Muziek / Toplijsten en favorieten / De artiesten top 100 van (herman)!
3
geplaatst: 27 november 2024, 08:00 uur
Andre Hazes, ik vond het toen hij nog leefde niets aan en na zijn dood ook niet, ondanks dat hij
ineens na zijn overlijden een soort superstatus kreeg.
ineens na zijn overlijden een soort superstatus kreeg.
1
geplaatst: 27 november 2024, 08:46 uur
Ik ben niet zo van het Nederlandstalige smartlappengebeuren, toch is Hazes de enige in dat genre waarvan ik het niet erg vind als ik ergens ben waar het op staat. Komt waarschijnlijk omdat ik het als kind thuis vaak hoorde maar ook omdat hij meent wat hij zingt, het is wel authentieke muziek, daar houd ik dan wel weer van...
1
geplaatst: 27 november 2024, 17:41 uur
Ik snap jullie allemaal. Ik kon er vroeger helemaal niks mee, en met vrijwel elke andere Nederlandse smartlappenzanger(es) heb ik nog steeds minder dan niks (op een losse song hier en daar na). Maar met Hazes is het kwartje opeens uit het niets gevallen.
5
geplaatst: 27 november 2024, 20:12 uur
65. Creedence Clearwater Revival
https://cdn.mos.cms.futurecdn.net/KhauB5s23RccWM7QGbXQGX.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Creedence Clearwater Revival (1968), Bayou Country (1969), Green River (1969), Willy and the Poor Boys (1969) en Cosmo's Factory (1970)
IJzersterke nummers: I Put a Spell on You, Born on the Bayou, Susie Q, Bad Moon Rising
Live gezien: nee, maar wel John Fogerty met een CCR show
Ook in de lijst van: -
Zet een Greatest Hits van CCR op en de kans is groot dat je (vrijwel) elk nummer kent. Dat gebeurde mij in ieder geval toen ik Chronicle (1976) voor het eerst hoorde. Ik zal een jaar of 15 zijn geweest toen ik dat album voor het eerst hoorde en bij ongeveer 17 van de 20 nummers dacht ik ‘hey, maar die ken ik!’.
Wat een prestatie om in relatief korte tijd, zo ontzettend veel klassiekers op je naam te zetten als band. CCR, wat toch een stuk gemakkelijker uit te spreken is dan Creedence Clearwater Revival, heeft een grote indruk achterlaten op het muzieklandschap en talloze artiesten noemen Fogerty en de mannen als inspirator.
In het echte leven is het ook best wel een behoorlijke allemansvriend band; iedereen vindt op zijn minst wel een paar nummers van de band goed (ja ja, de achterneef van jouw buurman’s aangetrouwde stiefzus niet, ik snap het) en dat heb je toch lang niet met elke artiest. Ik hoor vaak de regennummers genoemd worden als favoriet, maar met mijn laatste band hadden we Have You Ever Seen the Rain op de setlist staan en dat nummer ben ik gewoon helemaal beu.
Favoriete nummers:
en
https://cdn.mos.cms.futurecdn.net/KhauB5s23RccWM7QGbXQGX.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Creedence Clearwater Revival (1968), Bayou Country (1969), Green River (1969), Willy and the Poor Boys (1969) en Cosmo's Factory (1970)
IJzersterke nummers: I Put a Spell on You, Born on the Bayou, Susie Q, Bad Moon Rising
Live gezien: nee, maar wel John Fogerty met een CCR show
Ook in de lijst van: -
Zet een Greatest Hits van CCR op en de kans is groot dat je (vrijwel) elk nummer kent. Dat gebeurde mij in ieder geval toen ik Chronicle (1976) voor het eerst hoorde. Ik zal een jaar of 15 zijn geweest toen ik dat album voor het eerst hoorde en bij ongeveer 17 van de 20 nummers dacht ik ‘hey, maar die ken ik!’.
Wat een prestatie om in relatief korte tijd, zo ontzettend veel klassiekers op je naam te zetten als band. CCR, wat toch een stuk gemakkelijker uit te spreken is dan Creedence Clearwater Revival, heeft een grote indruk achterlaten op het muzieklandschap en talloze artiesten noemen Fogerty en de mannen als inspirator.
In het echte leven is het ook best wel een behoorlijke allemansvriend band; iedereen vindt op zijn minst wel een paar nummers van de band goed (ja ja, de achterneef van jouw buurman’s aangetrouwde stiefzus niet, ik snap het) en dat heb je toch lang niet met elke artiest. Ik hoor vaak de regennummers genoemd worden als favoriet, maar met mijn laatste band hadden we Have You Ever Seen the Rain op de setlist staan en dat nummer ben ik gewoon helemaal beu.
Favoriete nummers:
en
1
geplaatst: 27 november 2024, 22:04 uur
Van het ene uiterste in Shaky's smaak èn in mijn eigen waardering: Hazes en CCR. Maar moet een mens zonder rare keuzes / sprongen / guilty pleasures in z'n favorietenlijst niet gewantrouwd worden?
5
geplaatst: 28 november 2024, 17:40 uur
Joa, de lijst is niet heel erg eenduidig. Ik heb daar verder ook geen aandacht aan besteed aan logische volgordes ofzo; dit is de lijst, dat is mijn uitspraak en daar zult u het mee moeten doen. 
Ow trouwens, algemene opmerking maar wel iets waar ik iets van vind: guilty pleasures.
Die bestaan niet.
Dat is een term voor mensen zonder karakter of ruggengraat. Sta gewoon voor wat je goed vindt ipv dat mieterige, verontschuldigende, 'oei, wat vinden anderen van mijn smaak', gedoe. Ay ay ay, straks wordt je niet in je eigen smaak bevestigd... stel je voor. Moet je een eigen mening vormen over iets. Moeilijk!
Je noemt iets alleen een 'guilty pleasure' als ANDEREN er een andere mening over hebben. *Huuhhh*, dry heaves, *hhuuuhhhh* , sorry, wordt altijd een beetje *hhhuuuuhhhhhh* misselijk van dat soort mensen.
Niet naar jou he BoyOnHeavenHill, maar naar het gebruik van de term 'guilty pleasure' door mensen als ze eigenlijk bedoelen "dit vind ik leuk, maar dat durf ik niet toe te geven dus doe ik maar alsof ik me verontschuldig dat ik het leuk vind want anderen vinden het fout en dalijk hoor ik niet bij de cool kids."
Tot zover mijn 'rant'.
Ow trouwens, algemene opmerking maar wel iets waar ik iets van vind: guilty pleasures.
Die bestaan niet.
Dat is een term voor mensen zonder karakter of ruggengraat. Sta gewoon voor wat je goed vindt ipv dat mieterige, verontschuldigende, 'oei, wat vinden anderen van mijn smaak', gedoe. Ay ay ay, straks wordt je niet in je eigen smaak bevestigd... stel je voor. Moet je een eigen mening vormen over iets. Moeilijk!
Je noemt iets alleen een 'guilty pleasure' als ANDEREN er een andere mening over hebben. *Huuhhh*, dry heaves, *hhuuuhhhh* , sorry, wordt altijd een beetje *hhhuuuuhhhhhh* misselijk van dat soort mensen.
Niet naar jou he BoyOnHeavenHill, maar naar het gebruik van de term 'guilty pleasure' door mensen als ze eigenlijk bedoelen "dit vind ik leuk, maar dat durf ik niet toe te geven dus doe ik maar alsof ik me verontschuldig dat ik het leuk vind want anderen vinden het fout en dalijk hoor ik niet bij de cool kids."
Tot zover mijn 'rant'.
1
geplaatst: 28 november 2024, 18:05 uur
Eens. Nouja, als je groot fan bent van de muziek van R. Kelly kan ik me voorstellen dat je je een beetje schuldig voelt als hij door jou royalty's ontvangt, maar niet omdat de muziek fout of zo zou zijn.
3
geplaatst: 28 november 2024, 20:11 uur
64. Tommy Sands
https://i.scdn.co/image/0b9b46b8d4311eb138375cefe679219257e90650
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Teenage Hits & Rarities (2006), The Rock n' Roll Years (2009), Steady Date with Tommy Sands (1957) en This Thing Called Love (1959)
IJzersterke nummers: Going Steady, Teen-Age Crush, The Worrying Kind, Sing Boy Sing,
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
In 1957 mocht Tommy optreden in een televisieprogramma. Daarvoor had hij ook al wat singletjes uitgebracht, maar die deden niet zoveel in de hitlijsten. Dat optreden op televisie veranderde alles voor hem. Hij werd in 1 klap een ster. De jeugd was laaiend enthousiast over deze opwindende nieuwe zanger met zijn opvallende stemgeluid. Zijn eerste single na dat televisieoptreden werd een nr. 2-hit.
Mijn eerste kennismaking van de muziek van Sands was dankzij dit verzamelalbum Sands Storm! The Original LP... Plus Selected Singles dat ik op een platen- en cd-beurs op de kop tikte. Ik was op slag verliefd op de manier waarop Sands met Rock’n’Roll omgaat. Hey, déjà vu? Nou goed.
Het verhaal van Tommy vind ik extra tragisch. De man was een ongelooflijk succes. Niet enkel als zanger met zijn hits, platenverkoop en uitverkochte shows, maar zeker ook als acteur (Sing Boy Sing, The Longest Day). Hij maakte echter één ongelooflijk grote fout, een catastrofale en carrièrevernietigende fout zelfs…. hij trouwde met Nancy Sinatra. Niet dat het trouwen op zichzelf nu zo fout is, maar we weten allemaal wat er met ‘showbizz couples’ gebeurt; die gaan vroeger of later uit elkaar. Ja… dan heb je wel een inschattingsfout gemaakt als je Frank ‘the mobster’ Sinatra tegen je in het harnas werkt. Tommy’s carrière werd vakkundig kapot gemaakt door ex-schoonpappa Frank en direct samen met de scheiding kreeg Tommy geen filmrollen meer, werd op een laag pitje gezet door de platenmaatschappijen en werd door mensen in de industrie verlaten. Frankie was uiterst machtig in die jaren en Tommy wist dat hij het verknald had. Dat hij zó genaaid zou worden had hij echter niet zien aankomen.
Ik houd heel erg van de manier waarop Tommy zingt. Vooral in zijn rock’n’roll periode vind ik zijn intonatie, klankkleur en timing heel bijzonder. Hij komt daarbij helemaal niet overeen met tijdsgenoten. Het hangt altijd naar de pop, heeft soms een randje, soms een snik, af en toe klinkt zijn stem een beetje gek, maar altijd ontzettend vitaal. Je hoort dat hij goede zin heeft bij het opnemen van deze nummers en dat enthousiasme werkt enorm aanstekelijk voor mij.
Bij het selecteren van favoriete nummer, deep cuts en ijzersterke songs kom ik er niet uit. Ik wil er nog zo ontzettend veel meer noemen. Echt, echt top deze man.
Favoriete nummer:
https://i.scdn.co/image/0b9b46b8d4311eb138375cefe679219257e90650
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Teenage Hits & Rarities (2006), The Rock n' Roll Years (2009), Steady Date with Tommy Sands (1957) en This Thing Called Love (1959)
IJzersterke nummers: Going Steady, Teen-Age Crush, The Worrying Kind, Sing Boy Sing,
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
In 1957 mocht Tommy optreden in een televisieprogramma. Daarvoor had hij ook al wat singletjes uitgebracht, maar die deden niet zoveel in de hitlijsten. Dat optreden op televisie veranderde alles voor hem. Hij werd in 1 klap een ster. De jeugd was laaiend enthousiast over deze opwindende nieuwe zanger met zijn opvallende stemgeluid. Zijn eerste single na dat televisieoptreden werd een nr. 2-hit.
Mijn eerste kennismaking van de muziek van Sands was dankzij dit verzamelalbum Sands Storm! The Original LP... Plus Selected Singles dat ik op een platen- en cd-beurs op de kop tikte. Ik was op slag verliefd op de manier waarop Sands met Rock’n’Roll omgaat. Hey, déjà vu? Nou goed.
Het verhaal van Tommy vind ik extra tragisch. De man was een ongelooflijk succes. Niet enkel als zanger met zijn hits, platenverkoop en uitverkochte shows, maar zeker ook als acteur (Sing Boy Sing, The Longest Day). Hij maakte echter één ongelooflijk grote fout, een catastrofale en carrièrevernietigende fout zelfs…. hij trouwde met Nancy Sinatra. Niet dat het trouwen op zichzelf nu zo fout is, maar we weten allemaal wat er met ‘showbizz couples’ gebeurt; die gaan vroeger of later uit elkaar. Ja… dan heb je wel een inschattingsfout gemaakt als je Frank ‘the mobster’ Sinatra tegen je in het harnas werkt. Tommy’s carrière werd vakkundig kapot gemaakt door ex-schoonpappa Frank en direct samen met de scheiding kreeg Tommy geen filmrollen meer, werd op een laag pitje gezet door de platenmaatschappijen en werd door mensen in de industrie verlaten. Frankie was uiterst machtig in die jaren en Tommy wist dat hij het verknald had. Dat hij zó genaaid zou worden had hij echter niet zien aankomen.
Ik houd heel erg van de manier waarop Tommy zingt. Vooral in zijn rock’n’roll periode vind ik zijn intonatie, klankkleur en timing heel bijzonder. Hij komt daarbij helemaal niet overeen met tijdsgenoten. Het hangt altijd naar de pop, heeft soms een randje, soms een snik, af en toe klinkt zijn stem een beetje gek, maar altijd ontzettend vitaal. Je hoort dat hij goede zin heeft bij het opnemen van deze nummers en dat enthousiasme werkt enorm aanstekelijk voor mij.
Bij het selecteren van favoriete nummer, deep cuts en ijzersterke songs kom ik er niet uit. Ik wil er nog zo ontzettend veel meer noemen. Echt, echt top deze man.
Favoriete nummer:
0
geplaatst: 28 november 2024, 20:47 uur
Daar had ik nou nog nooit van gehoord, Tommy Sands. Triest verhaal. Ik heb hem even gegoogled, hij leeft zelfs nog maar heeft inderdaad nooit meer iets van betekenis gedaan..
4
geplaatst: 29 november 2024, 20:56 uur
63. The Reverend Horton Heat
https://dangerousminds.net/content/uploads/images/made/content/uploads/images/rev1dfsdfsdfsdfsdf_465_444_int.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Liquor in the Front (1994), The Full Custom Gospel Sounds (1993) en Smoke 'Em If You Got 'Em (1992)
IJzersterke nummers: Wiggle Stick, Psychobilly Freakout, Cruisin’ for a Bruisin’, Let Me Teach You How to Eat, It’s Martini Time
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Het beste dat Psychobilly te brengen heeft. Jim Heath ziet er ook precies uit zoals de muziek klinkt. Alles klopt aan deze band. Wat ik vooral ontzettend gaaf aan de mannen uit het Zuiden van de VS vind is dat ze zo’n heerlijke mix aan subgenres brengen. Maak een heel album met enkel Psychobilly en ik haak snel af; The Reverend Horton Heat zorgt echter ook voor rockabilly, bluesabilly, punk en rock.
De eerste keer dat ik de Rev hoorde was in een aflevering van Beavis & Butthead. Wiggle Stick kwam voorbij en ik was meteen verkocht; wat een spannend nummer! Ik had alleen niet helemaal gehoord hoe de artiest of het nummer heette, dus ik probeerde zo goed mogelijk de lyrics te onthouden om zo op zoek te gaan naar wie dit is.
Toen ik wist wie het was ging ik op zoek naar hun cd’s. Hey, hier hadden ze bij een aantal lokale platenzaken wél cd’s van! Helaas pepertjeduur. Ik mag dit nu wel bekennen want het strafbare feit is verjaard: toen heb ik een heel aantal songs stiekem gedownload. Naughty!
The Rev draai ik nog steeds heel regelmatig, maar live heb ik ze nog niet gezien. Wel was ik bij hun liveconcert dat ze online gaven tijdens de lockdown. Ze zaten in hun eigen studio en speelde Liquor in the Front integraal. Het jammere was dat het platform waar ze dit op deden met een timer werkte, en zodra die afliep stopte de stream… dat was precies op het moment dat ze mijn favoriete song van het album wilde inzetten.
Favoriete nummers:
En
https://dangerousminds.net/content/uploads/images/made/content/uploads/images/rev1dfsdfsdfsdfsdf_465_444_int.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Liquor in the Front (1994), The Full Custom Gospel Sounds (1993) en Smoke 'Em If You Got 'Em (1992)
IJzersterke nummers: Wiggle Stick, Psychobilly Freakout, Cruisin’ for a Bruisin’, Let Me Teach You How to Eat, It’s Martini Time
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Het beste dat Psychobilly te brengen heeft. Jim Heath ziet er ook precies uit zoals de muziek klinkt. Alles klopt aan deze band. Wat ik vooral ontzettend gaaf aan de mannen uit het Zuiden van de VS vind is dat ze zo’n heerlijke mix aan subgenres brengen. Maak een heel album met enkel Psychobilly en ik haak snel af; The Reverend Horton Heat zorgt echter ook voor rockabilly, bluesabilly, punk en rock.
De eerste keer dat ik de Rev hoorde was in een aflevering van Beavis & Butthead. Wiggle Stick kwam voorbij en ik was meteen verkocht; wat een spannend nummer! Ik had alleen niet helemaal gehoord hoe de artiest of het nummer heette, dus ik probeerde zo goed mogelijk de lyrics te onthouden om zo op zoek te gaan naar wie dit is.
Toen ik wist wie het was ging ik op zoek naar hun cd’s. Hey, hier hadden ze bij een aantal lokale platenzaken wél cd’s van! Helaas pepertjeduur. Ik mag dit nu wel bekennen want het strafbare feit is verjaard: toen heb ik een heel aantal songs stiekem gedownload. Naughty!
The Rev draai ik nog steeds heel regelmatig, maar live heb ik ze nog niet gezien. Wel was ik bij hun liveconcert dat ze online gaven tijdens de lockdown. Ze zaten in hun eigen studio en speelde Liquor in the Front integraal. Het jammere was dat het platform waar ze dit op deden met een timer werkte, en zodra die afliep stopte de stream… dat was precies op het moment dat ze mijn favoriete song van het album wilde inzetten.
Favoriete nummers:
En
1
geplaatst: 1 december 2024, 10:08 uur
62. Philip Sayce
https://bluesmatters.com/wp-content/uploads/2024/10/Philip-Sayce-20241016-Photography-Marco-van-Rooijen-9a.jpg
Afkomstig uit: Wales/Canada
Nog actief: ja
Favoriete albums: Spirit Rising (2020), Philip Sayce Group (1997) en Scorched Earth: Volume 1 (2016)
IJzersterke nummers: 5:55, Burning Out, Alchemy, Blood on Your Hands, Spirit, Lady Love Devine, Oh! That Bitches Brew
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Wales, ja… maar hij verhuisde naar Canada toen hij 2 was. Toen hij 16 was stond hij in Toronto al te scheuren op zijn gitaar in lokale clubs. In 1997 kwam zijn carrière in een stroomversnelling terecht als gitarist in de Jeff Healey Band. Daarna ging hij solo en sindsdien tourt hij de hele wereld over. Tijdens de lockdown nam hij het album Spirit Rising op en dat zorgde voor veel nieuwe fans. Hij werd gedraaid op de radio, hij kreeg miljoenen streams en tourt zo mogelijk nog meer tegenwoordig.
Ik heb Philip meerdere keren live gezien en ik me herinneren dat ik de eerste keer helemaal niet zo onder de indruk was. Wel van zijn spel en zijn stem; dat was gewoon top. Maar ik meen me te kunnen herinneren dat het een nogal vervelend mannetje was. Ik ben echt heel erg aan het twijfelen of dat wel een correct herinnering is want alle keren dat ik hem sindsdien gezien heb, blijkt het een ontzettend leuke vent te zijn. Heel erg open, heel spontaan, heel bescheiden op het podium. En dat is ook waar Philip gehoord moet gaan worden; op een podium. Zijn album zijn hartstikke leuk en ook echt wel goed, maar vallen totaal in het niet bij zijn liveoptreden. HOLY SHIT wat gaat hij tekeer op die gitaar. Ongekend.
Nu ben ik een enorme muziekliefhebber (goh…we zitten hier op MusicMeter), en een ongelooflijke blues / gitaarliefhebber en speel ik zelf ook, en ik denk dat ik wel kan zeggen dat Philip de beste gitarist is die ik ooit live heb gezien. 2 uur puur geweldig, pure gitaarporno, het ene na het andere solo-orgasme.
Maar niet alleen maar keihard beuken he. Iedere lover hier weet dat beuken niet bijster interessant is. Neem je tijd, maak het intens en tender. En dat doet Philip ook op zijn gitaar. Het gaat alle kanten op. Je kijk en luistert, en na afloop van het concert voel je je zwanger.
Les en ik zagen hem onlangs nog in Sittard en we raakten daar aan de praat met een man die voor het eerst naar Philip kwam kijken en hem eigenlijk niet kende, maar het wel eens wilde proberen. De reacties van deze gast na elk nummer… hij ging door het lint en na afloop gaf ook hij aan: beste gitarist die ik ooit heb gezien. Dat is zo lekker aan livemuziek he; het delen van het gevoel, het los gaan op heerlijke muziek van ongelooflijk goede muzikanten.
Kom maar weer snel terug naar Nederland Philip, ik koop meteen weer een ticket.
Favoriete nummers:
En
https://bluesmatters.com/wp-content/uploads/2024/10/Philip-Sayce-20241016-Photography-Marco-van-Rooijen-9a.jpg
Afkomstig uit: Wales/Canada
Nog actief: ja
Favoriete albums: Spirit Rising (2020), Philip Sayce Group (1997) en Scorched Earth: Volume 1 (2016)
IJzersterke nummers: 5:55, Burning Out, Alchemy, Blood on Your Hands, Spirit, Lady Love Devine, Oh! That Bitches Brew
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Wales, ja… maar hij verhuisde naar Canada toen hij 2 was. Toen hij 16 was stond hij in Toronto al te scheuren op zijn gitaar in lokale clubs. In 1997 kwam zijn carrière in een stroomversnelling terecht als gitarist in de Jeff Healey Band. Daarna ging hij solo en sindsdien tourt hij de hele wereld over. Tijdens de lockdown nam hij het album Spirit Rising op en dat zorgde voor veel nieuwe fans. Hij werd gedraaid op de radio, hij kreeg miljoenen streams en tourt zo mogelijk nog meer tegenwoordig.
Ik heb Philip meerdere keren live gezien en ik me herinneren dat ik de eerste keer helemaal niet zo onder de indruk was. Wel van zijn spel en zijn stem; dat was gewoon top. Maar ik meen me te kunnen herinneren dat het een nogal vervelend mannetje was. Ik ben echt heel erg aan het twijfelen of dat wel een correct herinnering is want alle keren dat ik hem sindsdien gezien heb, blijkt het een ontzettend leuke vent te zijn. Heel erg open, heel spontaan, heel bescheiden op het podium. En dat is ook waar Philip gehoord moet gaan worden; op een podium. Zijn album zijn hartstikke leuk en ook echt wel goed, maar vallen totaal in het niet bij zijn liveoptreden. HOLY SHIT wat gaat hij tekeer op die gitaar. Ongekend.
Nu ben ik een enorme muziekliefhebber (goh…we zitten hier op MusicMeter), en een ongelooflijke blues / gitaarliefhebber en speel ik zelf ook, en ik denk dat ik wel kan zeggen dat Philip de beste gitarist is die ik ooit live heb gezien. 2 uur puur geweldig, pure gitaarporno, het ene na het andere solo-orgasme.
Maar niet alleen maar keihard beuken he. Iedere lover hier weet dat beuken niet bijster interessant is. Neem je tijd, maak het intens en tender. En dat doet Philip ook op zijn gitaar. Het gaat alle kanten op. Je kijk en luistert, en na afloop van het concert voel je je zwanger.
Les en ik zagen hem onlangs nog in Sittard en we raakten daar aan de praat met een man die voor het eerst naar Philip kwam kijken en hem eigenlijk niet kende, maar het wel eens wilde proberen. De reacties van deze gast na elk nummer… hij ging door het lint en na afloop gaf ook hij aan: beste gitarist die ik ooit heb gezien. Dat is zo lekker aan livemuziek he; het delen van het gevoel, het los gaan op heerlijke muziek van ongelooflijk goede muzikanten.
Kom maar weer snel terug naar Nederland Philip, ik koop meteen weer een ticket.
Favoriete nummers:
En
6
geplaatst: 2 december 2024, 20:09 uur
61. Little Richard
https://image.pbs.org/video-assets/RHHJ4U4-asset-mezzanine-16x9-8xRIKpQ.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Here's Little Richard (1957), Little Richard (1958) en The Rill Thing (1971)
IJzersterke nummers: The Girl Can’t Help It, Miss Ann, Jenny Jenny, Can’t Believe You Want to Leave, King of Rock and Roll, The Rill Thing, Lovesick Blues, True Fine Mama
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
The Originator, War Hawk, The Queen of Rock’n’Roll, The Architect, Mr. I Am Everything, ja Richard Penniman had nogal wat bijnamen. Little Richard is toch wel zijn bekendste.
Wat kan ik nog zeggen over deze doorgesnoven rock en rollende, God vrezende, dragqueen die voor een groot deel verantwoordelijk was voor de hoogtijdagen van de Rock’n'Roll?
Ik ken de muziek van Little Richard al zover als dat mijn herinneringen terug gaan. Hij is altijd aanwezig geweest in mijn muzikale leven en zijn rebelse en energieke persoonlijkheid werkt aanstekelijk. Dan heb ik het over zijn muzikale kant en niet zozeer de nogal vreemde dingen die hij soms buiten de muziek deed.
Een favoriet nummer aanwijzen is eigenlijk niet te doen. Zeker zijn 50s rock’n’roll fase is een aaneenschakeling van het beste wat het genre te bieden heeft. De songs hebben ook allemaal dat signature Little Richard geluid waardoor ik meer een soort lijstje aan favoriete songs heb dan echt één specifieke song.
Eind 2022 las ik The Big Life of Little Richard - Mark Ribowsky. Een absolute aanrader voor mensen die wat meer het leven van Richard in willen duiken. Ook de bioscoop hit Little Richard: I Am Everything uit 2023 is fijn om een keer gezien te hebben.
Favoriete nummers:
En
https://image.pbs.org/video-assets/RHHJ4U4-asset-mezzanine-16x9-8xRIKpQ.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Here's Little Richard (1957), Little Richard (1958) en The Rill Thing (1971)
IJzersterke nummers: The Girl Can’t Help It, Miss Ann, Jenny Jenny, Can’t Believe You Want to Leave, King of Rock and Roll, The Rill Thing, Lovesick Blues, True Fine Mama
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
The Originator, War Hawk, The Queen of Rock’n’Roll, The Architect, Mr. I Am Everything, ja Richard Penniman had nogal wat bijnamen. Little Richard is toch wel zijn bekendste.
Wat kan ik nog zeggen over deze doorgesnoven rock en rollende, God vrezende, dragqueen die voor een groot deel verantwoordelijk was voor de hoogtijdagen van de Rock’n'Roll?
Ik ken de muziek van Little Richard al zover als dat mijn herinneringen terug gaan. Hij is altijd aanwezig geweest in mijn muzikale leven en zijn rebelse en energieke persoonlijkheid werkt aanstekelijk. Dan heb ik het over zijn muzikale kant en niet zozeer de nogal vreemde dingen die hij soms buiten de muziek deed.
Een favoriet nummer aanwijzen is eigenlijk niet te doen. Zeker zijn 50s rock’n’roll fase is een aaneenschakeling van het beste wat het genre te bieden heeft. De songs hebben ook allemaal dat signature Little Richard geluid waardoor ik meer een soort lijstje aan favoriete songs heb dan echt één specifieke song.
Eind 2022 las ik The Big Life of Little Richard - Mark Ribowsky. Een absolute aanrader voor mensen die wat meer het leven van Richard in willen duiken. Ook de bioscoop hit Little Richard: I Am Everything uit 2023 is fijn om een keer gezien te hebben.
Favoriete nummers:
En
2
geplaatst: 3 december 2024, 22:02 uur
60. The Fortunes
https://cdn-images.dzcdn.net/images/artist/874a9cc2603e00467162b1cfe2a94eb9/500x500.jpg
Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: ja
Favoriete albums: The Singles (1999), Storm in a Teacup (1972) en Here Comes That Rainy Day Feeling Again (1971)
IJzersterke nummers: Storm in a Teacup, Here Comes That Rainy Day Feeling Again, Caroline, Seasons in the Sun, This Golden Ring
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Dit mag dan wel een band uit de 60s zijn, mijn liefde voor The Fortunes is relatief vers. Ik denk dat het ongeveer een jaar of twee is dat ik ze echt te gek vind. Dat kwam ook eigenlijk allemaal door een optreden van The Fortunes in huidige bezetting; ik vond dat echt super leuk en dat zorgde ervoor dat ik hun originele werk ging opzoeken. Wat bleek; ik herkende veel meer nummers dan ik van te voren had gedacht. Ik zal ze toch ergens onbewust hebben meegekregen. Dat wil zeggen van radio of tv ofzo he, niet vanuit de 60s; ik kom uit ’87.
Ondertussen heb ik de mannen 2x live gezien en hoogstwaarschijnlijk komt daar snel de 3e keer achteraan. Het is één groot feestje der herkenning. Daar komt nog eens bij dat ze tegenwoordig de drummer van Marmalade hebben en vaak spelen ze Falling Apart at the Seams: veruit het beste nummer dat Marmalade ooit heeft opgenomen.
The Fortunes hebben een erg prettig geluid; zeer herkenbaar, maar niet inwisselbaar. Dat trekt me aan in hun nummers. Dat wil trouwens niet zeggen dat ik alle nummers goed vind. Freedom Come, Freedom Go is een ongelooflijke draak. Gelukkig maakt het overgrote merendeel van het repertoire dat meer dan goed.
Favoriete nummers:
En
https://cdn-images.dzcdn.net/images/artist/874a9cc2603e00467162b1cfe2a94eb9/500x500.jpg
Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: ja
Favoriete albums: The Singles (1999), Storm in a Teacup (1972) en Here Comes That Rainy Day Feeling Again (1971)
IJzersterke nummers: Storm in a Teacup, Here Comes That Rainy Day Feeling Again, Caroline, Seasons in the Sun, This Golden Ring
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Dit mag dan wel een band uit de 60s zijn, mijn liefde voor The Fortunes is relatief vers. Ik denk dat het ongeveer een jaar of twee is dat ik ze echt te gek vind. Dat kwam ook eigenlijk allemaal door een optreden van The Fortunes in huidige bezetting; ik vond dat echt super leuk en dat zorgde ervoor dat ik hun originele werk ging opzoeken. Wat bleek; ik herkende veel meer nummers dan ik van te voren had gedacht. Ik zal ze toch ergens onbewust hebben meegekregen. Dat wil zeggen van radio of tv ofzo he, niet vanuit de 60s; ik kom uit ’87.
Ondertussen heb ik de mannen 2x live gezien en hoogstwaarschijnlijk komt daar snel de 3e keer achteraan. Het is één groot feestje der herkenning. Daar komt nog eens bij dat ze tegenwoordig de drummer van Marmalade hebben en vaak spelen ze Falling Apart at the Seams: veruit het beste nummer dat Marmalade ooit heeft opgenomen.
The Fortunes hebben een erg prettig geluid; zeer herkenbaar, maar niet inwisselbaar. Dat trekt me aan in hun nummers. Dat wil trouwens niet zeggen dat ik alle nummers goed vind. Freedom Come, Freedom Go is een ongelooflijke draak. Gelukkig maakt het overgrote merendeel van het repertoire dat meer dan goed.
Favoriete nummers:
En
1
geplaatst: 3 december 2024, 22:34 uur
Dit jaar deze band relatief veel belusterd, hoe zou dat toch komen Ben benieuwd of die andere The ....es ook nog komt (zo ja, dan vast snel).
Ben benieuwd of die andere The ....es ook nog komt (zo ja, dan vast snel).
4
geplaatst: 4 december 2024, 20:14 uur
59. Duke Robillard
https://lh3.googleusercontent.com/proxy/gAh0kqMHht_-lIZL5GkVpZQ0VAglhvb3tSnCMBYeLaobYCsqgzlKALVPt7q6Uq8SISIPbKD0QX_B6qO1j_IOJJEuuUg5AFiCrM1crD6ALBbbWgJmYrBJUqF6T-tIjoCPt81OCNMuDykA4rBoPuU
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Stomp! The Blues Tonight (2009), Independently Blue (2013), Passport to the Blues (2010) en Best of Rounder Records: Rockin Guitar Blues (2010)
IJzersterke nummers: Oh Babe, Don’t Treat Me Like That, Too Hot to Handle, Love Slipped In, The Mood Room
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Wat een bijzonder carrière heeft deze man. Hij is de oprichter en gitarist/zanger van de geprezen jump blues en swing revival big band Roomful of Blues, hij is gitarist geweest voor The Fabulous Thunderbirds, heeft een enorm succesvolle solocarriére als bluesrocker en hij is jazz- en swinggitarist waarmee hij in dat wereldje hoge ogen gooit.
De eerste keer dat ik Robillard hoorde was dankzij de cd Duke Robillard - Best of Rounder Records: Rockin Guitar Blues (2010). Heerlijke songs die ervoor zorgde dat ik in zijn carrière dook, op zoek naar meer pareltjes. Holy shit, het bleek een hele schatkist te zijn.
In 2012 kwam hij naar Venlo en ik sprong een gat in de lucht. Eindelijk ging ik hem live zien! Zodra de aankondiging gedaan werd, mailde ik de venue en vroeg ik wanneer ik tickets kon krijgen. Ik kreeg een mailtje terug dat ik “wel heel vroeg was” en dat “de ticketverkoop later zou starten”. Ze vonden mij enthousiasme wel erg mooi en toen de tickets in de voorverkoop gingen kocht ik ze natuurlijk direct. Het waren fysieke tickets die ik kocht ipv E-tickets en ik kreeg ze een week of 2 later thuis gestuurd. In een enveloppe met een briefje erbij: ik kreeg ticket 1 en 2. Mooie fysieke tickets met daarop inderdaad: ticket 001 en 002. Geweldig. Ze hadden mijn enthousiasme onthouden en wisten dat ik al maanden voor de voorverkoop tickets had proberen te kopen. Na afloop van het concert heb ik Duke ontmoet, kort met hem gesproken, tekende hij een album voor me en zijn we op de foto gegaan. Waar een volwassen man blij van kan worden.
Favoriete nummers:
En
https://lh3.googleusercontent.com/proxy/gAh0kqMHht_-lIZL5GkVpZQ0VAglhvb3tSnCMBYeLaobYCsqgzlKALVPt7q6Uq8SISIPbKD0QX_B6qO1j_IOJJEuuUg5AFiCrM1crD6ALBbbWgJmYrBJUqF6T-tIjoCPt81OCNMuDykA4rBoPuU
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Stomp! The Blues Tonight (2009), Independently Blue (2013), Passport to the Blues (2010) en Best of Rounder Records: Rockin Guitar Blues (2010)
IJzersterke nummers: Oh Babe, Don’t Treat Me Like That, Too Hot to Handle, Love Slipped In, The Mood Room
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Wat een bijzonder carrière heeft deze man. Hij is de oprichter en gitarist/zanger van de geprezen jump blues en swing revival big band Roomful of Blues, hij is gitarist geweest voor The Fabulous Thunderbirds, heeft een enorm succesvolle solocarriére als bluesrocker en hij is jazz- en swinggitarist waarmee hij in dat wereldje hoge ogen gooit.
De eerste keer dat ik Robillard hoorde was dankzij de cd Duke Robillard - Best of Rounder Records: Rockin Guitar Blues (2010). Heerlijke songs die ervoor zorgde dat ik in zijn carrière dook, op zoek naar meer pareltjes. Holy shit, het bleek een hele schatkist te zijn.
In 2012 kwam hij naar Venlo en ik sprong een gat in de lucht. Eindelijk ging ik hem live zien! Zodra de aankondiging gedaan werd, mailde ik de venue en vroeg ik wanneer ik tickets kon krijgen. Ik kreeg een mailtje terug dat ik “wel heel vroeg was” en dat “de ticketverkoop later zou starten”. Ze vonden mij enthousiasme wel erg mooi en toen de tickets in de voorverkoop gingen kocht ik ze natuurlijk direct. Het waren fysieke tickets die ik kocht ipv E-tickets en ik kreeg ze een week of 2 later thuis gestuurd. In een enveloppe met een briefje erbij: ik kreeg ticket 1 en 2. Mooie fysieke tickets met daarop inderdaad: ticket 001 en 002. Geweldig. Ze hadden mijn enthousiasme onthouden en wisten dat ik al maanden voor de voorverkoop tickets had proberen te kopen. Na afloop van het concert heb ik Duke ontmoet, kort met hem gesproken, tekende hij een album voor me en zijn we op de foto gegaan. Waar een volwassen man blij van kan worden.
Favoriete nummers:
En
1
geplaatst: 5 december 2024, 20:49 uur
Eventjes een paar dagen pauze. Niet dat ik moe ben, maar ik ben een weekendje weg. Bij terugkomst ga ik hier natuurlijk weer meteen verder.
2
geplaatst: 9 december 2024, 20:33 uur
Yes, terug van mijn weekendje weg! Tijd om verder te gaan met mijn Top 100.
3
geplaatst: 9 december 2024, 20:36 uur
58. Texas
https://i.guim.co.uk/img/static/sys-images/Guardian/Pix/pictures/2015/4/22/1429715580391/4d15b49b-6de9-46d5-84fa-495b0e4eddef-2060x1236.jpeg?width=620&quality=85&auto=format&fit=max&s=630b3d2f8ca8b5c0bc8806789cf2890e
Afkomstig uit: Schotland
Nog actief: ja
Favoriete albums: Mothers Heaven (1991), Southside (1989) en Ricks Road (1993)
IJzersterke nummers: Inner Smile, Black Eyed Boy, In Our Lifetime, Summer Son, I Don’t Want a Lover,
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Sharleen Spiteri. Moet ik dit verder nog toelichten?
Wat een super leuk mens. En dat is nog los van het belangrijkste feit dat ze kan zingen en spelen.
Texas is een band die er in mijn tienerjaren ook was, maar waar ik toen nooit echt veel mee had. Een hitje hier en daar kon ik nog wel verdragen, maar daar was ook eigenlijk alles wel mee gezegd. Hoe ouder ik werd, hoe leuker ik hun muziek begon te vinden. En plots, een jaar of 10 geleden, vond ik ze gewoon top. You Can Say What You Want kwam voorbij op de radio en opeens klikte het.
Sindsdien ben ik hun discography gaan uitpluizen en komen ze geregeld voorbij op mijn playlist. Een paar jaar geleden heb ik ze op Bospop gezien en ze speelden de tent plat. Wat een ongelooflijk aangename verrassing. Ze waren nog veel beter dan ik had durven dromen. Dat leek niet alleen voor mij te gelden, maar voor een heel groot deel van het publiek.
Stiekem hoop ik dat ze binnenkort nog eens ergens in de buurt spelen zodat ik kan gaan, ook al ga ik al naar zeer veel live concerten. Heerlijk!
Favoriete nummers:
En
https://i.guim.co.uk/img/static/sys-images/Guardian/Pix/pictures/2015/4/22/1429715580391/4d15b49b-6de9-46d5-84fa-495b0e4eddef-2060x1236.jpeg?width=620&quality=85&auto=format&fit=max&s=630b3d2f8ca8b5c0bc8806789cf2890e
Afkomstig uit: Schotland
Nog actief: ja
Favoriete albums: Mothers Heaven (1991), Southside (1989) en Ricks Road (1993)
IJzersterke nummers: Inner Smile, Black Eyed Boy, In Our Lifetime, Summer Son, I Don’t Want a Lover,
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Sharleen Spiteri. Moet ik dit verder nog toelichten?
Wat een super leuk mens. En dat is nog los van het belangrijkste feit dat ze kan zingen en spelen.
Texas is een band die er in mijn tienerjaren ook was, maar waar ik toen nooit echt veel mee had. Een hitje hier en daar kon ik nog wel verdragen, maar daar was ook eigenlijk alles wel mee gezegd. Hoe ouder ik werd, hoe leuker ik hun muziek begon te vinden. En plots, een jaar of 10 geleden, vond ik ze gewoon top. You Can Say What You Want kwam voorbij op de radio en opeens klikte het.
Sindsdien ben ik hun discography gaan uitpluizen en komen ze geregeld voorbij op mijn playlist. Een paar jaar geleden heb ik ze op Bospop gezien en ze speelden de tent plat. Wat een ongelooflijk aangename verrassing. Ze waren nog veel beter dan ik had durven dromen. Dat leek niet alleen voor mij te gelden, maar voor een heel groot deel van het publiek.
Stiekem hoop ik dat ze binnenkort nog eens ergens in de buurt spelen zodat ik kan gaan, ook al ga ik al naar zeer veel live concerten. Heerlijk!
Favoriete nummers:
En
0
geplaatst: 9 december 2024, 20:50 uur
Dat klinkt best leuk, ik ken ze eigenlijk alleen van hun hitje uit de jaren negentig.
En van Ricky natuurlijk
En van Ricky natuurlijk
1
geplaatst: 10 december 2024, 19:16 uur
57. Jerry Vale
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/144a9ef613f542b6c2f725da29b95a5f.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Born Free (1970), Sings the Great Italian Hits (1998)
IJzersterke nummers: Don’t Tell My Heart to Stop Loving You, You Belong to My Heart, Have You Looked Into Your Heart, For Mama, More
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Pfff gaan we weer; Texas en Jerry Vale achter elkaar. Ik hoor jullie denken ‘als we een euro kregen voor elke keer dat dit achter elkaar voorbijkwam op een playlist….’
Ik geef toe: Jerry Vale is een beetje een acquired taste. Dit gaat niet voor iedereen zijn. Okay, dat moet ik anders verwoorden want het gros van mijn top 100 gaat niet voor iedereen zijn. Jerry heeft een nogal krachtige en aparte stem. Het gemak waarmee hij zingt is fantastisch en het volume dat hij produceert is indrukwekkend. Zijn stemklank is echter alles behalve alledaags en ik kan me goed voorstellen dat dit echt niet iedereen’s ding is. Nu zijn de Italian-American singers dat sowieso al niet anno 2024, maar Jerry zal al helemaal weinig fans op deze site hebben. Maakt niks uit, 1 fan is genoeg om toch besproken te kunnen worden. Al is het dan wel een monoloog. Jerry, laat mij maar voor jou spreken.
Jerry leerde ik voor het eerst kennen in de Scorsese films Casino en Goodfellas al zou het nog even duren voordat ik echt zijn carrière indook. Dat gebeurde denk ik pas een jaartje of 5 geleden, toen ik per toeval een LP van hem tegenkwam op een platenbeurs. Meenemen, dacht ik. Goede keuze geweest. Jerry is een vast onderdeel van mijn playlist en vooral You Don’t Know Me vind ik niet alleen zijn beste plaat, maar sowieso één van de allermooiste platen ooit gemaakt.
Bij favoriete albums heb ik trouwens 2 verzamelaars gezet. Ik heb zoveel albums van Jerry gehoord en ik vind ze allemaal van vrijwel dezelfde kwaliteit dat ik er niet 1 of 2 albums uit kan pikken. Het is gewoon allemaal heel erg fijn.
Favoriete nummers:
En
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/144a9ef613f542b6c2f725da29b95a5f.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Born Free (1970), Sings the Great Italian Hits (1998)
IJzersterke nummers: Don’t Tell My Heart to Stop Loving You, You Belong to My Heart, Have You Looked Into Your Heart, For Mama, More
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Pfff gaan we weer; Texas en Jerry Vale achter elkaar. Ik hoor jullie denken ‘als we een euro kregen voor elke keer dat dit achter elkaar voorbijkwam op een playlist….’
Ik geef toe: Jerry Vale is een beetje een acquired taste. Dit gaat niet voor iedereen zijn. Okay, dat moet ik anders verwoorden want het gros van mijn top 100 gaat niet voor iedereen zijn. Jerry heeft een nogal krachtige en aparte stem. Het gemak waarmee hij zingt is fantastisch en het volume dat hij produceert is indrukwekkend. Zijn stemklank is echter alles behalve alledaags en ik kan me goed voorstellen dat dit echt niet iedereen’s ding is. Nu zijn de Italian-American singers dat sowieso al niet anno 2024, maar Jerry zal al helemaal weinig fans op deze site hebben. Maakt niks uit, 1 fan is genoeg om toch besproken te kunnen worden. Al is het dan wel een monoloog. Jerry, laat mij maar voor jou spreken.
Jerry leerde ik voor het eerst kennen in de Scorsese films Casino en Goodfellas al zou het nog even duren voordat ik echt zijn carrière indook. Dat gebeurde denk ik pas een jaartje of 5 geleden, toen ik per toeval een LP van hem tegenkwam op een platenbeurs. Meenemen, dacht ik. Goede keuze geweest. Jerry is een vast onderdeel van mijn playlist en vooral You Don’t Know Me vind ik niet alleen zijn beste plaat, maar sowieso één van de allermooiste platen ooit gemaakt.
Bij favoriete albums heb ik trouwens 2 verzamelaars gezet. Ik heb zoveel albums van Jerry gehoord en ik vind ze allemaal van vrijwel dezelfde kwaliteit dat ik er niet 1 of 2 albums uit kan pikken. Het is gewoon allemaal heel erg fijn.
Favoriete nummers:
En
* denotes required fields.