Ik heb de Can platen al jaren niet meer gehoord en ik vermoed dat - na het (her)beluisteren van deze Tago Mago - dit niet meer zal gaan gebeuren. Ik kwam er toentertijd al niet doorheen en potjandosie... het lukte mij vandaag dus (bijna) wéér niet.

Kronos schreef:
Can - Tago Mago. Experimenteel wordt dit genoemd. Volgens mij een ander woord voor probeersel. De eerste paar nummers kunnen ermee door vind ik, maar het gaat al snel van kwaad naar erger. Na een vijftal minuten Halleluwah ben ik stukjes vooruit gaan zappen, waarbij telkens bevestigd werd dat ik hier geen 75 minuten aan wilde verspillen.
Ik hoor wel potentieel maar het lijkt alsof Can vergeten is nummers te maken. Of er gewoon geen zin in had. Dat hoeft natuurlijk ook niet. En ik hoef er gelukkig niet naar te luisteren.

En ik heb er minder dan 2,5* voor over.

zaaf schreef:
Kan me de eerste reactie voorstellen. Was bij mij niet zo heel erg anders, al werd ik wel meteen gegrepen door het drumwerk. Je moet een beetje in de trance komen om te waarderen vlgs mij.
Misschien geef je het later nog een kans, of is die manier van luisteren gewoon niet jouw manier.

Tony schreef:
Ik geloof niet dat het zinvol is de onbekende albums als 'n hitparade af te werken; 1x luisteren, bij Tago Mago zelfs vooruit skippen, en hup, beoordelen. We weten volgens mij allemaal dat de mooiste albums zich vaak pas na meerdere luisterbeurten en de nodige aandacht aan je openbaren.

Snoeperd schreef:
[...] Het is de combinatie van de geweldige taal en de minstens even briljante instrumentatie.
Praatzang a la Lou Reed horen we op de openingstrack Melody. Ondersteund door een lome beat vertelt Serge over zijn ontmoeting met Melody. Dit is samen met hem de hoofdpersoon van dit album. Zoals uit de inleiding al bleek kan ik zelf geen frans en baseer ik het verhaal van dit album op de beschrijvingen van anderen. De ontmoeting met Melody is ongewoon. Serge knalt een meisje van d'r fiets. En in plaats van het ruziën bij een ongeluk wat heden ten dage nogal eens gebeurt, grijpt meneer Gainsbourg deze situatie aan om haar te verleiden. Ondertussen horen we op de achtergrond allerlei spannende wendingen die mijn aandacht trekken, het vioolspel is verbluffend op deze opener. [...]

Een fantastische baslijn leidt de hit van dit album in. Ballade de Melody Nelson is een schoolvoorbeeld van een duet. Steeds op precies het juiste moment wordt de zware stem van Serge overgepakt door de zwoele, verleidende stem van 'Melody'. Mede dankzij de geweldige, volle achtergrondmuziek is dit een van de fijnste franstalige nummers die ik ken.

Op het korte Valse de Melody lijkt Serge Gainsbourg even plaats te nemen achter de tafel van de dirigent. De vioolmelodie is zo krachtig dat het lijkt dat hij door een heel orkest wordt gespeeld.
In het tevens korte Ah! Melody wordt hij verliefd, wat beschreven wordt in dit nog niet eens twee minuten durende nummer. Het is één van de minder bijzondere van het stel, maar dat is niet erg, het is immers kort en alsnog zeer prima. Het voelt ook niet echt aan als een nummer.

Zo voelt l'Hotel Particulier zeker wel. Dit is een nummer met een heerlijke drive, door de krachtige tokkels op de gitaar. De violen komen steeds weer tevoorschijn en verdwijnen daarna weer. En wanneer die violen weer eens komen inzetten wordt je dolgelukkig van deze muziek, net zoals Serge Gainsbourg dat waarschijnlijk is met zijn Melody. De violen trekken dit album naar een wereldniveau.

En Melody wordt begeleidt door een elektrische gitaar die dit nummer naar een zeer uptempo beat stuwt. Er wordt een zeer, zeer behoorlijk gitaarlijntje uit de hoge hoed getovert en daar boven op horen we de gelukskreuntjes van Melody die zoals de ondersteunde instrumentatie ook eigenlijk al zegt bezig is de liefde te bedrijven met Serge Gainsbourg.

En dan, in een schitterend einde, eindigt al het mooie in dit verhaal. Mevrouw Melody vertrekt plots, wat al erg is voor Serge zelf. Nog triester wordt het als Melody daarna omkomt bij een vliegtuigongeluk. Als de Franse zang geen duidelijkheid schept, doet de ondersteunde muziek dat wel, die eigenlijk even beeldend is als een Italiaan die spreekt. Door de wendingen, triest, hard, zacht, weet je een beetje waar je je bevindt in het verhaal. De instrumentatie en vooral ook de achtergrondzang is in Cargo Culte buitenaards. Waar de vrolijke kant van het album niet mis is, is de trieste kant van het verhaal zonodig nog mooier. Het achtergrondkoortje wekt een sfeer op waar je u tegen gezegd. En de finale die volgt na een hele korte stilte is alsof je je op een kruispunt tussen hemel en aarde bevindt. Je hoort het verdriet van Serge in deze climax terug, terwijl Melody er tegelijkertijd wel vrede mee heeft dat ze nu naar de hemel vertrekt. Dit wordt verteld in een kippevelgevende climax, die zowaar sporen vertoond van de latere post-rock, en daarmee eindigt dit korte maar zeer krachtige album.

Histoire de Melody Nelson is zeer kort. Maar misschien zet je hierdoor het album wel zo vaak op, om telkens weer dit liefdesverhaal te horen, of beter gezegd, te beleven, want je lijkt er midden in te zitten.

Kronos schreef:

228. Emerson, Lake & Palmer - Pictures at an Exhibition (1971)

GrafGantz schreef:
Gaat iets niet goed hier, je linkt wederom naar dat Rod Stewart album.