Je hebt "genoeg" van Cohen in huis, maar z'n beste album ken je niet? Mag ik dat een beetje vreemd vinden? ?

Dat mag.

Ik heb eigenlijk een voorkeur voor de latere Cohen, als zijn stem wat donkerder minder nasaal wordt en de muziek minder kaal. 'Genoeg' is negen studioalbums en twee verzamelaars. Best veel voor mij want ik heb maar zelden zin in zijn muziek.

Geweldige plaat dit, Cohen stond hier bij wijze van spreken aan de rand van een gapende afgrond en dat levert een hoop sterke (doch zeer kale, hopelijk is dat je ding) nummers op. Zelf vind ik zijn eerste twee platen en The Future toch wel net iets beter

Velen zien Songs of Leonard Cohen als z'n beste album. Daar moet je echter niks van geloven, Songs of Love and Hate staat daar nog flink boven.

Het enthousiasme over dit album werkt in ieder geval aanstekelijk.

Maar aangezien ik niet gelovig ben zal ik het zelf moeten horen.

Na de eerste luisterbeurt lijkt dit voor mij niet zijn beste album te zijn. Lange nummers met weinig afwisseling vind ik saai. Het begint wel mooi met Avalanche. Muzikaal heeft het toch al iets meer te bieden dan de twee eerste albums.
Voorlopig is Dress Rehearsal Rag mijn favoriete nummer. Eerst dacht ik een Cohen te horen die Dylan imiteert maar verderop moest ik heel hard denken aan Nick Cave. Was me nooit eerder opgevallen dat Cave zo'n flinke portie mosterd bij Cohen heeft gehaald.

Leonard Cohen - Songs of Love and Hate. Alleen het debuut wordt op MusicMeter nog hoger gewaardeerd. Dit is dan ook allesbehalve een slecht album en biedt het meeste contrast want Cohen is hier op zijn grimmigst te horen. Diamonds in the Mine zou Tom Waits geïnspireerd kunnen hebben maar de zangstijl gaat Cohen niet zo goed af. Avalanche, Dress Rehearsal Rag en Famous Blue Raincoat vind ik de beste nummers. Mijn haat-liefdeverhouding met Cohen's muziek blijft maar als ik deze haat- en liefdesliedjes eens voor heel weinig geld op cd zie liggen zal ik mijn collectie van de man zeker uitbreiden tot 'meer dan genoeg'.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 20 (gekocht), 69 (reeds in bezit)



----------------



https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1264.300.jpg

230. Joni Mitchell - Blue (1971)

Dit album staat in zowat elke lijst. Volgens velen de beste van Joni Mitchell maar ik vind het een minder album. Mijn voorkeur gaat uit naar het door jazz beïnvloedde werk. Top 3: The Hissing of Summer Lawns, Hejira en Don Juan's Reckless Daughter.
Joni is een van mijn favoriete artiesten. Behalve haar laatste, Shine, vind ik haar muziek nooit slecht. Het zou me verbazen als mijn mening omtrent Blue de komende dagen nog wijzigt, waar wie weet...

Ik trek haar stem op dit album echt helemaal niet, wat mij betreft dan ook een draak van een album. Al schijnt dat vloeken in de kerk te zijn, maar dat kan me verdomme niks schelen

In dit geval is het trouwens vloeken buiten de kerk.

Als ik me goed herinner gebruikt Joni Mitchell op dit album vaker haar kopstem. Of misschien is het de mix of zijn het de zanglijnen die ik niet altijd mooi vind. Of een combinatie van die dingen.

Maar als het een kwestie is van het kwartje dat moet vallen, hopelijk gebeurt dat dan deze keer.

Het titelnummer van Blue is zoooo mooi En een nummer als River, dat kun je toch niet slecht vinden?

Waarom zou dat niet kunnen?

Voor alle duidelijk, ik vind het zeker geen vreselijk album (momenteel 4*) maar niet haar beste omwille van een paar euvels. Daarstraks weer eens beluisterd. Naar mijn smaak staat haar stem wat te luid in de mix waardoor vooral het gebruik van de kopstem wel eens gaat irriteren. Verder vind ik dat haar stemacrobatiek niet altijd gepast is bij het soort intieme nummers waarmee Blue volstaat. Maar er zijn ook prachtige dingen te horen. Zoals dat begin van River (een variatie in mineur op Jingle Bells) vind ik magistraal. Wie weet, nu ik de struikelblokken benoemd heb ga ik ze makkelijker te overkomen vinden. Ik gun mezelf altijd de vrijheid om van mening te veranderen.

Joni Mitchell - Blue. Ik kan niet zeggen dat het kwartje nu ineens is gevallen maar zoals je langzaamaan kletsnat wordt van in de mist te lopen zo ben ik in de loop van de jaren wel steeds dieper doordrongen geraakt van de schoonheid van dit album. Met de koptelefoon klinkt Joni's stem aangenamer, soms zelfs heerlijk. Dat ontdekte ik deze week.

4,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 20 (gekocht), 70 (reeds in bezit)



----------------



https://www.musicmeter.nl/images/cover/33000/33568.300.jpg

231. Fela Kuti & The Africa '70 with Ginger Baker - Live! (1971)

"Ik weiger in angst te leven. Als iemand je kwaad wil doen, kun je dat maar beter niet weten. Dus denk ik er niet over na. Het raakt me niet. Ik ben overal klaar voor." (Fela Kuti, 1974)

Fela Kuti & The Africa '70 with Ginger Baker - Live!. Over het algemeen ben ik niet zo'n liefhebber van live albums. Voordeel van deze plaat is dat ze niet te lang duurt en de verplichte drumsolo een bonusnummer is. Ik was al enigszins vertrouwd met de muziek van Fela Kuti en dit klinkt als een feestje waar je bij geweest moet zijn. Leuk om eens te horen.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 20 (gekocht), 70 (reeds in bezit)



----------------



https://www.musicmeter.nl/images/cover/17000/17905.300.jpg

232. Faces - A Nod Is as Good as a Wink... to a Blind Horse (1971)

In het boek staat weer weinig interessants te lezen dus ik maak het mezelf makkelijk door te verwijzen naar de mening van deric raven.

klik

Faces - A Nod Is as Good as a Wink... to a Blind Horse. Met Faces vind ik Rod Stewart toch net iets meer de moeite dan met zijn eerste soloalbums. Op A Nod... valt weinig of niets aan te merken. Behalve dan dat het allemaal niet zo bijzonder is als wat Led Zep en The Stones lieten horen. Het mist juist dat beetje extra.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 22 (gekocht), 70 (reeds in bezit)



----------------



https://www.musicmeter.nl/images/cover/20000/20898.300.jpg

233. Funkadelic - Maggot Brain (1971)

Op dit derde album van Funkadelic wordt funk als een 'way of life' gepresenteerd. Ook de acidrock is hier en daar nog aanwezig. De muziek is rauw en brutaal, net als de teksten. Hoogtepunt is de lange spookachtige solo in het titelnummer. Naar verluidt vond George Clinton het rottende lichaam met ingeslagen schedel (madenbrein) van zijn broer in een appartementskamer. Hij vertelde gitarist Hazel te spelen alsof zijn moeder pas overleden was.

Funkadelic - Maggot Brain. Deze plaat heb ik al wel eens eerder uitgeprobeerd. Het titelnummer laat de sterkste indruk na maar blijft niet de hele speelduur boeien. De overige nummers vind ik niet meer dan oké. Aardig album maar voor mij niet de hoogvlieger die anderen er in zien.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 23 (gekocht), 70 (reeds in bezit)



----------------



https://www.musicmeter.nl/images/cover/13000/13808.300.jpg

234. Janis Joplin - Pearl (1971)

"Snap je dat niet? Muziek gaat gewoon over dingen voelen en lol maken!" (Jonis Joplin, 1968).

Toen Pearl verscheen was Janis Joplin al overleden. Dit album staat in zowat elk lijstje. Tot hiertoe heb ik het enthousiasme erover nooit gedeeld en dat komt vooral omdat ik Joplin's stem niet graag hoor. Maar plichtsgetrouw zal ik me er nog eens aan onderwerpen.

Janis Joplin - Pearl. In het boek Just Kids van Patti Smith komt Janis Joplin een paar keer voorbij. Ik weet nu dat ze haar Pearl noemden. Het grootste struikelblok blijft voor mij haar stem. In een rocknummer als Move Over gaat het wel (doet me denken aan Lee Aaron). De plaat begint daarmee veelbelovend. Maar Cry Baby vind ik om te huilen. En om aan te tonen dat het nog irritanter kan is elke instrumentatie bij Mercedes Benz weggelaten zodat alle gepiep en geknars van Joplin's stem extra hoorbaar is. Kippenvel, om de verkeerde reden. Maar mogelijk was Joplin echt een parel en ben ik een zwijn.

2,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 23 (gekocht), 70 (reeds in bezit)



----------------



https://www.musicmeter.nl/images/cover/56000/56725.300.jpg

235. Flamin' Groovies - Teenage Head (1971)

Met Janis was ik snel klaar dus ging ik het volgende album al beluisteren. Dit klinkt een beetje als een slechtere versie van de Rolling Stones, waarbij dat slechtere wel zijn charmes heeft. Nog een paar luisterbeurten geven.

Flamin' Groovies - Teenage Head. Meer dan een geinig plaatje kan ik er niet van maken. De stijl bevalt me wel maar het mist vuur. Klinkt meer als de Uitgedoofde Vlakjes.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 23 (gekocht), 70 (reeds in bezit)



----------------



https://www.musicmeter.nl/images/cover/50000/50027.300.jpg

236. Gene Clark - White Light (1971)

Gene Clark verliet in 1966 The Byrds om als soloartiest verder te gaan. De singer-songwriter levert met White Light zijn sterkste werk af. Hoewel het vaak zwaarmoedig is bezit het een intieme schoonheid vol poëzie die gedragen wordt door de volledig akoestische instrumentatie. Commercieel gezien werd het evenwel een flop.

Gene Clark - White Light. Mooi maar te braaf om goed te zijn.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 23 (gekocht), 70 (reeds in bezit)



----------------



https://www.musicmeter.nl/images/cover/26000/26538.300.jpg

237. John Prine - John Prine (1971)

John Prine werd meteen als de nieuwe Dylan uitgeroepen. Het geeft wel een idee van zijn talent, verder past de vergelijking niet zo goed. Het debuutalbum staat vol prachtige sober uitgevoerde folk- en countrynummers met diepgravende en soms hilarisch ironische teksten.

John Prine - John Prine. In het jaar 2000 las ik in HUMO een recensie van het album Souvenirs van John Prine. Een album met opnieuw opgenomen oude nummers, nadat de man hersteld was van een gevecht tegen kanker. Enkele nummers van het debuut ken ik dus al in andere versie. Later kocht ik ook nog Prime Prine, een verzamelalbum. De muziek is erg oké. Echt enthousiast raak ik er niet van. Voordeel tegenover Dylan is wel dat Prine zijn verhalen wat bondiger weet te brengen.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 23 (gekocht), 70 (reeds in bezit)



----------------



https://www.musicmeter.nl/images/cover/35000/35264.300.jpg

238. Nilsson - Nilsson Schmilsson (1971)

De favoriete Amerikaanse artiest van Lennon en McCartney stond niet graag in de schijnwerpers en is dus onderbelicht gebleven. Dit album haalde echter hoge posities in de hitlijsten door het succes van de bezwerende Badfinger's cover Without You. Eigen composities doen hier niet voor onder. Het calypsonummer Coconut werd door Tarantino nog opgevist voor de soundtrack van Reservoir Dogs. Nilsson beheerst vele stijlen en blijft toch een miskende muziekheld.

Nilsson - Nilsson Schmilsson. Ongeveer een kwarteeuw geleden begon ik de muziek van The Beatles goed te vinden. Later bleek ik een soort weerstand te ontwikkelen tegen dit belangrijkste popbandje aller tijden. Stilaan is dat weer weggeëbd en geniet ik meer dan ooit van The Fab Four. De favoriete artiest van Paul en John is echter niks voor mij.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 24 (gekocht), 70 (reeds in bezit)



----------------



https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7142.300.jpg

239. T. Rex - Electric Warrior (1971)

"Ik wil alleen contact maken met de jeugd. Daar gaat het mij om, het contact tussen mij en mijn publiek." (Marc Bolan, 1973)
Misschien ben ik niet jeugdig genoeg meer. Electric Warrior is ook in zowat elk lijstje met klassiekers te vinden maar hoe vaak ik het ook probeer, de muziek gaat langs me heen zonder veel contact te maken. Het zou me verbazen als dat nog verandert.

https://i.imgur.com/pz7Kgib.jpg
sngl 121. Arcade Fire - Rebellion (Lies) (2004)
"It gave me incredible hope... and made me extremely jealous." (Larry Mullen, U2, 2009)


https://i.imgur.com/DLnMwV3.jpg
sngl 122. Beyoncé - Crazy In Love (2003)
"The song talks about how, when you're falling in love, you do things that are out of character and you don't really care..." (Beyoncé)


https://i.imgur.com/1CUMcVm.jpg
sngl 123. Dizzee Rascal - Fix Up, Look Sharp (2003)
"I sense such a free spirit from someone like Kurt Cobain." (Dizzee)


https://i.imgur.com/CKuvV1x.jpg
sngl 124. The White Stripes - Seven Nation Army (2003)
"It's about me, Meg, and the people we're dating. The world constantly tries to dissect people." (Jack White, 2004)


https://i.imgur.com/FU9ibbv.jpg
sngl 125. Kanye West - Through the Wire (2003)
"I didn't expect him to speed it up and make me sound like a chipmunk." (Chaka Khan, 2008)


https://i.imgur.com/DJQZD5X.jpg
sngl 126. The Mars Volta - Televators (2003)


https://i.imgur.com/eq0qH5o.jpg
sngl 127. The Killers - Mr. Brightside (2003)


https://i.imgur.com/F1JISpi.jpg
sngl 128. Mylo - Destroy Rock & Roll (2003)


https://i.imgur.com/t6nwcrr.png
sngl 129. Britney Spears - Toxic (2003)
"I'm not a girl, not yet a woman." zei Britney tegen haar fans in 2001. Die fase was definitief voorbij ten tijde van Toxic.

https://i.imgur.com/CHctK2j.jpg
sngl 130. Yeah Yeah Yeahs - Maps (2003)
"There's a lot of loooove in that song. But there's a lot of fear, too." (Karen O, 2006)


https://i.imgur.com/O6oD0nU.jpg
sngl 131. Snow Patrol - Run (2003)
"Songs aren't monolithic - at least the good ones aren't. What Leona Lewis has done has touched hearts." (Gary Lightbody, 2008)


https://i.imgur.com/vgzTxSg.jpg
sngl 132. Belle And Sebastian - Step Into My Office, Baby (2003)
"Office romances? Don't do it!" (Stevie Jackson, 2005)

https://i.imgur.com/lY29yzJ.jpg
sngl 133. Goldfrapp - Strict Machine (2003)
"'Strict Machine' is quite a humorous song." (Alison Goldfrapp, 2003)


https://i.imgur.com/yJz93PP.jpg
sngl 134. Amy Winehouse - Fuck Me Pumps (2003)
"I'm a musician. I'm not someone who's trying to be diplomantic, you know, trying to get my fifteen minutes." (Amy Winehouse, 2004)


https://i.imgur.com/eTCmBpj.jpg
sngl 135. The Knife - Heartbeats (2002)
"I'm not good at making very happy tracks about nonsense." (Karin Dreijer Andersson, 2009)


https://i.imgur.com/Fk1Ookl.jpg
sngl 136. Justin Timberlake - Like I Love You (2002)


https://i.imgur.com/NgFhYqZ.jpg
sngl 137. Aqualung - Strange and Beautiful (2002)


https://i.imgur.com/fXJsJzF.jpg
sngl 138. Weezer - Slob (2002)
"Written in a very emotionally extreme moment. It's not often that I feel that way. Maybe once a week or something. I'll get overwhelmed by a situation in my life and write a song about it. ... Most of the time I'm a pretty cool character." (Cuomo)


https://i.imgur.com/6G2zfom.jpg
sngl 139. Interpol - Untitled (2002)
"You know when you feel somebody staring at you from across a room and you don't know why? No matter what they're trying to project - positive or negative, whether they want to beat you up or kiss you - you feel it. So, magnify that by, like, three thousand. Intense, yeah?" (Fogarino over optreden met Interpol)


https://i.imgur.com/RNSVMEo.jpg
sngl 140. t.A.T.u. - All The Things She Said (2002)

Alleen de nummers van Goldfrapp, Amy Winehouse, The White Stripes en Arcade Fire vind ik de moeite. Zeker niet de moeite is T. Rex - Electric Warrior. Ik heb er nog altijd geen spijt van dat ik de cd ooit heb verkocht. Wat een saaie hoempapa-cowboymuziek. Smeer wat schmink op je smoel, doe gekke glitterspullen aan, dan wordt het 'glamrock' genoemd. Weg ermee.

2,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 24 (gekocht), 70 (reeds in bezit)



----------------



https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/797.300.jpg

240. David Bowie - Hunky Dory (1971)

Space Oddity ging steeds meer op een eenmalig succes lijken. Pas nadat Bowie echt doorbrak met Ziggy Stardust begon de verkoop van het album Hunky Dory goed te lopen. "Ik word een megaster en in zekere zin is dat best beangstigend." (David Bowie, 1972)

David Bowie - Hunky Dory. Behalve het aardige Changes en het geweldige Live On Mars? vind ik dit bij nadere beluistering een tegenvallend album van een nog wat onzeker zoekende Bowie. Misschien dat ik er in de toekomst weer anders over ga denken.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 24 (gekocht), 71 (reeds in bezit)



----------------



https://i.imgur.com/Q87u95P.jpg

241. Randy Newman - Sail Away (1972)

De prachtige songcyclus Sail Away was het eerste eigen album waarmee Randy Newman veel aandacht wist te trekken.

Randy Newman - Sail Away. Critici zijn meestal erg lovend over Randy Newman en op basis daarvan kocht ik ooit Bad Love. Maar het bleek niks voor mij te zijn. Hetzelfde geldt voor Sail Away. De teksten schijnen de moeite te zijn maar de muziek overtuigt mij niet genoeg om me daar in te verdiepen. Soms scheelt het weinig. God's Song bijvoorbeeld doet denken aan Tom Waits. Maar dan valt juist ook extra op wat de muziek allemaal mist.

2,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 24 (gekocht), 71 (reeds in bezit)



----------------



De volgende zes albums op de lijst heb ik allemaal op cd en/of lp. Deze ga ik nog eens uit de kast halen en de komende weken grondig beluisteren.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/10000/10421.300.jpg
242. Deep Purple - Machine Head (1972)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/541.300.jpg
243. Big Star - #1 Record (1972)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/601.300.jpg
244. Black Sabbath - Vol. 4 (1972)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8784.300.jpg
245. Steely Dan - Can't Buy a Thrill (1972)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/185.300.jpg
246. Neil Young - Harvest (1972)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/700.300.jpg
247. Curtis Mayfield - Superfly (1972)

Het wordt stilaan tijd om met een beoordeling te komen. Ik ben er nog niet helemaal uit maar vast staat dat Superfly van Curtis Mayfield mij van de zes albums het minst kan bekoren.

De heerlijke sfeer is overweldigend maar veel variatie is er niet. Het ontbreekt aan goed opgebouwde nummers en het hoge stemmetje van Mayfield gaat al snel vervelen of zelfs irriteren. Als soundtrack zal het wel werken. Op basis van eerdere beluisteringen en het stemgemiddelde schatte ik het werk hoger in. Als enige in het rijtje van zes een lichte tegenvaller.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 24 (gekocht), 72 (reeds in bezit)

Steely Dan - Can't Buy a Thrill. Een ijzersterk debuut. Wel jammer dat het na de opener niet meer beter wordt. In een top 100 van nummers zou ik zeker Do It Again willen plaatsen. Ook heerlijk vind ik Only a Fool Would Say That. Niet alle refreintjes en melodieën zijn even geslaagd en soms zit de zang wat te hard in de mix. Slechte nummers zijn echter niet te vinden op Can't Buy a Thrill. Mijn favoriete album blijft toch The Royal Scam. Hopelijk komt dat ook voorbij in dit boek.

4,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 24 (gekocht), 73 (reeds in bezit)

Big Star - #1 Record. Mooi debuut met drie prachtige ballads: The Ballad of el Goodo, Thirteen en Give Me Another Chance.
Ik heb deze cd al enige tijd in huis maar veel was er nog niet van blijven plakken. Een nummer als Don't Lie to Me doet me nog steeds weinig maar als geheel is dit echt een fijn albumpje. Alleen al om die beklijvende ballads ga ik het in toekomst graag blijven draaien.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 24 (gekocht), 74 (reeds in bezit)

Deep Purple - Machine Head. Moeilijk te beoordelen voor mij. Sommige nummers ken ik al heel lang van Made in Japan en Anthology, andere heb ik veel later pas voor het eerst gehoord. Het blijft lastig om ze samen als één album te ervaren. En dan heb je ook nog het b-kantje When a Blind Man Cries, dat er naar keuze wel of niet bijhoort.

Het klassieke werk is natuurlijk de sterkte van Machine Head. Highway Star, Pictures of Home, Smoke on the Water en Lazy; anderen mogen er enkel van dromen zoveel moois op een best of te krijgen.
Maar nu komt het minpunt. Wat rest komt echt niet in de beurt. Het wordt gelukkig nooit slecht maar nummers als Maybe I'm a Leo en Never Before zijn niet onmisbaar.

Dan is er nog Space Truckin' dat op Made in Japan een slaapverwekkend lange drumsolo krijgt. De studioversie heeft een aardige drive maar mist inhoud om onhoudbaar als een trein voort te denderen. Het b-kantje laat ik buiten mijn eindoordeel. Dat het echt een b-kantje is, meer hoeft er niet over gezegd te worden.

Plak daar maar eens een cijfer op. Het blijft een album dat bijna geheel uit klassiekers bestaat. En het wordt nergens vervelend.

4,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 24 (gekocht), 75 (reeds in bezit)

Neil Young - Harvest. Het blijft twijfelen wie de nummer 1 verdient in bovenstaand rijtje van zes albums. Neil Young is zo'n wisselvallig artiest dat ik soms aan hem ga twijfelen. Tot ik dan weer After the Gold Rush of Harvest beluister.

Wat een overdonderend album. Na een nogal grijs monotoon Out on the Weekend bloeit alles ineens open met het titelnummer Harvest. Heerlijk contrast. Een kleurenpracht aan melodie en harmonie. En dan moeten het hartverscheurende A Man Needs a Maid en de onverwoestbare hit Heart of Gold nog komen.

Old Man, Alabama, The Needle and the Damage Done... Mooier kan het niet worden denk je dan, komt Neil Young daar op het eind met de slepende epic Words (Between the Lines of Age) aanzetten. Ik maak me er makkelijk van af met een, 'woorden schieten tekort'. De emotie die dit album bij mij teweegbrengt staat hopelijk ergens tussen de lijnen te lezen.

5,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 24 (gekocht), 76 (reeds in bezit)

Black Sabbath - Vol. 4. Van de eerste albums die ik van Black Sabbath leerde kennen was Vol. 4 het laatste. Ik zal toen 18 geweest zijn en was meer in technische thrash metal geïnteresseerd. De afgelopen weken heb ik het album echt ontdekt. Er zijn allerlei schoonheidsfoutjes op te merken. Maar ik heb nooit begrepen waarom schoonheidsfoutjes afbreuk aan het geheel zouden doen. Wat mij betreft accentueren ze de schoonheid juist. Laguna Sunrise en FX vind ik op zich niemendalletjes maar ze helpen de juiste sfeer te scheppen voor het album. De productie laat te wensen over maar uiteindelijk gaat het om dat verslavend gruizige gitaargeluid en de kwaliteit van Ozzy's stem. Die zouden in een perfecte productie nooit zo magisch uit de verf komen. En het is echt wonderbaarlijk hoeveel geniale gitaarrifs Iommi uit zijn mouw heeft geschud.

Afgelopen jaar groeiden Paranoid, Master of Reality en Sabbath Bloody Sabbath al door naar 5*. Met Vol.4 erbij wordt dit vier op een rij. Mijn waardering voor Black Sabbath blijft stijgen. En los van hoe goed ik de muziek vind dringt ook steeds dieper tot me door wat een belangrijke band dit is geweest. En nog steeds is.

5,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 24 (gekocht), 77 (reeds in bezit)



https://www.musicmeter.nl/images/cover/10000/10675.300.jpg

248. Slade - Slayed? (1972)

Slade zijn de kwajongens van de glamrock. Zichzelf niet te serieus nemen en plezier maken. Daarmee ook nog eens veelvuldig in de hitparades staan is niet zo vanzelfsprekend. Vijf jaar lang hield de succesformule stand, met de onvergetelijke nummers Mama Weer All Crazee Now en Gudbuy T'Jane.

Slade - Slayed? Tegen mijn verwachting in toch een leuk album. Het nummer 'Mama Weer All Crazee Now' kende ik al van Quiet Riot. Het is duidelijk dat die band leentjebuur speelt bij Slade. Zanger Noddy Holder heeft een heerlijke stem en ik hoor verschillende aanstekelijke nummers. Helaas is niet alles even geweldig.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 24 (gekocht), 77 (reeds in bezit)



----------------------------



https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4515.300.jpg

249. Deep Purple - Made in Japan (1972)

Deze live dubbelaar was een instant klassieker. Deep Purple's best verkochte album tot dan toe. De al sterke studioversies krijgen hier een rauwere melodramatische uitvoering. Hoewel Gillan pas een keelaandoening had gehad houdt hij zich nergens in. De duels tussen John Lord en Ritchie Blackmore zijn scherper dan ooit. In The Mule krijgt Ian Paice dan weer alle ruimte. Producer Martin Birch zorgde ervoor dat al dit mooie lawaai op geluidsband werd vereeuwigd.