te mogen optreden. Toen dat nog niet het geval was (omdat de arbeidsinspectie daar moeilijk over deed) stond de band veel vaker in de belangstelling. Scoorde ook vanwege de controversiele lp hoes van het debuut.
1
geplaatst: 5 maart 2023, 01:02 uur
Big Country - The Crossing
Leerde de band kennen met ‘In a Big Country’. Vind ik nog steeds een mooi nummer. Hele album is top. Goede muzikanten. Mark Brzezicki zou paar jaar later ook die kraker van The Cult met zijn subtiele drumwerk opluisteren. Op school viel de band goed in de smaak bij de U2 en Simple Minds liefhebbers.
Leerde de band kennen met ‘In a Big Country’. Vind ik nog steeds een mooi nummer. Hele album is top. Goede muzikanten. Mark Brzezicki zou paar jaar later ook die kraker van The Cult met zijn subtiele drumwerk opluisteren. Op school viel de band goed in de smaak bij de U2 en Simple Minds liefhebbers.
1
geplaatst: 5 maart 2023, 01:35 uur
Bow WoW WoW
Singles vond - en vind - ik leuk. Toen verder nooit iets met de band gedaan. Nu ook geen behoefte aan. Of mis ik dan een 80s pleasure?
Singles vond - en vind - ik leuk. Toen verder nooit iets met de band gedaan. Nu ook geen behoefte aan. Of mis ik dan een 80s pleasure?
0
geplaatst: 5 maart 2023, 09:27 uur
Chameleon Day schreef:
Bow WoW WoW
Singles vond - en vind - ik leuk. Toen verder nooit iets met de band gedaan. Nu ook geen behoefte aan. Of mis ik dan een 80s pleasure?
Bow WoW WoW
Singles vond - en vind - ik leuk. Toen verder nooit iets met de band gedaan. Nu ook geen behoefte aan. Of mis ik dan een 80s pleasure?
Ik vind ze enorm leuk, nog steeds, maar ik heb vaak ook een afwijkende smaak
3
geplaatst: 5 maart 2023, 09:34 uur
15. Culture Club - Colour by Numbers (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4089.jpg
De tijd dat mijn moeder nog meekeek naar programma's als TopPop of Countdown. Als er iets opviel, meestal aan het uiterlijk, dan maakte ze me daar alert op. Het haar van de Human League zanger bijvoorbeeld en uiteraard viel Boy George gelijk al op door zijn complete verschijning.
Ik vond het altijd erg leuke liedjes, maar het had ook iets weeïgs. Toch staan er wel wat lp's in de kast en had ik ze een paar jaar geleden bijna live gezien. Bijna.... want dat concert in Afas werd gecanceld.
Victims vind ik trouwens een prachtig liedje.
Dat gemiddelde is nu trouwens 3,21
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4089.jpg
De tijd dat mijn moeder nog meekeek naar programma's als TopPop of Countdown. Als er iets opviel, meestal aan het uiterlijk, dan maakte ze me daar alert op. Het haar van de Human League zanger bijvoorbeeld en uiteraard viel Boy George gelijk al op door zijn complete verschijning.
Ik vond het altijd erg leuke liedjes, maar het had ook iets weeïgs. Toch staan er wel wat lp's in de kast en had ik ze een paar jaar geleden bijna live gezien. Bijna.... want dat concert in Afas werd gecanceld.
Victims vind ik trouwens een prachtig liedje.
musicfriek schreef:
Victims heb ik nooit zo goed geluisterd, maar moet toegeven dat dat wel een erg mooi pianonummer is. Boy zijn stem komt hierin goed tot zijn recht. Grappig dat ik het nu pas 'ontdek'. Verder vind ik deze muziek helemaal niet zo fout, het zit eigenlijk prima in elkaar. Karma Chameleon vind ik erg origineel gedaan met die mondharmonica. Is voor mij toch wel een evergreen geworden. Nee, zo slecht was Culture Club nog niet.
En zijn looks? Ach, lekker belangrijk ook, het is hem wel gelukt daardoor op te vallen
Victims heb ik nooit zo goed geluisterd, maar moet toegeven dat dat wel een erg mooi pianonummer is. Boy zijn stem komt hierin goed tot zijn recht. Grappig dat ik het nu pas 'ontdek'. Verder vind ik deze muziek helemaal niet zo fout, het zit eigenlijk prima in elkaar. Karma Chameleon vind ik erg origineel gedaan met die mondharmonica. Is voor mij toch wel een evergreen geworden. Nee, zo slecht was Culture Club nog niet.
En zijn looks? Ach, lekker belangrijk ook, het is hem wel gelukt daardoor op te vallen
Angelo schreef:
Ik denk dat we toch rustig kunnen spreken van één van de meest essentiële albums van de eighties. Naar mijn idee stukken beter dan hun debuut. Vooral vanwege de tamelijk volle productie. Hun debuut klonk ietwat goedkoop als je het mij vraagt, dat vind ik bij dit album niet het geval.
De openingsnummer is natuurlijk een instant classic geworden, en al gelijk mijn favoriete nummer op dit album. Er is echter meer moois te vinden. Neem bijvoorbeeld het prachtige, softe ‘Black money’ dat voorzien is van één van de mooiste teksten op dit album. Of wat te denken van de ballad ‘That’s the way’, ook een prima nummer dat ook al zo’n mooie tekst heeft. Het album wordt weer wat meer catchy met een nummer als ‘Church of the poison mind’, een leuk swingend nummer dat voorzien is van een Motown-sausje. Verder hebben ‘Miss me blind’ en het typische jaren ’80 ‘Mister man’ ook wel z’n charme. ‘Storm keeper’ vind ik ook een mooi nummer trouwens, zit wel een lekkere melodielijn in dat nummer. De ingetogen afsluiter ‘Victim’ vind ik ook wel te pruimen.
Ik denk dat dit het beste album is van Culture Club en diens frontman gender bender Boy George. Maaaaaaaar, Boy George’s toenmalige partner had het beste jaren ’80 album in zijn soort. Helaas werd het album waar ik op doel een gigantische flop en wordt dat album ook nu nog zwaar onderbelicht, en dat is geheel onterecht. Want dat album overstijgt zelfs het niveau van deze plaat!
Tot slot wil ik toch nog even vermelden dat ik het huidige gemiddelde van 2,94 wel erg laag vind eigenlijk, waarom ik dat vind, heb ik opgeschreven in de allereerste regel.
Ik denk dat we toch rustig kunnen spreken van één van de meest essentiële albums van de eighties. Naar mijn idee stukken beter dan hun debuut. Vooral vanwege de tamelijk volle productie. Hun debuut klonk ietwat goedkoop als je het mij vraagt, dat vind ik bij dit album niet het geval.
De openingsnummer is natuurlijk een instant classic geworden, en al gelijk mijn favoriete nummer op dit album. Er is echter meer moois te vinden. Neem bijvoorbeeld het prachtige, softe ‘Black money’ dat voorzien is van één van de mooiste teksten op dit album. Of wat te denken van de ballad ‘That’s the way’, ook een prima nummer dat ook al zo’n mooie tekst heeft. Het album wordt weer wat meer catchy met een nummer als ‘Church of the poison mind’, een leuk swingend nummer dat voorzien is van een Motown-sausje. Verder hebben ‘Miss me blind’ en het typische jaren ’80 ‘Mister man’ ook wel z’n charme. ‘Storm keeper’ vind ik ook een mooi nummer trouwens, zit wel een lekkere melodielijn in dat nummer. De ingetogen afsluiter ‘Victim’ vind ik ook wel te pruimen.
Ik denk dat dit het beste album is van Culture Club en diens frontman gender bender Boy George. Maaaaaaaar, Boy George’s toenmalige partner had het beste jaren ’80 album in zijn soort. Helaas werd het album waar ik op doel een gigantische flop en wordt dat album ook nu nog zwaar onderbelicht, en dat is geheel onterecht. Want dat album overstijgt zelfs het niveau van deze plaat!
Tot slot wil ik toch nog even vermelden dat ik het huidige gemiddelde van 2,94 wel erg laag vind eigenlijk, waarom ik dat vind, heb ik opgeschreven in de allereerste regel.
Dat gemiddelde is nu trouwens 3,21
1
geplaatst: 5 maart 2023, 09:45 uur
Ik was 13 en maakte voor het vak muzikale opvoeding een werkje over Culture Club dat op dat moment nog maar één album en drie hits ver was in haar carrière. Van Colour By Numbers (1983) was enkel Church Of The Poison Mind uit. Ik heb mijn allereerste muziekschrijfsel nooit kunnen voorstellen in de les wegens ziekte van de leraar. Toen ik een half jaar later thuiskwam met de single Karma Chameleon en een slecht rapport, gooide mijn vader het vinylschijfje ziedend door de kamer. Dat zijn zo van die jeugdherinneringen... En daarom heb ik een zwak voor het tweede CC album dat zonder veel problemen mag beschouwd worden als een semi-Greatest Hits collectie met verder Victims (waarin de woorden "unknown pleasures" vallen) en It's A Miracle. Maar ook met de US only hit Miss Me Blind en met Black Money dat eigenlijk als single zou uitgebracht worden bij het verschijnen van de verzamelaar This Time - The First Four Years (1987). Maar omdat Boy George toen met Everything I Own aan de top van de hitlijsten stond, ging dat plan niet door.
Bow Wow Wow. Bizar toch dat The Man Mountain alleen hier (ook in Vlaanderen) een hit was.
Bow Wow Wow. Bizar toch dat The Man Mountain alleen hier (ook in Vlaanderen) een hit was.
1
geplaatst: 5 maart 2023, 12:04 uur
Chameleon Day schreef:
Big Country - The Crossing
Leerde de band kennen met ‘In a Big Country’. Vind ik nog steeds een mooi nummer. Hele album is top. Goede muzikanten. Mark Brzezicki zou paar jaar later ook die kraker van The Cult met zijn subtiele drumwerk opluisteren. Op school viel de band goed in de smaak bij de U2 en Simple Minds liefhebbers.
Big Country - The Crossing
Leerde de band kennen met ‘In a Big Country’. Vind ik nog steeds een mooi nummer. Hele album is top. Goede muzikanten. Mark Brzezicki zou paar jaar later ook die kraker van The Cult met zijn subtiele drumwerk opluisteren. Op school viel de band goed in de smaak bij de U2 en Simple Minds liefhebbers.
Ik ook, herinnerde me het clipje met de quads, dat was toch wel wat anders destijds. Het album vind ik nu wel minder aanspreken dan in 1983.
Mark Brzezicki speelde idd ook op Love mee, maar nu net niet op She Sells Sanctuary, dat was nog Nigel Preston. Preston kwam niet opdagen tijdens de draaidag van de clip en toen werd Brzezicki snel naar de studio gereden.
0
geplaatst: 5 maart 2023, 12:10 uur
Bow Wow Wow kwam toch uit de koker van Malcom McLaren en de bandleden vanuit Adam and the Ants?
De hits zijn erg fijn, nog steeds, met name Man Moutain. Trouwens een geweldige gitarist hadden ze!
Culture Club, tja, nooit iets mee gehad, hoewel Church of the Poisoned Mind wel top is.
De hits zijn erg fijn, nog steeds, met name Man Moutain. Trouwens een geweldige gitarist hadden ze!
Culture Club, tja, nooit iets mee gehad, hoewel Church of the Poisoned Mind wel top is.
1
geplaatst: 5 maart 2023, 12:35 uur
De zangeres van Bow Wow Wow mocht dus blijkbaar niet optreden omdat ze te jong was, maar wel als 14-jarige naakt op de hoes van het eerste album...
Is het trouwens toeval dat Culture Club na Bow Wow Wow komt?
https://i.pinimg.com/564x/12/3c/15/123c1539f58a6035a698abf14fec34f8.jpg
Er schijnt zelfs even sprake geweest te zijn dat Boy George de zanger van Bow Wow Wow zou worden, maar hij wilde liever een eigen band oprichten.
Is het trouwens toeval dat Culture Club na Bow Wow Wow komt?
https://i.pinimg.com/564x/12/3c/15/123c1539f58a6035a698abf14fec34f8.jpg
Er schijnt zelfs even sprake geweest te zijn dat Boy George de zanger van Bow Wow Wow zou worden, maar hij wilde liever een eigen band oprichten.
0
geplaatst: 5 maart 2023, 13:56 uur
Zat CC drummer en songschrijver John Moss ook niet even in de entourage van McLaren / Adam & The Ants?
0
geplaatst: 5 maart 2023, 19:05 uur
dazzler schreef:
Zat CC drummer en songschrijver John Moss ook niet even in de entourage van McLaren / Adam & The Ants?
Zat CC drummer en songschrijver John Moss ook niet even in de entourage van McLaren / Adam & The Ants?
Ja, hij zat heel kort in Adam and the Ants, maar drumde daarvoor ook even bij The Stranglers en The Damned en was afgewezen als drummer bij The Clash. In de beginjaren van de punk was het blijkbaar een klein wereldje.
0
geplaatst: 5 maart 2023, 19:42 uur
Bij The Stranglers? Drummer Jet Black richtte de band op, dacht ik. Misschien moest hij even naar toilet.
3
geplaatst: 5 maart 2023, 20:14 uur
16. Cyndi Lauper - She's So Unusual (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8316.jpg?cb=1673976441
Als 13-jarige vond ik Cyndi Lauper leuke hitjes hebben en meer niet. Anno nu vind ik haar album wel okay, maar ik word er ook niet gillend gek van. Ja, de hits zijn leuk.
When You Were Mine kan ik niet horen, het origineel van Prince behoort tot mijn favoriete Prince nummers. Dit klinkt nergens naar.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8316.jpg?cb=1673976441
Als 13-jarige vond ik Cyndi Lauper leuke hitjes hebben en meer niet. Anno nu vind ik haar album wel okay, maar ik word er ook niet gillend gek van. Ja, de hits zijn leuk.
When You Were Mine kan ik niet horen, het origineel van Prince behoort tot mijn favoriete Prince nummers. Dit klinkt nergens naar.
Superbitch schreef:
Cyndi Lauper was een van de kleurrijkste figuren in deze periode. Time after Time blijft haar beste liedje. Het is een moderne standard geworden, maar haar versie blijft uitstekend klinken. Het overbekende Girls Just Wanna Have Fun is een girlpoweranthem waarvoor haar kirrende stemmetje perfect geschikt was. Leuk is ook het korte (bijna-)titelnummer, een cover van Helen Kane uit de jaren '20, in heuse Betty Boopstijl. Deze komische, meisjesachtige stijl was in in de vroege MTV-periode, ook bij Tracey Ullman en het debuut van Madonna in hetzelfde jaar, en in 1983 was Cyndi eventjes de beste van die drie. Die rode haarkleur van toen paste goed bij haar persoonlijkheid.
Cyndi Lauper was een van de kleurrijkste figuren in deze periode. Time after Time blijft haar beste liedje. Het is een moderne standard geworden, maar haar versie blijft uitstekend klinken. Het overbekende Girls Just Wanna Have Fun is een girlpoweranthem waarvoor haar kirrende stemmetje perfect geschikt was. Leuk is ook het korte (bijna-)titelnummer, een cover van Helen Kane uit de jaren '20, in heuse Betty Boopstijl. Deze komische, meisjesachtige stijl was in in de vroege MTV-periode, ook bij Tracey Ullman en het debuut van Madonna in hetzelfde jaar, en in 1983 was Cyndi eventjes de beste van die drie. Die rode haarkleur van toen paste goed bij haar persoonlijkheid.
dominicano fonso schreef:
Het beste album van Cyndi Lauper! Het bevat naast de hits Time After Time en Girls Just Wanna Have Fun ook goede liedjes als When You Were Mine en Money Changes Everything.
Het beste album van Cyndi Lauper! Het bevat naast de hits Time After Time en Girls Just Wanna Have Fun ook goede liedjes als When You Were Mine en Money Changes Everything.
0
geplaatst: 6 maart 2023, 14:15 uur
dazzler schreef:
Bij The Stranglers? Drummer Jet Black richtte de band op, dacht ik. Misschien moest hij even naar toilet.
Bij The Stranglers? Drummer Jet Black richtte de band op, dacht ik. Misschien moest hij even naar toilet.
Ik las ergens dat hij in 1977 met The Stranglers toerde, maar dat blijkt dus met zijn destijds eigen punkband London te zijn geweest.
6
geplaatst: 6 maart 2023, 18:06 uur
17. David Bowie - Let's Dance (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5433.jpg
Ik kende Bowie wel, maar meer van de jaren '70 hits die allerlei lijsten op de radio wisten te halen. De chte kennismaking was toch echt dit album Let's Dance.
Dat het nu door velen gezien wordt als één van zijn mindere albums zal best, de nostalgische waarde is voor mij vrij groot.
Ik merk dat het album toch steeds minder verguisd wordt.
herman geeft het album 4,5*
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5433.jpg
Ik kende Bowie wel, maar meer van de jaren '70 hits die allerlei lijsten op de radio wisten te halen. De chte kennismaking was toch echt dit album Let's Dance.
Dat het nu door velen gezien wordt als één van zijn mindere albums zal best, de nostalgische waarde is voor mij vrij groot.
Ik merk dat het album toch steeds minder verguisd wordt.
Basel schreef:
Ik vind het album Let' s Dance zo slecht nog niet. Juist de belangrijkste singles van dit album, Let' s Dance en China Girl, vind ik het minst interessant. Verder kent het album een heel zomerse sfeer en vind ik nummers als Cat People, de cover Criminal World en Without You, prachtig. Het "probleem" destijds was meer het nieuwe imago van Bowie dan de nummers. Bowie was mainstream geworden.
Ik vind het album Let' s Dance zo slecht nog niet. Juist de belangrijkste singles van dit album, Let' s Dance en China Girl, vind ik het minst interessant. Verder kent het album een heel zomerse sfeer en vind ik nummers als Cat People, de cover Criminal World en Without You, prachtig. Het "probleem" destijds was meer het nieuwe imago van Bowie dan de nummers. Bowie was mainstream geworden.
herman schreef:
Deze maar weer eens gedraaid. Het was een van mijn eerste Bowie's, maar ben er nooit echt fan van geweest. Doe mij ook maar het jaren '70 werk, zoals zovelen...
Maar eigenlijk is het toch wel een puike popplaat zonder al te veel pretenties. De eerste drie nummers zijn geweldig en ook Ricochet en Catpeople zijn goed (al vind ik de originele versie van laatstgenoemde nog beter) en dan heb je al 5 van de 8 nummers gehad. Punten verliezen doet dit album op Without You, Criminal World en het matige Shake It. Nummers die me eigenlijk helemaal niets doen.
Nu eens zien hoe lang het duurt voordat ik me aan Tonight durf te wagen.
Deze maar weer eens gedraaid. Het was een van mijn eerste Bowie's, maar ben er nooit echt fan van geweest. Doe mij ook maar het jaren '70 werk, zoals zovelen...
Maar eigenlijk is het toch wel een puike popplaat zonder al te veel pretenties. De eerste drie nummers zijn geweldig en ook Ricochet en Catpeople zijn goed (al vind ik de originele versie van laatstgenoemde nog beter) en dan heb je al 5 van de 8 nummers gehad. Punten verliezen doet dit album op Without You, Criminal World en het matige Shake It. Nummers die me eigenlijk helemaal niets doen.
Nu eens zien hoe lang het duurt voordat ik me aan Tonight durf te wagen.
herman geeft het album 4,5*
2
geplaatst: 6 maart 2023, 18:20 uur
18. Doe Maar - 4us (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2470.jpg?cb=1677265634
De eerste band van wie ik echt fan was. In het geval van Doe Maar als in sjaaltjes, buttons, zweetbandjes, poster, mappen, stickers, plakboeken en weet ik wat meer.
4US was het eerste album dat ik bewust meemaakte als nieuw te verschijnen. Skunk en Doris Day en Anders Stukken deden enorm goede zaken toen ik aanhaakte als 12-jarige.
Doe Maar, Henny Vrienten in het bijzonder, heeft altijd een speciaal plekje bij me verworven.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2470.jpg?cb=1677265634
De eerste band van wie ik echt fan was. In het geval van Doe Maar als in sjaaltjes, buttons, zweetbandjes, poster, mappen, stickers, plakboeken en weet ik wat meer.
4US was het eerste album dat ik bewust meemaakte als nieuw te verschijnen. Skunk en Doris Day en Anders Stukken deden enorm goede zaken toen ik aanhaakte als 12-jarige.
Doe Maar, Henny Vrienten in het bijzonder, heeft altijd een speciaal plekje bij me verworven.
wavanbuuren schreef:
Als jongetje draaaide ik altijd de singletjes van de Stones van mijn vader. Doe maar is wel zo'n beetje mijn eerste "eigentijdse" muziekherinnering. Naar mate de hype groter werd, werd mijn afkeer groter, tot het hoogtepunt in 1983. Ik was 10 en toen al eigenwijs. Als ik de buttons en de polsbandjes om me heen zag werd ik al maar aggressiever en toen ik hoorde dat Doe Maar uit elkaar ging, lachte ik alle meisjes uit de klas uit.
Wie me toen zou durven beweren dat het allemaal ooit nog goed zou komen zou ik voor gek hebben verklaard en hoe het ooit zo gekomen is zal ik nooit meer te weten komen, maar enige jaren later was ik om. Naar mate ik de teksten beter begon te begrijpen en ik door kreeg dat de band nooit is geworden wat het wilde en tegen wil en dank met een horde tieners opgescheept zat, steeg de mythe.
Bijna 30 jaar na dato zet ik 4-us nog maar eens op. Als ik de eerste klanken van "Doe maar net alsof" hoor grijpt de melancholie me naar de keel en weet ik dat ik de plaat niet af zal zetten tot de laatste klank van Walska is weggestorven.
Gelukkig is het met de heren nog allemaal goed gekomen, en hebben ze inmiddels de muziekale erkenning van de critici jaren na Doe Maar alsnog gekregen.
Net zoals ik In ahoy en De Kuip heb mogen terughoren wat ik 30 jaar geleden eigenlijk allemaal miste. Dat ze het destijds aandurfden te stoppen maakt de mythe alleen maar groter.
****1/2 voor 4-US (dat wel ruimschoots het beste album is) en mijn oprechte excuses aan mijn klasgenoten van destijds.
Als jongetje draaaide ik altijd de singletjes van de Stones van mijn vader. Doe maar is wel zo'n beetje mijn eerste "eigentijdse" muziekherinnering. Naar mate de hype groter werd, werd mijn afkeer groter, tot het hoogtepunt in 1983. Ik was 10 en toen al eigenwijs. Als ik de buttons en de polsbandjes om me heen zag werd ik al maar aggressiever en toen ik hoorde dat Doe Maar uit elkaar ging, lachte ik alle meisjes uit de klas uit.
Wie me toen zou durven beweren dat het allemaal ooit nog goed zou komen zou ik voor gek hebben verklaard en hoe het ooit zo gekomen is zal ik nooit meer te weten komen, maar enige jaren later was ik om. Naar mate ik de teksten beter begon te begrijpen en ik door kreeg dat de band nooit is geworden wat het wilde en tegen wil en dank met een horde tieners opgescheept zat, steeg de mythe.
Bijna 30 jaar na dato zet ik 4-us nog maar eens op. Als ik de eerste klanken van "Doe maar net alsof" hoor grijpt de melancholie me naar de keel en weet ik dat ik de plaat niet af zal zetten tot de laatste klank van Walska is weggestorven.
Gelukkig is het met de heren nog allemaal goed gekomen, en hebben ze inmiddels de muziekale erkenning van de critici jaren na Doe Maar alsnog gekregen.
Net zoals ik In ahoy en De Kuip heb mogen terughoren wat ik 30 jaar geleden eigenlijk allemaal miste. Dat ze het destijds aandurfden te stoppen maakt de mythe alleen maar groter.
****1/2 voor 4-US (dat wel ruimschoots het beste album is) en mijn oprechte excuses aan mijn klasgenoten van destijds.
Funky Bookie schreef:
Ik wil even beginnen dat ik het eerder verhaal van aERo erg goed vind en heel herkenbaar a;s mannelijke Doe Maar fan in die tijd. 4Us is voor mij het beste NL-talige album ooit en staat ook op 8 in mijn top 10 (momenteel). Een mooi voorbeeld dat stoppen op je hoogtepunt goed kan. De hype rond Doe Maar had Beatles-achtige vormen aangenomen en daar voelden ze zich niet echt heel prettig bij.
Deze plaat is duidelijk meer gericht op een ouder publiek. Als jong jochie vond ik het al prachtig, maar later ben ik de echte kracht van het album gaan waarderen.
Dit album voelt voor mij als een echt Henny Vrienten album met hele sterke teksten. Ik vind de kale arrangementen (zouden ze naar Prince hebben geluisterd?) heerlijk. Drum(computer) en bas bepalen het gluid van dit album met briljante versiering van gitaar en synth.
Dit album is echt een mooi geheel, maar de afzonderlijke nummers hebben wel hun eigen kenmerken.
Ik wil even beginnen dat ik het eerder verhaal van aERo erg goed vind en heel herkenbaar a;s mannelijke Doe Maar fan in die tijd. 4Us is voor mij het beste NL-talige album ooit en staat ook op 8 in mijn top 10 (momenteel). Een mooi voorbeeld dat stoppen op je hoogtepunt goed kan. De hype rond Doe Maar had Beatles-achtige vormen aangenomen en daar voelden ze zich niet echt heel prettig bij.
Deze plaat is duidelijk meer gericht op een ouder publiek. Als jong jochie vond ik het al prachtig, maar later ben ik de echte kracht van het album gaan waarderen.
Dit album voelt voor mij als een echt Henny Vrienten album met hele sterke teksten. Ik vind de kale arrangementen (zouden ze naar Prince hebben geluisterd?) heerlijk. Drum(computer) en bas bepalen het gluid van dit album met briljante versiering van gitaar en synth.
Dit album is echt een mooi geheel, maar de afzonderlijke nummers hebben wel hun eigen kenmerken.
* denotes required fields.